Drożko

Drożko[1], Drażko (łac. Thrasuco, Thrasucho, Thrasco, Thasco, Drasco, Drasocus, zm. 809, Rerik) — obodrycki książę wielkoplemienny w latach 795[2]809, zapewne syn lub dalszy krewny Wicana,[3] ojciec Czedroga, przez niektórych historyków uważany za brata Godelaiba[4]

Wzrost znaczenia państwa plemiennego Obodrzyców (795–808)

„Nordliudi contra Thrasuconem, ducem Abodritorum, et Eburisum legatum nostrum conmisso proelio, acie victi sunt. Caesa sunt ex eis in loco proelii quattuor milia, ceteri qui fugerunt et evaserunt, quanquam multi et ex illis cecidissent, de pacis condicione tractaverunt.”

„Nordalbingowie, którzy przeciwko Drożkowi, księciu Obodrzyców i Eburisowi, dowódcy naszemu [tj. Karola Wielkiego], wyszli do walki, w bitwie zwyciężeni zostali. Zabitych zostało spośród nich w miejscu walki cztery tysiące, reszta zaś rozproszyła się i uciekła, chociaż i wielu z nich poddało się, by pokoju warunki omówić.”

Opis bitwy pod Święcianą według Annales Laurissenses pod rokiem 798.[5]

W 798 zwyciężył Sasów (Nordalbingów) w bitwie pod Święcianą, wspomagany przez niewielkie posiłki frankijskie. Wierny sojusznik Karola Wielkiego nagrodzony przez niego na zjeździe w Hollenstedt w 804 tytułem „króla”, zapewne przy aprobacie obecnych tam również możnych obodrzyckich,[6] co jak się przyjmuje oznaczało większą konsolidację (do tej pory zapewne będące jedynie doraźną federacją plemion) państwa obodrzyckiego.[7] Cesarz nadał mu wówczas również obszar Nordalbingii, po uprzednim wysiedleniu z niego około 10 tysięcy Sasów, zapewne w celu łatwiejszego podtrzymywania uległości sąsiadów Obodrzyców wobec monarchii frankijskiej. W tym okresie państwo obodrzyckie miało największy obszar terytorialny w IX i X wieku.

Najazd duński (808) i ponowna konsolidacja państwa

Jednak taki wzrost siły i znaczenia Obodrzyców spotkał się z kontrakcją ze strony dynastów duńskich. W 808 w wyniku najazdu władcy południowojutlandzkiego[8] Godfreda, wspomaganego również przez Wieletów, wykorzystujących niezadowolenie części współplemieńców z działalności Drożka, i zdobyciu przez agresorów szeregu grodów, w tym ważnego emporium handlowego Rerik, zmuszony, pomimo pewnych sukcesów, do opuszczenia kraju. Po powrocie Drożka na tereny obodrzyckie w 809 przystąpił on (przy pomocy posiłków Saskich) do ponownego przywrócenia zwierzchności obodrzyckiej nad plemieniem Smolińców, które uwolniło się od tej zależności w wyniku wydarzeń w roku poprzednim. Zapewniwszy sobie neutralność ze strony Godfreda, zawarłszy z nim pokój i dawszy mu jako zakładnika własnego syna (być może Czedroga[9]), przystąpił do uwieńczonego sukcesem oblężenia głównego grodu Smolińców, Connoburga. Doszło również do wyprawy odwetowej na Wieletów. W wyniku tych działań zarówno Smolińcy, jak i Glinianie ponownie dostali się pod zwierzchnictwo obodrzyckie. Niedługo po tym sukcesie, jeszcze w 809 książę został zamordowany z rozkazu Godfreda w osadzie Rerik.

Bibliografia

  • Łowmiański H., Początki Polski, t. V, Warszawa 1973, s. 252, 255–256
  • Nalepa J., Drożko [w:] Słownik Starożytności Słowiańskich, t. I, Wrocław 1961, ISBN 83-04-00080-6 (całość), s. 387–388
  • Turasiewicz A., Dzieje polityczne Obodrzyców: od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160–1164, Kraków 2004, ISBN 83-88508-65-2, s. 45–51
  • Wachowski K., Słowiańszczyzna zachodnia, Poznań 2000, (Wznowienia, t. 6), ISBN 83-7063-271-8, ISSN 1425–1280, s. 58–59, 69–72, 74, 77–78,

Przypisy

  1. Taka forma używana w największym kompendium encyklopedycznym dotyczącym Słowian we wczesnym średniowieczu: J. Nalepa, Drożko [w:] Słownik Starożytności Słowiańskich, t. I, Wrocław 1961, s.387–388
  2. w źródłach pojawia się dopiero w 798. Por. A. Turasiewicz, Dzieje polityczne Obodrzyców: od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160–1164, Kraków 2004, s. 45–46
  3. J. Strzelczyk, Zapomniane narody Europy, Wrocław 2006, s. 237. Za syna Wicana uważa go również J. Banaszkiewicz, Tradycje dynastyczno-plemienne Słowiańszczyzny północnej [w:] Ziemie polskie w X wieku i ich znaczenie w kształtowaniu się nowej mapy Europy, red. H. Samsonowicz, Kraków 2000, s. 263
  4. Tak m.in. W. Bogusławski, Dzieje Słowiańszczyzny północno-zachodniej do połowy XIII wieku, t. III, Poznań 1892, s. 38. Wydawał się przychylać do tej interpretacji także H. Łowmiański, Początki Polski, t. V, Warszawa 1973, s. 255
  5. Annales Laurissenses a.798 [w:] MGH SS I: Annales et chronica aevi Carolini, Hannover 1826, ed. G.H. Pertz, s. 184
  6. H. Łowmiański, op.cit, s. 255
  7. A. Turasiewicz, op.cit., s. 47
  8. P. Urbańczyk, Zdobywcy północnego Atlantyku, Wrocław 2004, s. 12, 32
  9. Tak uważa np. A. Turasiewicz, op.cit., s. 50

Szablon:Poprzednik Następca