Ken Wharton

Kenneth Wharton
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1916
Smethwick, Birmingham
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 1957
Ardmore, Auckland
Sukcesy

1947: Southsea Speed Trials (w klasie 850cc)
1949, 1950, 1952: Tulpenrallye
1950: Richmond Trophy
1951, 1952, 1953, 1954: British Hill Climb Championship
1954: Reims 12 Hours (wspólnie z Peterem Whiteheadem)

Kenneth „Ken” Wharton (ur. 21 marca 1916 roku w Smethwick, Birmingham, zm. 12 stycznia 1957 roku w Ardmore, Auckland) – brytyjski kierowca wyścigowy i rajdowy. W 1952 zadebiutował w Grand Prix Szwajcarii w Formule 1. Wywalczył czwarte miejsce i zdobył jedyne w swojej karierze trzy punkty w Formule 1.

Kariera

Ken Wharton urodził się w czasie I wojny światowej, żył w komfortowych warunkach[1]. W 1935 roku[2] zadebiutował w zespole Austin Seven w wyścigu na torze Donington Park. Brał udział w wyścigach, gdzie tylko mógł, ścigał się w wyścigach górskich, sprintach oraz wyścigu na torze Brooklands. Wybuch II wojny światowej spowodował zastój w sportach motorowych w Wielkiej Brytanii, mimo to Wharton szybko wrócił do wyścigów i zaczął testować[1].

Wharton był inżynierem silników, zaprojektował i zbudował[3] w swoim garażu w Smethwick własne modele Forda[1]. W tym samochodzie wygrał we wrześniu 1947 roku Southsea Speed Trials w klasie 850cc[3], a także trzy rajdy Tulpenrallye, w 1949, 1950 i 1952 roku. Przed powrotem do wyścigów górskich rozpoczął starty bolidem Cooper-JAP w nowej Formule 3 o pojemności 500cc, gdzie osiągnął sukces wygrywając mistrzostwa[1].

W 1950 roku zajął piąte miejsce na torze w Goodwood Circuit w maju. Podczas Silverstone Daily Express Meeting na torze Silverstone Circuit był szósty, drugi w Lydstep w samochodzie Kieft[3], czwarty w na torze Goodwood Circuit 30 września[3].

W marcu 1951 roku był najszybszy w Lydstep w bolidzie Kieft. 31 marca wygrał w bolidzie Cooper Mk V na torze Castle Combe Circuit. W czerwcu był drugi w Shelsley, następnie najszybszy w Bo'ness. Wharton zajął drugie miejsce w Grand Prix Wielkiej Brytanii w lipcu, następnie był najszybszy w Lydstep i Shelsley[3]. 29 września był szósty w Goodwood Trophy[4].

W 1952 roku został zgłoszony do Lavant Cup, jednak w nim nie wystartował. W tym roku wystartował również w BRDC International Trophy, Autodrome GP, Daily Mail Trophy, Scotland National Trophy, Madgwick Cup, Newcastle Journal Trophy. W Joe Fry Memorial Trophy był drugi, w Eifelrennen drugi[4].

W wyścigach Grand Prix Formuły 1 zadebiutował w Szwajcarii w 1952 roku[1]. Startując dla zespołu Scuderia Franera w bolidzie Frazer-Nash FN48 zakwalifikował się na 13 miejscu[5], jednak w wyścigu awansował na czwartą pozycję i zdobył swoje jedyne trzy punkty[6]. W Grand Prix Belgii zakwalifikował się na siódmej pozycji[7], podczas wyścigu spadł deszcz[8], na 10 okrążeniu, gdy był w pierwszej szóstce wpadł w poślizg uderzając niemal w drut kolczasty[9], zakończył jazdę[10]. W Grand Prix Holandii wystartował w bolidzie Frazer-Nash 421. Zakwalifikował się na siódmym miejscu[11], jednak musiał zakończyć jazdę w pochmurnym i mokrym wyścigu przedwcześnie[12], gdy na 76 okrążeniu w jego bolidzie doszło do awarii tłoku[a][13]. W Grand Prix Włoch wystartował w bolidzie Cooper T20. Zakwalifikował się na piętnastej pozycji[14], a wyścig ukończył na miejscu dziewiątym[15]. W klasyfikacji generalnej zajął 13 miejsce[16].

W 1951, 1952, 1953 i 1954 roku zwyciężył w British Hill Climb Championship[2].

W 1953 roku wystartował w bolidzie Cooper T23, we własnym zespole prywatnym. W Grand Prix Holandii zakwalifikował się na przedostatnim, osiemnastym miejscu[17]. W wyścigu na 19 okrążeniu zakończył jazdę z powodu swej kondycji[18]. Podczas Grand Prix Francji zakwalifikował się na czternastym miejscu[19], w wyścigu w jego bolidzie doszło do awarii łożyska koła, co uniemożliwiło mu dalszą jazdę[20]. W kwalifikacjach do Grand Prix Wielkiej Brytanii osiągnął jedenasty czas[21], wyścig, w którym pojawiły się przelotne opady deszczu, a także zachmurzenie[22] zakończył na ósmej pozycji[23]. W Grand Prix Szwajcarii zakwalifikował się na dziewiątej pozycji[24], w wyścigu awansował o dwie pozycje[25]. Do Grand Prix Włoch zakwalifikował się na miejscu dziewiętnastym[26], w wyścigu nie został sklasyfikowany, ponieważ przejechał 57 okrążeń co nie stanowiło 75% dystansu[27]. W klasyfikacji generalnej zajął 26 pozycję[28].

W tym roku również czasie wielkanocnego spotkania na torze Goodwood Circuit wystartował w BRM podczas Richmond Trophy, gdzie zwyciężył. W Albi Grand Prix, którego nie ukończył[4], był jednym z odznaczonych głównym klubowym trofeum mistrzowskim[3]. Wystartował również w Lavant Cup, Aston Martin Owners Club, BRDC International Trophy, Cadours Circuit i Madgwick Cup. Zwyciężył w Winfield JC i Newcastle Journal Trophy, w Ulster Trophy i Coronation Trophy zajął drugie miejsce. W Joe Fry Memorial Trophy ponownie zajął trzecią pozycję. Wystartował również Grand Prix Nowej Zelandii niezaliczanym do mistrzostw świata Formuły 1, w którym miał katastrofalny wypadek[2].

W 1954 roku startował w bolidzie Maserati 250F zespołu Owen Racing Organisation[1]. W Grand Prix Francji zakwalifikował się na szesnastym miejscu[29], na 19 okrążeniu wyścigu w jego bolidzie doszło do awarii układu przeniesienia napędu[30]. W Grand Prix Wielkiej Brytanii zakwalifikował się na dziewiątym miejscu[31], w zimnym i mokrym wyścigu[32] awansował o pozycję[33]. Podczas kwalifikacji Grand Prix Niemiec zakwalifikował się na przedostatnie 22 miejsce[34], nie wystartował w wyścigu[35]. W Grand Prix Szwajcarii w kalifikacjach osiągnął szósty czas[36], w wyścigu, na mokrej nawierzchni[37] zachował swoją pozycję[38]. W Grand Prix Hiszpanii zakwalifikował się na czternastej pozycji[39], a wyścig ukończył na miejscu ósmym[40]. W klasyfikacji generalnej zajął 28 miejsce[41].

W tym roku wystartował również w wyścigu samochodów sportowych Reims 12 Hours, gdzie wraz z Peterem Whiteheadem zwyciężył[1].

W 1955 roku przeniósł się do zespołu Vandervell Products[1], gdzie startował w bolidzie Vanwall 55. Samochody Vanwalla okazały się nieco niedopracowane, już po pierwszym wyjeździe w Grand Prix Wielkiej Brytanii rozbił się, Wharton doznał poparzeń i drobnych urazów[3], podczas kwalifikacji osiągnął on piętnasty czas[42], upalny[43] wyścig kierowcy (do wyścigu Wharton został zgłoszony z Harry'm Schellem) ukończyli na pozycji dziewiątej[44]. W swoim ostatnim Grand Prix Formuły 1, Grand Prix Włoch osiągnął siedemnastą pozycję[45]. Wharton wycofał się z wyścigu po jego wystartowaniu z powodu wytrysku[46]. W klasyfikacji generalnej zajął 37 pozycję[47].

W 1955 roku w BRDC International Trophy na torze Silverstone Circuit miał wypadek. Doznał oparzenia ramion i szyi[1]. Był drugi w RedeX Trophy, Glover Trophy nie ukończył, a w International Gold Cup zajął piątą pozycję[4].

W 1956 roku wziął udział w zaproponowanych mu startach w bolidzie Ferrari Monza w Australian Tourist Trophy w Melbourne[1].

W 1957 roku ponownie wystartował w samochodzie Ferrari, podczas wyścigu[2] w Ardmore, Auckland w Nowej Zelandii[1], Wharton uderzył w słupek, a jego samochód obrócił się, kierowca wyleciał, zmarł w wyniku doznanych obrażeń[3].

Wyniki w Formule 1

Rok Zespół Bolid Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
Szwajcaria Stany Zjednoczone Belgia Francja Wielka Brytania Niemcy Holandia Włochy
1952 Scuderia Franera Frazer-Nash FN48 Bristol Cars R6 4 - NU - - - 3 13
Frazer-Nash 421 NU
Cooper T20 9
1953 Ken Wharton Cooper T23 Bristol Cars R6 Argentyna Stany Zjednoczone Holandia Belgia Francja Wielka Brytania Niemcy Szwajcaria Włochy 0 26
- - NU - NU 8 - 7 NS
1954 Owen Racing Organisation Maserati 250F Maserati R6 Argentyna Stany Zjednoczone Belgia Francja Wielka Brytania Niemcy Szwajcaria Włochy Państwo Hiszpańskie 0 28
- - - NU 8 NW 6 - 8
1955 Vandervell Products Vanwall 55 Vanwall R4 Argentyna Monako Stany Zjednoczone Belgia Holandia Wielka Brytania Włochy 0 37
- - - - - 9* NU

* – bolid współdzielony z Harry'm Schellem

  1. Jako przyczynę wycofania się z wyścigu podawana jest również awaria łożyska koła.
  1. a b c d e f g h i j k DRIVERS: KEN WHARTON (ang.). grandprix.com. [dostęp 2013-09-22].
  2. a b c d Martin Williamson: KEN WHARTON Great Britain (ang.). en.espnf1.com, 2009-11. [dostęp 2013-09-23].
  3. a b c d e f g h Ken Wharton (ang.). 500race.org. [dostęp 2013-09-23].
  4. a b c d Data Search Results (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-09-24].
  5. Grosser Preis der Schweiz 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  6. Grosser Preis der Schweiz 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  7. Grand Prix de Belgique 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  8. 1952 Belgian GP (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23].
  9. Martin Williamson: Ascari keeps his head in the wet of Spa (ang.). en.espnf1.com, 1952-06-22. [dostęp 2013-09-23].
  10. Grand Prix de Belgique 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  11. Grote Prijs van Nederland 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  12. 1952 Dutch GP (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23].
  13. Grote Prijs van Nederland 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  14. Gran Premio d'Italia 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  15. Gran Premio d'Italia 1952 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  16. 1952 – ALL DRIVERS (ang.). formula1.com. [dostęp 2013-09-24].
  17. Grote Prijs van Nederland 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  18. Grote Prijs van Nederland 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  19. Grand Prix de l'Automobile Club de France 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  20. Grand Prix de l'Automobile Club de France 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  21. British Grand Prix 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  22. 1953 British GP (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23].
  23. British Grand Prix 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  24. Grosser Preis der Schweiz 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  25. Grosser Preis der Schweiz 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  26. Gran Premio d'Italia 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  27. Gran Premio d'Italia 1953 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  28. 1953 – ALL DRIVERS (ang.). formula1.com. [dostęp 2013-09-24].
  29. Grand Prix de l'Automobile Club de France 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  30. Grand Prix de l'Automobile Club de France 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  31. British Grand Prix 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  32. 1954 British GP (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23].
  33. British Grand Prix 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  34. Grosser Preis von Deutschland 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  35. Grosser Preis von Deutschland 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  36. Grosser Preis der Schweiz 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  37. 1954 Swiss GP (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23].
  38. Grosser Preis der Schweiz 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  39. Gran Premio de Espana 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  40. Gran Premio de Espana 1954 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  41. 1954 – ALL DRIVERS (ang.). formula1.com. [dostęp 2013-09-24].
  42. R.A.C. British Grand Prix 1955 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  43. 1955 British GP (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23].
  44. R.A.C. British Grand Prix 1955 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  45. Gran Premio d'Italia 1955 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  46. Gran Premio d'Italia 1955 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23].
  47. 1955 – ALL DRIVERS (ang.). formula1.com. [dostęp 2013-09-24].