Ford 1952

'52 Ford
Ilustracja
Ford Customline Fordor Sedan z 1952
Inne nazwy Ford Mainline
Ford Customline
Ford Crestline
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1952–1954 (USA)
1952–1955 (Australia)
Poprzednik Ford 1949
Następca Ford 1955
Dane techniczne
Segment Full-size car (E)
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Meteor 1952
1952 Ford Customline Tudor Sedan
1952 Ford Mainline Ranch Wagon
1952 Ford Crestline Sunliner Convertible
1952 Ford Crestline Sunliner Convertible

Ford 1952 – gama amerykańskich samochodów osobowych produkowanych przez koncern Ford Motor Company w latach 1952–1954, obejmująca trzy bliźniacze modele klasy wyższej średniej (full-size car): Mainline, Customline i Crestline, produkowane w kilku odmianach i wersjach nadwoziowych. W toku produkcji samochody te przeszły modernizację w 1953 i 1954 roku, a w 1955 roku zostały zastąpione przez nową gamę modeli. Samochody te były produkowane także przez australijskie zakłady Forda do 1955 roku.

Model 1952

Nowa gama samochodów Forda została zaprezentowana 31 stycznia 1952 roku, zastępując poprzednie modele wywodzące się z 1949 roku[1]. W miejsce dotychczasowych dwóch modeli DeLuxe i Custom Deluxe wprowadzono trzy bliźniacze modele, o nowych nazwach: Mainline dla podstawowego modelu osobowego, Customline dla lepiej wykończonego modelu osobowego i Crestline dla bardziej ekskluzywnych odmian nadwoziowych. Wszystkie były tej samej wielkości, oparte na tym samym nadwoziu i ramie o rozstawie osi 115 cali (2921 mm). Podwozie, nadwozie i wnętrze było całkowicie nowe, natomiast układ napędowy został zmodernizowany w stosunku do modeli z 1949 roku[1].

Modele Forda z 1952 roku stanowiły dalszą ewolucję pontonowego nadwozia poprzedniego modelu, w stylu mody aerokosmicznej. Wyróżniały się panoramicznymi giętymi szybami z przodu i tyłu, polepszającymi widoczność[1]. W stosunku do poprzednich modeli, maska stała się bardziej spłaszczona, a linie błotników przednich poprowadzone poziomo, z ostro zarysowanymi pojedynczymi reflektorami w górnej części błotników[1]. Chromowana atrapa chłodnicy miała szeroką poziomą belkę, z centralnym ozdobnym stożkiem, imitującym wlot powietrza w samolocie odrzutowym, oraz dwoma podobnymi stożkami po bokach, kryjącymi światła postojowe/kierunkowskazy[1]. Belka ta miała ponadto podłużne szczeliny na środku, po bokach centralnego stożka. Na masce umieszczono chromowaną ozdobę w formie stylizowanego samolotu z dość długimi skośnymi skrzydłami[2]. Zderzak przedni był zagięty na boki i sięgał po wnęki kół. Boczne panele były stosunkowo płaskie, poza wystającymi imitacjami błotników tylnych kół (częściowo zakrytych). Na przedniej krawędzi tylnych błotników znajdowały się cztery wytłoczenia, imitujące wloty powietrza (pokryte chromowanymi ozdobami w modelach Customline i Crestline)[1]. Okrągłe wystające lampy tylne na przedłużeniu górnych krawędzi błotników stanowiły zaczątki tylnych płetw, po raz pierwszy w modelach Forda[1]. Linia bagażnika łagodnie opadała między lampami. Modele Customline i Crestline miały dodatkowo listwę ozdobną na bokach przednich błotników i drzwi. Bardziej przestronne w stosunku do poprzednich modeli było wnętrze, z nowym zestawem wskaźników[1]. Nadwozia były oparte na ramie nośnej; zawieszenie przednie było niezależne na wahaczach poprzecznych i sprężynach śrubowych, zawieszenie tylne zależne, ze sztywną osią napędową na resorach półeliptycznych[3]. Wlew paliwa był umieszczony z tyłu pośrodku, za odchylaną tablicą rejestracyjną[2].

Gamę nadwozi i modeli stanowiły pierwotnie:[1]

  • Mainline:
    • Mainline Tudor Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • Mainline Fordor Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Mainline Business Coupe – 2-drzwiowe trzymiejscowe coupé
    • Mainline Ranch Wagon – 3-drzwiowe sześciomiejscowe kombi
  • Customline:
    • Customline Tudor Sedan – 2-drzwiowy sześciomiejscowy sedan (tudor)
    • Customline Fordor Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Customline Club Coupe – 2-drzwiowe sześciomiejscowe coupé
    • Customline Country Sedan Station Wagon – 5-drzwiowe ośmiomiejscowe kombi
  • Crestline:
    • Crestline Victoria Hardtop – 2-drzwiowy sześciomiejscowy hardtop
    • Crestline Sunliner Convertible – 2-drzwiowy sześciomiejscowy kabriolet
    • Crestline Country Squire Station Wagon – 5-drzwiowe ośmiomiejscowe kombi (z drewnianymi ozdobnymi nakładkami na bokach)

Wersje coupé miały taki sam profil dachu i tylnej szyby, jak sedany, natomiast odróżniały się od dwudrzwiowych sedanów nieco krótszą kabiną i tylnymi słupkami przesuniętymi trochę bardziej do przodu. Ford Mainline Business Coupe miał za przednią kanapą wewnątrz dodatkowe miejsce na bagaż.

Stosowano dwa silniki:[1]:

  • 6-cylindrowy R6 (Six) OHV Mileage Maker – poj. 215 cali sześciennych (3,5 l), stopień sprężania 7,0, moc 101 KM
  • 8-cylindrowy V8 L-head Strato-Star – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 110 KM.

Modele Mainline i Customline były dostępne standardowo z silnikiem 6-cylindrowym, a V8 był opcjonalny, natomiast Crestline miał tylko silnik V8. Silnik 6-cylindrowy był nową górnozaworową konstrukcją, dolnozaworowy V8 był ulepszony w stosunku do poprzedniego roku, o zwiększonym stopniu sprężania i mocy. W standardzie we wszystkich modelach była 3-biegowa mechaniczna skrzynia biegów, opcją była skrzynia z nadbiegiem lub automatyczna Fordomatic[1].

W 1952 roku modelowym wyprodukowano 671 733 samochodów osobowych Ford, co dawało 17% udziału w rynku (z tego 59,93% stanowił model Customline)[1]. Mimo wyprzedzenia głównego rywala – Chevroleta – o rok z wprowadzeniem całkiem nowych i nowocześniej stylizowanych modeli samochodów, Ford wyprodukował ich mniej w tym roku modelowym, zajmując drugie miejsce na rynku amerykańskim[1].

1953 Ford Customline Fordor Sedan
1953 Ford Customline Country Station Wagon

Model 1953

Modele Forda na 1953 rok zaprezentowano 12 grudnia 1952 roku. Zmiany były kosmetyczne i dotyczyły atrapy chłodnicy, ozdób i wystroju wnętrza[4]. Chromowana atrapa chłodnicy otrzymała zupełnie inną szeroką poziomą belkę z centralną ozdobą, która nie imitowała wlotu powietrza, lecz kołpak śmigła, a belka była karbowana po jej obu stronach, przypominając śmigło. Brak było bocznych stożków, a prostokątne światła postojowe/kierunkowskazy umieszczono osobno, pod centralną belką[4]. Zmieniła się nieco ozdoba na masce, otrzymując krótsze „skrzydła”, zakończone stylizowanymi opływowymi zbiornikami paliwa[3]. Modele Customline i Crestline, oprócz listwy ozdobnej na bokach przednich błotników i drzwi, otrzymały położoną niżej listwę na bokach tylnych błotników[4]. Niewielkiej zmianie uległy okrągłe światła z tyłu, a na klapie bagażnika pojawił się ozdobny uchwyt do otwierania (wcześniej go nie było)[3].

Wersje nadwoziowe i silniki pozostały takie same, jak w poprzednim roku. Pod koniec roku wprowadzono jako opcję wspomaganie kierownicy na samochodach z silnikiem V8[4].

W 1953 roku modelowym wyprodukowano 1 247 540 samochodów, co dało 20,47% udziału w rynku, aczkolwiek ponownie nie zdołano pokonać Chevroleta. Ponownie większość – 61,05% stanowił model Customline[4].

1954 Ford Mainline Fordor
1954 Ford Crestline Victoria Hardtop
1954 Ford Crestline Skyliner Hardtop
1954 Ford Crestline Country Squire

Model 1954

Większe zmiany, niż w poprzednim roku, wprowadzono w modelach Forda zaprezentowanych 6 stycznia 1954 roku. Ponownie zmieniono ozdoby i atrapę chłodnicy, powracając do wariacji na temat trzech imitacji stożków wlotowych na poziomej belce, lecz z inną, rozszczepioną centralną belką. Kierunkowskazy umieszczono ponownie w imitacjach stożków pod reflektorami, lecz mniejszych, niż dwa lata temu, a atrapa chłodnicy była poszerzona na całą szerokość pasa przedniego. Ponownie zmieniła się ozdoba na masce w formie stylizowanego samolotu, która obecnie miała trójkątne krótkie skrzydełka (w układzie delty) i trójkątny statecznik pionowy. Z przednich krawędzi imitacji błotników tylnych usunięto imitacje wlotów powietrza, a tylne lampy nieco powiększono[5]. Listwy boczne modeli Customline i Crestline otrzymały nową formę – prostą na całą długość nadwozia, ponad imitacjami błotników tylnych. We wnętrzu wprowadzono nową deskę przyrządów, z prędkościomierzem Astra-Dial wystającym ponad deskę, z półkolistą przezroczystą skalą, podświetlaną przez światło padające przez przednią szybę[5].

Większe zmiany dotyczyły części mechanicznej – przede wszystkim wprowadzono ulepszone przednie zawieszenie na przegubach kulowych, które polepszyło prowadzenie się (po raz pierwszy w samochodach z taniego segmentu rynku amerykańskiego)[5]. Spowodowało to zwiększenie rozstawu osi o pół cala, do 115,5 cala (2934 mm). W wyposażeniu opcjonalnym pojawiło się m.in. wspomaganie kierownicy i hamulców. Wprowadzono również nowy górnozaworowy silnik V8 oraz ulepszony silnik 6-cylindrowy, o zwiększonej pojemności i mocy, który obecnie był standardową jednostką we wszystkich modelach:[5]

  • 6-cylindrowy R6 (Six) OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 7,2, moc 115 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 130 KM.

Gama modeli i odmian pozostała taka, jak poprzednio, z tym, że pojawiły się trzy dalsze odmiany:

  • Customline:
    • Customline Ranch Wagon – 3-drzwiowe sześciomiejscowe kombi
  • Crestline:
    • Crestline Fordor Sedan – 4-drzwiowy sześciomiejscowy sedan
    • Crestline Skyliner Hardtop – 2-drzwiowy sześciomiejscowy hardtop z przezroczystą częścią dachu

W 1954 roku modelowym wyprodukowano 1 165 942 samochodów Forda, co dało udział w rynku 24,13% i pozwoliło uzyskać pierwsze miejsce sprzedaży przed Chevroletem[5].

W listopadzie 1954 roku modele Forda wywodzące się z 1952 roku zostały zastąpione nową gamą modeli na 1955 rok[6].

Australijska produkcja

Australijski Ford V8 Mainline Coupe Utility 1952

Modele analogiczne do amerykańskich były produkowane od 1952 także przez australijskie zakłady Forda, na tamtejsze rynki, przechodząc modernizacje w 1953 i 1954 roku i utrzymując się w produkcji do 1955 roku. Podstawowym modelem był Customline, a ponadto opracowano specjalnie na rynek australijski sportowy pick-up (określany jako coupé utility) i noszący tam nazwę Mainline[7]. Napęd stanowił przez cały okres produkcji silnik dolnozaworowy V8[7]. Od amerykańskich modele te odróżniały się przystosowaniem do ruchu lewostronnego (z kierownicą po prawej stronie).

Kanadyjska produkcja (Meteor)

W Kanadzie, oprócz amerykańskich modeli Forda, sprzedawane były analogiczne modele w sieci dealerskiej Mercurego, wytwarzane pod lokalną marką Meteor, odróżniające się detalami oraz stylistyką przedniego pasa. W latach 1952-1953 montowano w Kanadzie modele Meteor Mainline, Customline i Crestline, od 1954 nazwane odpowiednio: Meteor, Meteor Niagara i Meteor Rideau. W 1955 roku wprowadzono modele Meteor kolejnej generacji.

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 419–422
  2. a b Big '52 Ford – prospekt na 1952 rok, s. 3–4
  3. a b c 1953 FORD (prospekt)
  4. a b c d e J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 497–500
  5. a b c d e J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 572–575
  6. J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959…, s. 648–650
  7. a b Norm Darwin, The History of Ford in Australia, Eddie Ford Publications, Newstead Vic, 1986, s. 127–137

Bibliografia

  • J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year, McFarland, 2008 (ang.)

Linki zewnętrzne