DeSoto Fireflite

DeSoto Fireflite – model samochodu marki DeSoto klasy wyższej średniej, produkowany w latach 19541960 w Stanach Zjednoczonych (od 1955 roku modelowego). Do czasu rozbudowania oferty nadwoziowej modelu Adventurer w roku 1960 stanowił zwieńczenie drabiny modeli osobowych.

Modele 1955−1956

DeSoto Fireflite, model na rok 1955, jako dwudrzwiowy hardtop (Sportsman)

Nowa linia samochodów DeSoto na rok 1955 została zaprezentowana w październiku 1954 roku[1]. Wraz ze zmianą stylistyki nadwozi w nowoczesnym duchu Forward Look, zmieniono także listę oferowanych modeli, wprowadzając nowy najdroższy model Fireflite, który usunął na drugą pozycję Firedome. Do samochodów DeSoto z poprzednich lat nawiązywała tylko atrapa chłodnicy, z pionowymi chromowanymi żebrami[1]. Napędzany jednostką ośmiocylindrową w układzie V typu Hemi o pojemności 291 cali sześciennych (4,77 l), Fireflite osiągał prędkość maksymalną 110 mil na godzinę (175 km/h). Od modelu Firedome różnił się pod względem mechanicznym tylko czterogardzielowym gaźnikiem montowanym standardowo i w konsekwencji większą mocą silnika 200 KM[1]. Standardowo samochód miał mechaniczną skrzynię biegów, a jako opcja dostępna była automatyczna skrzynia PowerFlite, obsługiwana poprzez dźwignię umocowaną w desce rozdzielczej, a nie na kolumnie kierownicy[1]. Dostępny był jako czterodrzwiowy sedan, dwudrzwiowy hardtop Sportsman i kabriolet. Wśród sedanów w 1955 roku wprowadzono odrębną wersję wyposażenia Coronado[1]. Nowa sylwetka była zerwaniem z konserwatywnym obrazem marki i została bardzo dobrze odebrana. Wyprodukowano 37.725 Fireflite z tego roku, w tym większość sedanów (26.637) i tylko 775 kabrioletów[1]. Cena bez wyposażenia dodatkowego wynosiła od 2727 dolarów (sedan) do 3151 dolarów za kabriolet[1]. Produkcja Fireflite stanowiła blisko 1/3 produkcji oddziału DeSoto w tym roku[1].

DeSoto Fireflite, model na rok 1956, jako replika samochodu prowadzącego wyścig Indianapolis 500

W samochodach roku modelowego 1956, produkowanych od października 1955, zmodyfikowano stylistykę. Przede wszystkim zrezygnowano z pionowych żeber atrapy chłodnicy, stosując prostą chromowaną kratkę ze spłaszczonym „V” pośrodku. Powiększono i lekko podniesiono skrzydła na tylnych błotnikach, zakończone obecnie trzema okrągłym kloszami świateł[2]. Model Firedome można odróżnić zewnętrznie po chromowanych daszkach nad reflektorami, droższe Fireflite ma je lakierowane pod kolor nadwozia. Wśród nadwozi, wprowadzony został czterodrzwiowy wariant hardtopa Sportsman[2]. Powiększono pojemność silnika V8 do 330,4 cali sześciennych (5,4 l) i moc do 255 KM, przy tym silnik w tej wersji nie był dostępny dla modelu Firedome[2]. W modelu Fireflite automatyczna skrzynia biegów PowerFlite była standardowym wyposażeniem rocznika '56, przy czym po raz pierwszy pojawił się system wybierania skrzyni poprzez przyciski na desce rozdzielczej, a nie poprzez dźwignię[2].

Wyprodukowano 30.521 Fireflite z tego roku, ponownie większość sedanów (18.207); ceny wahały się od 3119 dolarów za sedan do 3615[2]. Wśród kabrioletów wyprodukowano limitowaną serię Pacesetter Convertible, jako oficjalnych replik samochodu DeSoto prowadzącego w tym roku wyścig Indianapolis 500[2]. Jako podseria modelu Fireflite, ale w rzeczywistości osobny model, pojawił się po raz pierwszy bardziej sportowy DeSoto Adventurer[2].

Modele 1957−1959

DeSoto Fireflite, model na rok 1957, jako dwudrzwiowy hardtop (Sportsman)

Rok 1957 to druga fala programu stylistycznego Forward Look. DeSoto współdzielał oblachowanie z Chryslerem, zyskując możliwość instalacji dwóch par reflektorów, lub jednej (nie we wszystkich stanach USA prawo dopuszczało dwie pary reflektorów). Znacznie powiększono „skrzydła”, zachowując wprowadzony w poprzednim roku system trzech oddzielnych kloszy lamp tylnych. Materiały reklamowe określały ten wygląd jako podobny do wylotu dysz odrzutowca. Wyprowadzenie rur układu wydechowego przez otwory w zderzaku tylnym okazało się później szybko powodować jego korozję i matowienie plastikowych kloszy tylnych lamp. Model Fireflite dostępny był teraz także jako sześcio- lub dziewięcioosobowe kombi, określane w nazwie odpowiednio dodatkiem Shopper i Explorer. Oferowano 341-calowy silnik V8 o mocy 295 KM. Dwubiegową skrzynię automatyczną Powerflite zastąpiła trzybiegowa Torqueflite, również z przyciskowym wybieraniem zakresów. Nowością było także niezależne zawieszenie przednie skonstruowane w oparciu o drążki skrętne, dzięki czemu samochody koncernu Chryslera prowadziło się pewniej niż konkurencja.

Duży popyt na nowe samochody z rocznika 1957 spowodował niestaranny montaż i szukanie naprędce oszczędności, w związku z czym rocznik ten szybko rdzewiał i zyskał złą sławę w przypadku wszystkich marek koncernu Chryslera.

Rok 1958 przynosi pierwszą powojenną recesję i spadki sprzedaży. Dzięki ujednoliceniu zapisów prawnych, dwie pary reflektorów stają się legalne w całych Stanach, wszystkie modele DeSoto mają je jako wyposażenie standardowe. Zmiany stylistyczne są drobne, głównie w kształcie grilla i listew na boku nadwozia. Ciekawostką są opcjonalne zegarki mocowane w centrum kierownicy, dostarczane Korporacji Chryslera przez firmę Benrus.

DeSoto Fireflite, model na rok 1959, jako sedan
DeSoto Fireflite, rocznik '59 – zbliżenie medalionu modelu Fireflite

W roku 1959 wokół DeSoto krążą plotki o bliskim zarzuceniu produkcji marki. Odświeżone nadwozie ma teraz reflektory wpuszczone w grill i bardziej płaski bagażnik. Nowym znakiem rozpoznawczym Fireflite staje się medalion umieszczony przy załamaniu listew ozdobnych na tylnym błotniku, niemontowany w tańszych modelach. Na liście wyposażenia opcjonalnego pojawiają się oddzielne fotele kierowcy i pasażera, obracające się w stronę wsiadającego po otwarciu drzwi (en Swivel Seats), oraz zawieszenie tylnej osi na miechach z sprężonym gazem (nazwa reklamowa TorsionAire). Pojemność silnika wynosi 383 cale sześcienne, 325 KM mocy.

1960

DeSoto Fireflite, model na rok 1960, jako sedan czterodrzwiowy

Wobec zarzucenia tańszych Firesweep i Firedome, model Fireflite stał się bazową wersją DeSoto, a w roli droższego modelu zastąpił go Adventurer[3]. Wraz z poszerzonym o pełną gamę nadwozi Adventurerem rocznik ten stanowił ostatnią próbę ratowania marki. Podobieństwo z Chryslerem jest bardzo widoczne, różnice ograniczają się do wzoru atrapy chłodnicy, o podobnym kształcie zbliżonym do trapezowego, lecz dodatkowo z wąskimi pasami zachodzącymi pod podwójne reflektory[3]. Drobną różnice stanowiła też forma lamp tylnych. Deska rozdzielcza pochodzi z Dodge'a. Po raz pierwszy silnik Fireflite ma standardowo jedynie silnik z dwugardzielowym gaźnikiem (pojemność 361 cali sześciennych), co daje spadek mocy do poziomu 295 KM z roku 1957[3]. Silniki o pojemności 383 cali sześciennych i mocy 305 KM lub 325 KM są dostępne natomiast jako opcja[3]. Jedynie jako opcja występuje również automatyczna skrzynia biegów[3]. Plusem jest wprowadzenie w tym roku nadwozia samonośnego, pozwalającego na redukcję masy pojazdu przy zachowaniu sztywności konstrukcji.

Gamę nadwozi i zarazem wersji wyposażenia stanowiły tylko: czterodrzwiowy sedan (cena podstawowa 3017 dolarów), dwudrzwiowy hardtop (3102 dolary) oraz czterodrzwiowy hardtop (3167 dolarów)[3]. Wyprodukowano ich łącznie 14.484 sztuk, w tym większość sedanów[3].

Na 1961 rok modelowy – ostatni rok istnienia marki, zaprezentowano w październiku 1960 przestylizowane DeSoto w sposób analogiczny do Chryslera, z podwójnymi ukośnie rozmieszczonymi reflektorami. Cenowo stanowiły kontynuację linii Fireflite (3102–3166 dolarów), lecz były już sprzedawane bez nazw modelowych, jako DeSoto 2-Door Hardtop i 4-Door Hardtop[4].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Flory 2008 ↓, s. 640-643.
  2. a b c d e f g Flory 2008 ↓, s. 720-724.
  3. a b c d e f g Flory 2004 ↓, s. 32-34.
  4. Flory 2004 ↓, s. 97-99.

Bibliografia

  • The Standard Catalog of American Cars 1946-1975, Gunnell, John, Editor (1987). Kraus Publications. ​ISBN 0-87341-096-3​.
  • Chrysler, Adler D. MBI Publishing Company, 2001. ​ISBN 83-88575-23-6
  • J. "Kelly" Flory: American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2008. ISBN 978-0-7864-3229-5. (ang.)
  • J. "Kelly" Flory: American Cars, 1960–1972: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2004. ISBN 978-0-7864-1273-0. (ang.)