Codex Mutinensis

Szablon:Manuskrypt biblijny infobox Codex Mutinensis (Gregory-Aland no. Ha albo 014), α 6 (von Soden) – grecki uncjalny rękopis Nowego Testamentu. Paleograficznie datowany jest na wiek IX[1].

Opis

Kodeks stanowiony jest przez 43 pergaminowych kart (33 na 23 cm)[1]. Przekazuje tekst Dziejów Apostolskich z kilkoma lukami (Dz 1,1-5,28; 9,39-10,19; 13,36-14,3; 27,4-28,31). Pierwsze trzy luki uzupełnione zostały później pismem minuskułowym, natomiast czwarta luka pismem uncjalnym. Tekst minuskułowy pochodzi z X wieku[2].

Pisany jest 1 kolumną na stronę, 30 linijek w kolumnie, 26 liter w linijce[1]. Litery są pochylone na prawo, posiadają przydechy i akcenty[2].

Kodeks zawiera prolegomenę, noty marginalne, Aparat Eutaliusza do Listów powszechnych, prolegomenę do Listów Pawła. Na końcu każdej księgi, w subscriptio podana jest liczba stychów (στιχοι)[2].

Listy powszechne i Listy Pawła pisane są minuskułą, początkowo były katalogowane pod numerami 112 (dla Dziejów i Listów powszechnych) i 179 (dla Listów Pawła)[2], dzisiaj na liście rękopisów Nowego Testamentu klasyfikowane są pod numerem 2125 (Gregory-Aland).

Tekst

Grecki tekst kodeksu reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną. Kurt Aland dał mu profil tekstualny 481 221/2 22 1s. Profil ten oznacza, że kodeks wspiera tekst bizantyński przeciwko „oryginalnemu”[a] w 48 miejscach, współbrzmi zarówno z tekstem bizantyńskim jak i „oryginalnym” w 22 miejscach, wspiera tekst „oryginalny” przeciwko bizantyńskiemu w 2 miejscach. Ponadto kodeks posiada 1 sobie właściwy wariant. Tylko trzy warianty są niezgodne z tradycją bizantyńską. W oparciu o ten profil tekst rękopisu został zaklasyfikowany do V kategorii Alanda[1].

Kodeks był badany przez Scholza, który jako pierwszy skolacjonował niektóre jego partie. Niestety jego odczyt nie zawsze jest dokładny. Z tego względu tekst rękopisu został ponownie skolacjonowany przez Tischendorfa w 1843 i Tregellesa w 1846 roku. W 1850 roku Tischendorf i Tregelles porównali skolacjonowane przez siebie teksty[3][4].

Wettstein i Griesbach nie znali tego rękopisu[5]. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wprowadził go Scholz nadając mu siglum H. Pod takim siglum rękopis figurował na liście Tregellesa, Tischendorfa, Scrivenera i początkowo Gregory'ego. Na liście Hermanna von Sodena oznakowany został za pomocą siglum α 6. W 1908 roku Gregory nadał mu siglum 014[6].

Kodeks przechowywany jest w Biblioteca Estense (Gr. 196) w Modenie[1].

Zobacz też

  1. „Oryginalny” oznacza tu tekst w rekonstrukcji Alanda – Novum Testamentum Graece.
  1. a b c d e Aland i Aland 1989 ↓, s. 119.
  2. a b c d Gregory 1900 ↓, s. 101.
  3. Gregory 1900 ↓, s. 274.
  4. Scrivener 1894 ↓, s. 171-172.
  5. Griesbach 1818 ↓, s. XIV.
  6. Gregory 1908 ↓, s. 33.

Bibliografia

Wydania tekstu
  • K. v. Tischendorf: Monumenta sacra inedita. T. I. Leipzig: 1855, s. 37-44.
Introdukcje do krytyki tekstu NT

Linki zewnętrzne