IŻ 2715

IŻ-2715
Ilustracja
IŻ 2715-01
Producent Iżmasz
Okres produkcji 1972 – 2001
Miejsce produkcji  ZSRR/ Rosja, Iżewsk
Poprzednik Moskwicz 434
Następca IŻ 2717
Dane techniczne
Segment samochód dostawczy
Typy nadwozia 3-drzwiowy furgon / pick-up
Silniki gaźnikowy R4, 1478 cm³, 75 lub 67 KM
Skrzynia biegów 4-biegowa, manualna
Rodzaj napędu silnik podłużnie z przodu, napęd na tylne koła
Długość 4130 mm[1]
Szerokość 1590 mm
Wysokość 1825 mm
Rozstaw osi 2400 mm
Masa własna 1095 kg[1]
Liczba miejsc 2 (2+4[1])
Dane dodatkowe
Pokrewne Moskwicz 412
Konkurencja Polski Fiat 125p pick-up
Wersja pick-up (prawdopodobnie przekształcona z furgonu)

IŻ 2715 (ros. ИЖ-2715) – samochody dostawcze z nadwoziem furgon i pick-up, produkowane przez radzieckie, a następnie rosyjskie Iżewskie Zakłady Samochodowe w kilku odmianach w latach 1972–2001.

Historia

W latach 1968–1973 Iżewskie Zakłady Samochodowe w Iżewsku produkowały opracowany w moskiewskiej fabryce MZMA na bazie samochodu osobowego Moskwicz 412 furgon Moskwicz 434[2]. Wyposażony był w trzydrzwiowe nadwozie z przedziałem towarowym wpisanym w linię nadwozia zbliżonego do wersji kombi (Moskwicz 426/427), z nisko poprowadzonym dachem i otwieraną do góry klapą, co zmniejszało praktyczność samochodu. Konstruktorzy z Iżewska samodzielnie pracowali nad zwiększeniem walorów eksploatacyjnych pojazdu i już w 1970 roku powstały prototypy samochodu opartego na konstrukcji Moskwicza, ze ściętym nadwoziem za kabiną kierowcy, tuż nad tylnymi kołami, zastąpionym przez wystający na boki prostopadłościenny furgon (IŻ-6F) lub skrzynię ładunkową (IŻ-6G)[3].

Po dopracowaniu, nowy furgon został skierowany do produkcji pod oznaczeniem (według nowego systemu) IŻ 2715. W odróżnieniu od prototypów, przedział towarowy stanowił w dolnej części integralną część nadwozia. Nie był on wprawdzie szerszy od nadwozia, lecz jego burty w tylnej części wznosiły się prawie pionowo, co pozwoliło na znaczące poszerzenie go w stosunku do kabiny kierowcy oraz przedziału bagażowego Moskwicza 434. Co więcej, dach nad przedziałem towarowym został podwyższony, a z tyłu wstawiono dwuskrzydłowe drzwi. Samochód miał nominalną ładowność 350 kg. W razie konieczności, górna część obudowy przedziału towarowego mogła być demontowana wraz z drzwiami, tworząc nadwozie pick-up, aczkolwiek rzadko z tego korzystano w praktyce[4]. Jako źródło napędu nowych samochodów używano produkowanego w Ufimskiej Fabryce Silników Samochodowych (UZAM) w Ufie silnika benzynowego 1,5 l UZAM-412 o mocy 75 KM, znanego z Moskwicza 412.

W 1972 roku wyprodukowano 829 samochodów serii 2715, w 1973 ruszyła wielkoseryjna produkcja (33 271 sztuk), a w 1974 wyprodukowano już 45 800[2]. W 1974 roku uruchomiono także produkcję wersji pick-up z odchylaną tylną burtą, IŻ 27151. Przyczyną jej opracowania były głównie potrzeby eksportowe, a produkcja była znacznie niższa, niż furgonów (4200 sztuk w 1974 roku, 5000 w 1975 roku)[5]. Nominalna ładowność wynosiła 400 kg, lecz w praktyce do 500-600 kg[5]. Tylne okno było zabezpieczone pionową kratą. Część samochodów eksportowych była lepiej wykończona, z prostokątnymi reflektorami (na wzór moskiewskiego Moskwicza 412) i chromowaną atrapą chłodnicy, samochody na rynek wewnętrzny miały okrągłe reflektory i atrapę w kolorze nadwozia[5]. Na eksport samochody te były oznaczane jako Moskwicz 1500GP, a do krajów zachodnich – Elite PickUp[5].

W 1982 roku samochody przeszły niewielką modernizację. Nieco unowocześniono wygląd pasa przedniego, zastępując chromowaną atrapę chłodnicy przez czarną. Ładowność zwiększyła się o 50 kg[4]. Wprowadzono ponadto jako standard odprężoną wersję silnika UZAM-412DE, o mocy 67 KM, przystosowaną do gorszej benzyny A-76 (poza wersjami eksportowymi)[5]. Zmodernizowane samochody otrzymały oznaczenia IŻ 2715-01 (furgon) i IŻ 27151-01 (pick-up)[4]. Wprowadzono też w tym roku budowany na eksport w niewielkich seriach pick-up z przedłużoną platformą (wydłużonym tylnym zwisem), o oznaczeniu fabrycznym IŻ 27151-013-01. Wersja ta załadowana miała gorsze prowadzenie się na skutek odciążenia przednich kół, lecz cieszyła się pewną popularnością (samochody te sprzedawano m.in. do Finlandii - wersja eksportowa miała prostokątne reflektory)[5]. Samochody te produkowano do 1997 roku.

Od 1988 roku produkowano także wersję towarowo-osobową IŻ 27156, różniącą się wprowadzeniem dwóch składanych dwuosobowych ławek pod ścianami w przedziale towarowym, który został wyposażony w duże odsuwane okna boczne oraz okno w lewych tylnych drzwiach. Okazała się ona praktycznym modelem w czasie transformacji ekonomicznej początku lat 90. i jej produkcja wzrosła z 536 w 1990 roku do 4260 w 1994 roku[6]. Był to pierwszy samochód tego rodzaju w ZSRR/Rosji i do końca produkcji w 2001 roku wyprodukowano ich 19 994 sztuk[7].

Cechą charakterystyczną radzieckiego systemu komunistycznego było to, że nowe furgony i pick-upy nie mogły być sprzedawane użytkownikom prywatnym w ZSRR, a jedynie używane były jako samochody służbowe w różnego rodzaju instytucjach, uspołecznionym handlu i usługach. Wyłomem był dopiero towarowo-osobowy IŻ 27156, klasyfikowany jako samochód osobowy i dostępny dla użytkowników prywatnych od 1988 roku[6]. Ograniczenia w stosunku do pozostałych klas samochodów zniesiono podczas transformacji ekonomicznej na początku lat 90., kiedy to niedrogie furgony IŻ cieszyły się popularnością, służąc do prowadzenia działalności gospodarczej i drobnego handlu, także transgranicznego. Popularnie samochody te były w Rosji nazywane kabłuk lub kabłuczok (каблук, каблучок – "obcas" lub "obcasik")[6].

  1. a b c Dane dla IŻ-27156 według "Awtoliegendy SSSR" nr 76, s. 14</ref
  2. a b Moskwicz-433/434, "Awtoliegendy SSSR" nr 92, ss. 6-7
  3. Moskwicz-433/434, "Awtoliegendy SSSR" nr 92, s. 15
  4. a b c IŻ-412-28, "Awtoliegendy SSSR" nr 85, s. 15
  5. a b c d e f K. Andriejew: IŻ-27151, "Awtoliegendy SSSR" Nr 103, ss.5-6, 10-11
  6. a b c IŻ-27156, "Awtoliegendy SSSR" nr 76, ss. 3-6
  7. IŻ-27156, "Awtoliegendy SSSR" nr 76, s. 15

Bibliografia

  • Moskwicz-433/434, "Awtoliegendy SSSR" Nr 92, DeAgostini 2012, ISSN 2071-095X, (ros.)
  • IŻ-412-28, "Awtoliegendy SSSR" Nr 85, DeAgostini 2012, ISSN 2071-095X (ros.)
  • IŻ-27156, "Awtoliegendy SSSR" Nr 76, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X (ros.)
  • Konstantin Andriejew: IŻ-27151, "Awtoliegendy SSSR" Nr 103, DeAgostini 2013, ISSN 2071-095X (ros.)