Ernest I Szwabski

Ernest I Szwabski
ilustracja
książę Szwabii
Okres od 1012
do 31 maja 1015
Dane biograficzne
Dynastia Babenbergowie
Data urodzenia przed 984
Data śmierci 31 maja 1015
Ojciec Leopold I Babenberg
Matka Richarda z Sualafeld
Żona Gizela Szwabska
Dzieci Ernest II Szwabski,
Herman IV Szwabski

Ernest I (ur. przed 984, zm. 31 maja 1015) – książę Szwabii od 1012.

Pochodzenie

Pochodził z dynastii Babenbergów[1][2]. Był synem Leopolda I Babenberga i jego żony Richardy, córki Ernesta, grafa Sualafeld[1]. Jego braćmi byli Henryk, margrabia Marchii Austriackiej, Poppo, arcybiskup Trewiru, i Adalbert, margrabia Marchii Austriackiej[1]. Urodził się przed 984[1]. Historyk Theodor Henner przyjmował, że urodził się około 970[3].

Życiorys

Pierwsza wzmianka źródłowa na temat Ernesta pochodzi z 1002. Jako lojalny stronnik Henryka II Świętego wspierał go w walce z Arduinem z Iwrei, królem Włoch. Wziął udział w wyprawie księcia karynckiego Ottona do Italii, która zakończyła się klęską z rąk Arduina[4][3][1]. Po powrocie z Italii razem z Ottonem karynckim przybyli na Wielkanoc 1003 do Kwedlinburga, gdzie król Henryk II obdarował ich królewskimi darami i udzielił słów otuchy[5].

Jeszcze w 1003 dołączył do buntu swojego kuzyna Henryka ze Schweinfurtu, który zbuntował się przeciwko królowi Henrykowi II[1][2]. W toku działań wojennych pod zamkiem Creussen koło Bayreuth został wzięty do niewoli[6][3]. Został postawiony przed sądem, który skazał go na karę śmierci. Tylko dzięki interwencji Willigisa, arcybiskupa Moguncji, król Henryk II zamienił mu karę śmierci na okup pieniężny[7][1]. Odtąd był lojalnym wobec Henryka II[3].

W 1012 roku zmarł bezpotomnie Herman III, książę Szwabii, szwagier Ernesta. Król niemiecki Henryk II przekazał to lenno właśnie Ernestowi I[3][1][2]. Kronikarz Ekkehard z Aury, piszący w XII wieku, określa Ernesta mianem dux orientalis Franciae[3]. Biskup Otton z Bambergu wspomina w dokumencie z 1122 o palatium Ernesta, znajdującym się w Aurze[3]

Księstwem Szwabii cieszył się krótko. W czasie polowania 31 maja 1015 roku, we wtorek po Pięćdziesiątnicy, został śmiertelnie ranny (trafiony strzałą przez Adalberta, jednego ze swoich rycerzy, celującego w sarnę)[3][8]. Ernest udał się na polowanie, mimo zakazu polowań trzy dni po Pięćdziesiątnicy, ustanowionego na synodzie w Ingelheim w 948[8].

Thietmar z Merseburga (zm. 1018) opisał jego ostatnie chwile:

Czując zbliżającą się śmierć, przywołał do siebie towarzyszy i błagał ich, by przebaczyli sprawcy, a ponieważ nie było tam księdza, przed którym mógłby wyznać się wyspowiadać ze swoich grzechów, kazał w jego zastępstwie zbliżyć się do siebie jednemu z rycerzy: "Przyjdźcie tu wszyscy i nastawiając uszu serca poznajcie moje czyny podobnego wam śmiertelnika, a zarazem, grzesznika i pomóżcie zgodnie w ich odpokutowaniu. Proszę was, polećcie moją grzeszną duszę wszystkim wiernym, których tu nie ma, i przypomnijcie mojej małżonce, by strzegła czci swojej i nie zapomniała o mnie". Po tych słowach wyliczył wszystkim obecnym, jakie tylko mógł przypomnieć sobie, grzechy kiedykolwiek popełnione, i wkrótce potem, 31 maja, zeszedł z tego świata[9]

.

Zgodnie z własnym życzeniem został pochowany został w Wűrzburgu obok swojego ojca[3].

Potomstwo

Ernest po 1008/1010 poślubił Gizelę, księżniczkę szwabską, wdowę po Brunonie z Brunszwiku, z którym miała syna Ludolfa i przypuszczalnie córkę Gizelę[2].

Miał z nią dwóch synów. Byli to:

24 czerwca 1015 w Goslarze cesarz Henryk II nadał księstwo Szwabii wdowie po Erneście, Gizeli, i ich synowie Ernestowi II[10][8]. Księstwem Szwabii najpierw rządził Ernest II, po jego śmierci Herman IV, wraz z którego śmiercią w 1038 wymarła szwabska linia Babenbergów[3].

Gizela po śmierci Ernesta poślubiła Konrada (późniejszego cesarza Konrada II), syna hrabiego Henryka ze Spiry.

  1. a b c d e f g h i Karl Schmid: Ernst I.. W: Neue Deutsche Biographie. T. 4. Berlin: Duncker & Humblot, 1959. ISBN 3-428-00185-0.
  2. a b c d e Herwig Wolfram: Conrad II, 990–1039. Emperor of Three Kingdom. University Park, Pennsylvania: Penn State University Press, 2006, s. 33. ISBN 978-0271027388.
  3. a b c d e f g h i j Theodor Henner: Ernst I., Herzog von Schwaben. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). T. 6, Duncker & Humblot, Leipzig 1877, s. 318.
  4. Thietmar: Kronika Thietmara. Poznań: Instytut Zachodni, 1953, s. 284, 286, 288.
  5. Thietmar: Kronika Thietmara. Poznań: Instytut Zachodni, 1953, s. 294.
  6. Thietmar: Kronika Thietmara. Poznań: Instytut Zachodni, 1953, s. 298.
  7. Thietmar: Kronika Thietmara. Poznań: Instytut Zachodni, 1953, s. 298, 300.
  8. a b c Herwig Wolfram: Conrad II, 990–1039. Emperor of Three Kingdom. University Park, Pennsylvania: Penn State University Press, 2006, s. 34. ISBN 978-0271027388.
  9. Thietmar: Kronika Thietmara. Poznań: Instytut Zachodni, 1953, s. 488.
  10. Thietmar: Kronika Thietmara. Poznań: Instytut Zachodni, 1953, s. 490.

Bibliografia

  • Theodor Henner: Ernst I., Herzog von Schwaben. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). T. 6, Duncker & Humblot, Leipzig 1877, s. 318 (niem.)
  • Thietmar: Kronika Thietmara. Poznań: Instytut Zachodni, 1953.
  • Karl Schmid: Ernst I.. W: Neue Deutsche Biographie. T. 4. Berlin: Duncker & Humblot, 1959. ISBN 3-428-00185-0.
  • Herwig Wolfram: Conrad II, 990–1039. Emperor of Three Kingdom. University Park, Pennsylvania: Penn State University Press, 2006. ISBN 978-0271027388.

Linki zewnętrzne