Ford Mainline

Ford Mainline
ilustracja
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1952-1956
1952-1959 (Australia)
Poprzednik Ford DeLuxe
Dane techniczne
Segment Full-size car (E)
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
2-drzwiowy sedan (tudor)
4-drzwiowy sedan
3-drzwiowe kombi
2-drzwiowy pick-up
Rodzaj napędu silnik z przodu, napęd tylny
Liczba miejsc 6 / 3 (coupe)

Ford Mainlineamerykański samochód osobowy klasy wyższej średniej (full-size car) produkowany przez koncern Ford w USA w latach 1952-1956, w dwóch głównych generacjach, wprowadzonych w 1952 i 1955 roku. Był podstawowym (najtańszym) modelem samochodu w gamie produkcyjnej Forda w tym okresie. Produkowany w wersjach nadwoziowych: 2- i 4-drzwiowego sedana, coupé i kombi, z czego najliczniejszy był 2-drzwiowy sedan (tudor). Nazwę tę nosił także pokrewny konstrukcyjnie pick-up produkowany w latach 1952-1959 przez australijskie zakłady Forda.

Ford Mainline (1952-54)
Ilustracja
Ford Mainline Ranch Wagon 1952
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji 1952-1954
Dane techniczne
Silniki R6 215ci (3,5l) 101 KM
R6 223ci (3,6l) 115 KM
V8 239ci (3,9l) 110 KM
V8 239ci (3,9l) 130 KM
Długość 5024 mm (1952-53)
5037 mm (1954)
Szerokość
bez lusterek
1877 mm (1952)
1887 mm (1953)
1867 mm (1954)
Wysokość 1577 mm (1952)
1582 mm (1953-54)
Rozstaw osi 115″ / 2920 mm (1952-53)
115,5″ / 2934 mm (1954)
Zbiornik paliwa 64 l (17 gal.)
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Customline
Ford Crestline
Konkurencja Chevrolet 150
Plymouth Plaza

Generacja 1952-1954

Model 1952

Osobny artykuł: Ford 1952.

Nazwa modelu Ford Mainline („główna linia”) została wprowadzona w nowej gamie Forda ze stycznia 1952 roku, dla podstawowego najtańszego modelu osobowego, zastępującego bazowy model Ford DeLuxe[1]. Dwie pozostałe, droższe linie modeli Forda, oparte na tym samym podwoziu i podzespołach mechanicznych, to Customline i Crestline, od których Mainline różnił się głównie brakiem ozdobnych listew bocznych, uboższym wyposażeniem i wykończeniem wnętrza i częściowo innymi wersjami nadwoziowymi (w odróżnieniu od nich, Mainline posiadał m.in. kierownicę z przyciskiem klaksonu pośrodku zamiast na obręczy, osłonę przeciwsłoneczną tylko dla kierowcy, popielniczkę tylko z przodu i nie miał zegara)[2].

Modele Forda z 1952 roku stanowiły dalszą ewolucję pontonowego nadwozia, w stylu mody aerokosmicznej. Wyróżniały się panoramicznymi giętymi szybami z przodu i tyłu, polepszającymi widoczność[1]. Chromowana atrapa chłodnicy miała szeroką poziomą belkę, z centralnym ozdobnym stożkiem, imitującym wlot powietrza w samolocie odrzutowym, oraz dwoma podobnymi stożkami po bokach, kryjącymi światła postojowe (kierunkowskazy)[1]. Belka ta miała ponadto podłużne szczeliny na środku, po bokach centralnego stożka. Na masce umieszczono chromowaną ozdobę w formie stylizowanego samolotu ze skośnymi skrzydłami[3]. Ford Mainline nie miał listew po bokach nadwozia, jedynie za przednimi kołami był metalowy napis Mainline (lub Ranch Wagon) i ewentualnie znaczek V8 oznaczający wersję silnika[3]. Na skośnej przedniej krawędzi wystających imitacji tylnych błotników znajdowały się cztery wytłoczenia, imitujące wloty powietrza – model Mainline miał dolne z nich pokryte gumową osłoną, podczas gdy bogatsze wersje miały je chromowane[1]. Wyposażenie dodatkowe obejmowało m.in. radio (za 88 lub 100 dolarów) i spryskiwacze szyby[1].

Gamę nadwozi modelu Mainline stanowiły: dwudrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Tudor, kod 70A), czterodrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Fordor, 73A), dwudrzwiowe trzymiejscowe coupé (Business Coupe, 72C), z dodatkowym miejscem na bagaże za przednim siedzeniem, i trzydrzwiowe sześciomiejscowe kombi (Ranch Wagon, 59A)[1]. Nadwozia były oparte na ramie nośnej; zawieszenie przednie było niezależne na wahaczach poprzecznych i sprężynach śrubowych, zawieszenie tylne zależne, ze sztywną osią napędową na resorach półeliptycznych[4]. Opony miały w sedanach i coupe z 1952 roku rozmiar 6×16[1], jak w Fordzie DeLuxe, jednakże od 1953 roku wprowadzono opony 6,70×15, zunifikowane z modelem Customline[2]. Kombi Ranch Wagon miał natomiast opony 7,10×15[1].

Wszystkie odmiany były dostępne z dwoma silnikami:

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Makerpoj. 215 cali sześciennych (3,5 l), stopień sprężania 7,0, moc 101 KM
  • 8-cylindrowy V8 L-head Strato-Star – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 110 KM.

W standardzie był silnik 6-cylindrowy i 3-biegowa mechaniczna skrzynia biegów (tak samo dla późniejszych modeli Mainline), opcją była skrzynia z nadbiegiem lub automatyczna FordoMatic[1].

W 1952 roku modelowym wyprodukowano 163 911 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 24,4% sprzedaży Forda. Najpopularniejsza była wersja Tudor (79 931 sztuk), z bazową ceną (bez dodatkowego wyposażenia) 1629 dolarów[1].

Model 1953

Ford Mainline Tudor 1953 (policyjny)
Osobny artykuł: Ford 1952#Model 1953.

Modele Forda na 1953 rok zaprezentowano w grudniu poprzedniego roku. Zmiany były kosmetyczne i dotyczyły atrapy chłodnicy, ozdób i wystroju wnętrza[5]. Chromowana atrapa chłodnicy miała inną szeroką poziomą belkę z centralną ozdobą, która nie imitowała już wlotu powietrza, lecz kołpak śmigła, a belka była karbowana po jej obu stronach, przypominając śmigło. Brak było bocznych stożków, a prostokątne kierunkowskazy umieszczono osobno, pod centralną belką[5]. Zmieniła się ozdoba w formie samolotu na masce, otrzymując krótsze „skrzydła”, zakończone stylizowanymi opływowymi zbiornikami paliwa. Niewielkiej zmianie uległy okrągłe światła z tyłu, a na klapie bagażnika pojawił się ozdobny uchwyt do otwierania[2]. Ozdobna osłona w dolnej części imitacji chwytów powietrza na tylnych błotnikach wykonana była obecnie w modelu Mainline z jasnego metalu[2]. W dalszym ciągu na bokach nadwozia za przednimi kołami był metalowy napis Mainline (lub Ranch Wagon) i ewentualnie znaczek V8 oraz brak było listew ozdobnych[2].

W 1953 roku modelowym wyprodukowano 305 714 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 24,51% sprzedaży Forda. Ponownie najwięcej wyprodukowano wersji Tudor (152 995), z bazową ceną 1642 dolary[5].

Ford Mainline Fordor 1954

Model 1954

Osobny artykuł: Ford 1952#Model 1954.

Dalsze zmiany wprowadzono w modelach Forda zaprezentowanych w styczniu 1954 roku. Ponownie zmieniono ozdoby i atrapę chłodnicy, powracając do wariacji na temat trzech imitacji stożków wlotowych, lecz z inną, rozszczepioną centralną poziomą belką. Kierunkowskazy umieszczono ponownie w imitacjach stożków pod reflektorami, lecz mniejszych, niż dwa lata temu, a atrapa chłodnicy została poszerzona na całą szerokość pasa przedniego. Z błotników tylnych usunięto imitacje wlotów powietrza, a tylne lampy nieco powiększono[6]. We wnętrzu wprowadzono nową deskę rozdzielczą, z prędkościomierzem Astra-Dial wystającym ponad deskę, z półkolistą przezroczystą skalą[6]. Zmieniła się forma ozdobnej osłony z metalu w dolnej części wyobleń tylnych błotników, która była obecnie gładka i krótsza, natomiast napisy po bokach nadwozia pozostały takie same[7]. Ponownie zmieniła się ozdoba w formie stylizowanego samolotu na masce, otrzymując trójkątny statecznik pionowy.

Większe zmiany dotyczyły części mechanicznej – przede wszystkim wprowadzono ulepszone przednie zawieszenie na przegubach kulowych, które polepszyło prowadzenie się pojazdu[6]. Spowodowało to zwiększenie rozstawu osi o pół cala. W wyposażeniu opcjonalnym pojawiło się m.in. wspomaganie kierownicy i hamulców. Wprowadzono również nowy górnozaworowy silnik V8 i ulepszony silnik 6-cylindrowy, o zwiększonej pojemności i mocy:[6]

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 7,2, moc 115 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV – poj. 239 cali sześciennych (3,9 l), stopień sprężania 7,2, moc 130 KM.

W 1954 roku modelowym wyprodukowano 233 680 samochodów Mainline; ich sprzedaż stanowiła 20,04% sprzedaży Forda. Ponad połowa była w odmianie Tudor (123 329), z bazową ceną 1651 dolarów[6].

Ford Mainline z 1954 roku został zakupiony do testów przez przemysł ZSRR i na jego automatycznej skrzyni biegów była następnie wzorowana skrzynia radzieckiej Wołgi M-21 pierwszego modelu, której stylistyka była też zapewne częściowo inspirowana Fordem[8][9].

Ford Mainline (1955-56)
Ilustracja
Ford Mailine Tudor 1955
Okres produkcji 1954-1956
Następca Ford Custom
Dane techniczne
Silniki R6 223ci (3,65l), 120-137KM
V8 272ci (4,45l), 162-173-176KM
Długość 5042 mm
Szerokość
bez lusterek
1928 mm
Wysokość 1549 mm
Rozstaw osi 115,5" / 2934 mm
Zbiornik paliwa 64 l (17 gal.)
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Customline
Ford Fairlane
Konkurencja Chevrolet 150
Plymouth Plaza

Generacja 1955-1956

Model 1955

Nową gamę całkowicie zmienionych modeli Forda na 1955 rok wprowadzono w listopadzie 1954 roku. Ich stylistykę wzorowano na nowo wprowadzonym modelu sportowym Ford Thunderbird[10]. Znacznie powiększona panoramiczna szyba przednia była mocno wygięta na boki. Boczne panele nadwozia były proste, bez podkreślonych błotników tylnych, a z tyłu przechodziły w niewielkie płetwy[10]. Atrapa chłodnicy była wykonana w formie chromowanej wygiętej kratownicy na całą szerokość przodu (określanej w stylu egg-crate – "kratki na jajka"[10], z prostokątnymi otworami tworzącymi 6 poziomych rzędów i 36 kolumn[11]). Po bokach atrapy były duże okrągłe stożkowate światła postojowe, pod ostro zarysowanymi pojedynczymi reflektorami. Wprowadzono nową deską rozdzielczą, zachowując jednak wystający ponad nią prędkościomierz Astra-Dial z przezroczystą skalą. Od bogatszych modeli (Customline i Fairlane) Ford Mainline odróżniał się brakiem ozdób po bokach. Podwozie było także nowo opracowane, lecz jego zasadnicza ramowa konstrukcja pozostała taka sama[12]. Również rozmiar opon 6,70×15 pozostał ten sam (7,10×15 w wersjach kombi)[12].

Gamę nadwozi stanowiły: dwudrzwiowy trzymiejscowy sedan (Tudor Business Sedan[13], kod 70D), dwudrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Tudor, 70A) i czterodrzwiowy sześciomiejscowy sedan (Fordor, 73A), natomiast trzydrzwiowe sześciomiejscowe kombi (Ranch Wagon, 59A) zostało formalnie wyodrębnione jako osobny model w nowej gamie Ford Station Wagon[10].

Oprócz standardowego wzmocnionego o 5 KM silnika 6-cylindrowego z poprzedniego roku, wprowadzono jako opcję nowy powiększony silnik V8:[10]

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 7,5, moc 120 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque – poj. 272 cali sześciennych (4,45 l), stopień sprężania 7,6, moc 162 KM.

W 1955 roku modelowym wyprodukowano 127 301 samochodów Mainline oraz 40 493 kombi Ranch Wagon, co stanowiło tylko 11,56% sprzedaży Forda. Najpopularniejszej wersji Tudor powstało 76 698 (bazowa cena 1707 dolarów)[10].

Podobny Ford Customline z 1956 roku (różniący się bocznymi ozdobami)

Model 1956

Na rok 1956 modele Forda, zaprezentowane we wrześniu 1955, zostały nieco przestylizowane. Duże okrągłe światła postojowe zostały zastąpione przez podłużne, nad przednim zderzakiem, w masywnych chromowanych obudowach. Poszerzono prostokątne otwory w kracie atrapy, która obecnie miała 6 poziomych rzędów i 12 kolumn[11]. Zmieniono formę ozdoby na masce, częściowo ukrytej w fałszywym wlocie powietrza. Na desce przyrządów zrezygnowano z przezroczystego prędkościomierza na rzecz bardziej konwencjonalnego. Po raz pierwszy model Mainline otrzymał częściowe boczne ozdoby w postaci dwóch równoległych listew w tylnej części, pomiędzy którymi nadwozie mogło być lakierowane na inny kolor[14].

Spośród zmian wewnętrznych, zastosowano 12-voltową instalację elektryczną zamiast 6-voltowej i ponownie zwiększono moc silników przez zwiększenie stopnia sprężania[11]:

  • 6-cylindrowy R6 OHV Mileage Maker – poj. 223 cali sześciennych (3,65 l), stopień sprężania 8,0, moc 137 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque – poj. 272 cali sześciennych (4,45 l), stopień sprężania 8,0, moc 173 KM
  • 8-cylindrowy V8 OHV Trigger Torque – poj. 272 cali sześciennych (4,45 l), stopień sprężania 8,4, moc 176 KM.

W 1956 roku modelowym wyprodukowano 164 442 samochodów Mainline i 48 348 kombi Ranch Wagon, co stanowiło 15,11% sprzedaży Forda. Najpopularniejszej wersji Tudor powstało 106 974 samochodów (bazowa cena 1850 dolarów)[11].

Był to ostatni rok produkcji Forda Mainline – w nowej gamie Forda na kolejny rok, zaprezentowanej w październiku 1956, został zastąpiony przez model Ford Custom[15].

Ford Mainline Utility (Australia)

Australijski Ford V8 Mainline Coupe Utility 1956

W Australii nazwę Mainline otrzymał wytwarzany tam od 1952 sportowy pick-up (określany jako coupé utility), będący wersją Forda Customline. Mainline wykorzystywał wzmocnioną ramę Forda[16]. Był sprzedawany równolegle do produkowanych w Australii sedanów Customline, z którymi dzielił stylistykę, zmienianą corocznie w sposób odpowiadający do 1956 roku modelom amerykańskim. Napęd stanowił aż do 1954 roku silnik dolnozaworowy V8[16].

W 1955 roku wprowadzono drugą generację australijskich Fordów Mainline i Customline, produkowaną dłużej, niż amerykańskie odpowiedniki – do 1959 roku. Napęd stanowił nowy górnozaworowy amerykański silnik OHV V8 (Y-block)[16]. Model z 1957 roku ze zmian otrzymał jedynie duży znaczek V8 na atrapie chłodnicy oraz ozdoby boczne w stylu amerykańskiego Forda Fairlane z 1956 roku[16]. W modelu z 1958 roku wprowadzono atrapę chłodnicy zaadaptowaną z kanadyjskich Fordów z 1955 roku, wytwarzanych tam pod marką Meteor Rideau, oraz ozdoby boczne z Meteora z 1956 roku[16][17]. Atrapa miała czteroramienną gwiazdę w literze V pośrodku i ponownie duże okrągłe światła postojowe modelu z 1955 roku. W 1960 roku pick-upa Mainline zastąpiła analogiczna odmiana australijskiego Forda Falcona XK[16].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.419-422.
  2. a b c d e 1953 FORD (prospekt)
  3. a b Big '52 Ford - prospekt na 1952 rok, ss.4-5
  4. ˈ53 FORD... the new Standard of the American Road! (prospekt)
  5. a b c J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.497-500.
  6. a b c d e J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.572-575.
  7. ˈ54 FORD (prospekt)
  8. Iwan Padierin, GAZ-21I «Wołga», „Awtoliegiendy SSSR” Nr 6, DeAgostini, 2009, ISSN 2071-095X (ros.), ss.3-4
  9. Wołga GAZ M-21, „Kultowe Auta PRL-u” nr 6, DeAgostini, ​ISBN 978-83-248-1599-9​, ss.3-4
  10. a b c d e f J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.648-651.
  11. a b c d J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.729-733.
  12. a b The fine car of its field. '55 Ford - prospekt na 1955 rok
  13. The fine car of its field '55 Ford (prospekt)
  14. ˈ56 Ford. The fine car at half the fine-car price - prospekt na 1956 rok
  15. J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959..., ss.808-810.
  16. a b c d e f Norm Darwin, The History of Ford in Australia, Eddie Ford Publications, Newstead Vic, 1986, s.127-137
  17. Joe Kenwright, Ford Customline Range Review w serwisie www.uniquecarsmag.com.au [dostęp 27-02-2015]

Bibliografia

  • J. "Kelly" Flory, American Cars, 1946-1959: Every Model, Year by Year, McFarland, 2008 (ang.)

Linki zewnętrzne