I (1915)

Szablon:Okręt rozszerzony infobox Lotniskowiec I[a] był projektem Kaiserliche Marine mającym na celu przebudowanie statku na lotniskowiec. Niemiecka marynarka wojenna eksperymentowała wcześniej z transportowcami wodnosamolotów, ale jednostki te były zbyt wolne by operować z siłami głównymi Hochseeflotte. Przenosiły także zbyt mało samolotów. Nowy okręt miał przenosić pomiędzy 23 a 30 samolotów, w tym myśliwce, bombowce i bombowce torpedowe.

Okręt miał bazować na nieukończonym kadłubie włoskiego statku pasażerskiego "Ausonia", który był budowany w Hamburgu. Przebudowa została zaproponowana przez Departament Lotnictwa Urzędu Marynarki Rzeszy, ale została zarzucona po negocjacjach z niemiecką marynarką na skutek zaproponowanego moratorium na budowę nowych jednostek pod koniec wojny. Po zakończeniu I wojny światowej wysoka inflacja w Niemczech znacznie zwiększyła koszty budowy jednostki i w rezultacie włoska firma żeglugowa, dla której budowano ją pierwotnie, odmówiła kupna. Kadłub został sprzedany na złom i rozebrany w 1922.

Projekt

"Ausonia" został zaprojektowany jako turbinowy parowiec pasażerski. Został zamówiony przez włoską spółkę żeglugową Sitmar w 1914. Statek miał być zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, miał numer stoczniowy 236[1]. W tym czasie jedynym niemieckim transportowcem wodnosamolotów był przebudowany krążownik pancerny SMS "Friedrich Carl", który mógł być wyposażony w dwa samoloty[2]. Dowództwo niemieckiej marynarki wierzyło, że sterowce są dużo efektywniejsze niż wodnosamoloty, zarówno w rozpoznaniu jak i w ataku[3]. Admirał Alfred von Tirpitz był szczególnie negatywnie nastawiony do możliwości ówczesnych samolotów[4]. Pomimo tego marynarka zamówiła kilka typów samolotów morskich przed i w czasie wojny, w tym dwa wodnosamoloty myśliwskie: W.12 i W.29, oba zbudowane przez Hansa-Brandenburg. Zaprojektowano także dwusilnikowy wodnopłatowiec torpedowy[5].

Pomimo preferowania sterowców, kilka mniejszych statków handlowych zostało przebudowanych na transportowce wodnosamolotów w czasie I wojny światowej. Przenosiły jedynie od dwóch do czterech samolotów każdy, były jednak zbyt wolne by operować w składzie głównych sił liniowych floty. Lekki krążownik SMS "Stuttgart", który był wystarczająco szybki by utrzymać tempo Hochseeflotte, został przerobiony na transportowiec wodnosamolotów w 1918. On także mógł przenosić jedynie dwa wodnosamoloty. Zdecydowano wtedy o przebudowie liniowca "Ausonia" na lotniskowiec z pokładem lotniczym, przeznaczony dla samolotów z podwoziem kołowym oraz dla wodnosamolotów[6]. Plany przebudowy zostały wykonane przez projektanta J. Reimpella w 1918 na zamówienie dowództwa lotnictwa morskiego[1].

Dane techniczne

Po przebudowie okręt miał mieć 158 metrów długości całkowitej i 149,6 m długości między pionami. Szerokość miała sięgać 18,8 m, a zanurzenie 7,43 m. Wyporność miała wynosić 12 585 ton metrycznych. Okręt miał być napędzany przez dwa zestawy turbin parowych Blohm & Voss z przekładniami, które napędzały parę śrub o nieznanej średnicy. Szczegóły dotyczące kotłów i siłowni elektrycznej są nieznane[1].

Okręt miał być wyposażony w dwa osiemdziesięciodwumetrowe pokłady hangarowe dla samolotów z podwoziem kołowym oraz trzeci, studwudziestoośmiometrowy, dla wodnosamolotów. Wszystkie hangary miały szerokość 18,5 m. Pokład lotniczy miał długość 128,5 m i szerokość 18,7 m. Wszystkie trzy hangary i pokład lotniczy miały być nadbudowane ponad głównym pokładem konstrukcyjnym. Projektanci zamierzali zamontować dodatkowy pokład startowy na dziobie, który miał mieć 30 metrów długości i 10,5 m szerokości. Jak twierdzi Erich Gröner, okręt został zaprojektowany do przenoszenia 13 wodnosamolotów bez składanych skrzydeł lub 19 wodnosamolotów ze składanymi skrzydłami i około 10 samolotów z podwoziem kołowym[1]. Rene Greger oceniał, że okręt mógł przenosić osiem do dziesięciu myśliwców i łącznie piętnaście do dwudziestu wodnopłatowych bombowców i bombowców torpedowych[6].

Przebudowa

Jednostka została zwodowana jako statek pasażerski "Ausonia" 15 kwietnia 1915. Był nadal w fazie prac wyposażeniowych, gdy niemiecka marynarka zdecydowała się przebudować go na lotniskowiec. Nowe plany zostały ukończone w 1918, ale w tym okresie większość sił stoczniowych zostało przeniesionych na budowę nowych okrętów podwodnych[1]. Niedostatki siły roboczej i surowców, z jakimi borykała się gospodarka niemiecka, zredukowały możliwości przemysłu stoczniowego do rozmiarów pozwalających z ledwością na zapewnienie utrzymania i bieżących napraw istniejącej floty liniowej. Wszystkie dostępne surowce lokowano w produkcję okrętów podwodnych[7]. W rezultacie priorytetów stoczniowych oraz moratorium na budowę nowych nawodnych okrętów nałożonego przez Urząd Marynarki Rzeszy, projekt przebudowy został porzucony[1].

Projekt miał wpływ na planowaną przebudowę krążownika pancernego SMS "Roon" na transportowiec wodnosamolotów. Jednak ten plan także został porzucony[8]. W 1920 włoska firma żeglugowa anulowała zamówienie na statek "Ausonia", ponieważ niemiecka powojenna inflacja znacznie podniosła cenę jednostki. W rezultacie statek sprzedano na złom w 1922 i rozebrano[1].

  1. Oznaczenie "I" było tymczasowym oznaczeniem jednostki, pod jaką zamówiono go, gdyby został ukończony otrzymałby inna nazwę.
  1. a b c d e f g Gröner, s. 98
  2. Greger, s. 87
  3. Herwig, ss. 214–215
  4. Herwig, s. 213
  5. Herwig, ss. 212–213
  6. a b Greger, s. 88
  7. Weir, ss. 178–179
  8. Gröner, s. 79

Bibliografia

Szablon:Bibliografia start

  • Rene Greger. German Seaplane and Aircraft Carriers in Both World Wars. „Warship International”. I (1–12), s. 87–91, 1964. Toledo, Ohio: Naval Records Club, Inc.. 
  • Erich Gröner, Dieter Jung, Martin Maass: Die deutschen Kriegsschiffe 1815−1945. Band 1: Panzerschiffe, Linienschiffe, Schlachtschiffe, Flugzeugträger, Kreuzer, Kanonenboote. München: Bernard & Graefe Verlag, 1982. ISBN 3-7637-4800-8.
  • Holger Herwig: "Luxury" Fleet: The Imperial German Navy 1888–1918. Amherst, New York: Humanity Books, 1980. ISBN 978-1-57392-286-9.
  • Gary Weir: Building the Kaiser's Navy. Annapolis: Naval Institute Press, 1992. ISBN 1-55750-929-8.

Szablon:Bibliografia stop

Szablon:Link GA