Iwan Antanowicz

Iwan Antanowicz
Іван Іванавіч Антановіч
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1937
Domasze
Minister spraw zagranicznych Republiki Białorusi
Okres od 1997
do 1998
Poprzednik Uładzimir Siańko
Następca Urał Łatypow
Zastępca ministra spraw zagranicznych Republiki Białorusi
Okres od jesieni 1995
do 1997
Deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR X kadencji
Okres od 1980
do 1985
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Białorusi
Sekretarz i członek Biura Politycznego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Rosyjskiej FSRR
Okres od 1990
do 1991
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Rosyjskiej FSRR
Poprzednik stanowisko utworzone
Następca stanowisko zlikwidowane
Odznaczenia
Order „Znak Honoru” (ZSRR) Medal Franciszka Skaryny
Ivan Antanowicz
Profesor, doktor nauk filozoficznych
Alma Mater Miński Państwowy Instytut Pedagogiczny Języków Obcych
Habilitacja 1973
Profesura 1977
Prorektor
Uczelnia Akademia Nauk Społecznych przy KC KPZR
Okres spraw. 1987–?

Iwan Iwanawicz Antanowicz (biał. Іван Іванавіч Антановіч, ros. Иван Иванович Антонович, Iwan Iwanowicz Antonowicz; ur. 3 kwietnia 1937 w Domaszach w gminie Darewo) – radziecki i białoruski językoznawca, filozof, wykładowca i polityk, w latach 1995–1997 zastępca ministra, a w latach 1997–1998 minister spraw zagranicznych Republiki Białorusi; doktor nauk filozoficznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego), profesor.

Życiorys

Urodził się 3 kwietnia 1937 roku we wsi Domasze, w gminie Darewo powiatu baranowickiego województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej. W 1960 roku ukończył Miński Państwowy Instytut Pedagogiczny Języków Obcych. W 1973 roku uzyskał stopień doktora nauk filozoficznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego). W 1977 roku otrzymał tytuł profesora[1][2]. Doskonale włada trzema językami obcymi[1]. W latach 1959–1960[2] pracował w Instytucie Filozofii i Prawa Akademii Nauk Białoruskiej SRR, w Białoruskiej Encyklopedii Radzieckiej. Był pracownikiem Sekretariatu ONZ, stałym przedstawicielem Białoruskiej SRR w UNESCO[1][2]. Od 1967 roku należał do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (KPZR)[3]. W latach 1977–1987 oddelegowany był do pracy partyjnej[3][2]. Od 1979 roku pełnił funkcję szefa Wydziału Kultury Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Białorusi[1]. W latach 1980–1985 był deputowanym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR X kadencji[3]. Od 1987 roku pracował jako prorektor Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR. W latach 1990–1991 pełnił funkcję sekretarza i członka Biura Politycznego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Rosyjskiej FSRR[1][2].

Po rozpadzie ZSRR i zakazie działalności KPZR Iwan Antanowicz wrócił na Białoruś[1]. W latach 1993–1995 pracował jako dyrektor Białoruskiego Naukowo-Technicznego Instytutu Informacji i Prognozowania[1][2]. Wchodził w skład gremium kierowniczego białorusko-amerykańskiej spółki Międzynarodowa Izba Informacyjna. W czasie kampanii wyborczej poprzedzającej wybory prezydenckie w 1994 roku był aktywnym członkiem sztabu premiera Wiaczasłaua Kiebicza i występował przeciwko jego kontrkandydatowi Alaksandrowi Łukaszence. Mimo to, już jesienią[3] 1995 roku na mocy dekretu prezydenta Łukaszenki został mianowany zastępcą ministra spraw zagranicznych Białorusi[3][2]. W latach 1997–1998 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Białorusi[1]. Będąc na tym stanowisku, w 1997 roku starał się usprawiedliwić w oczach społeczności międzynarodowej stanowisko Białorusi w sprawie aresztowania grupy dziennikarzy rosyjskiej stacji telewizyjnej ORT. W 1998 roku sprzyjał rozwiązaniu konfliktu wokół osiedla letniskowego Drozdy. Po przejściu w stan spoczynku pracował jako wykładowca w Białoruskim Uniwersytecie Kultury[3].

Prace

Iwan Antanowicz zajmuje się badaniem historii filozofii społecznej, socjologii, teorii polityki[2]. Jest autorem prac:

  • Sowriemiennaja fiłosofskaja antropołogija, Mińsk, 1970;
  • Socyalnoje razwitije i problema progressa, Mińsk, 1977;
  • Burżuaznaja sacyjałahicznaja teoryja, cz. 1–2, 1980–1981;
  • Suczasny kapitalizm. Sacyjadynamika ułady, Mińsk, 1990;
  • Sacyjadynamika ideałohij Mińsk, 1995[3][2];
  • Posle sowriemiennosti. Oczerk modiernizma i postmodiernizma, Mińsk, 1997[3].

Nagrody i odznaczenia

Życie prywatne

Iwan Antanowicz jest żonaty, ma córkę[3].

  1. a b c d e f g h Kto…, s. 19
  2. a b c d e f g h i Беларуская…, s. 381
  3. a b c d e f g h i j Kto…, s. 20

Bibliografia

  • Антановіч Іван Іванавіч. W: Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.: Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. T. 1: А — Аршын. Mińsk: Biełaruskaja Encykłapiedyja, 1996, s. 381. ISBN 985-11-0036-6. (biał.)
  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.