Kodeks 0169

Szablon:Manuskrypt biblijny infobox Kodeks 0169 (Gregory-Aland no. 0169) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IV wiek. Rękopis przechowywany jest w Princeton[1]. Do naszych czasów zachowała się jedna karta kodeksu. Tekst jest pokrewny dla Kodeksu Synajskiego, cytowany jest w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu.

Opis

Do dnia dzisiejszego zachowała się 1 uszkodzona karta kodeksu, z tekstem Apokalipsy św. Jana 3,19-4,3. Według rekonstrukcji karta kodeksu miała rozmiary 9,3 na 7,7 cm[1], oryginalny rękopis miał więc rozmiary kieszonkowej książki[2]. Niewielki format wskazuje, że rękopis prawdopodobnie służył do prywatnego użytku. Jest też jednym z nielicznych rękopisów Apokalipsy pisanych majuskułą[3].

Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, w 14 linijkach w kolumnie[1]. Litery są pionowe i w miarę regularne[2]. Litera sigma formowana była w wyniku dwóch pociągnięć pióra, epsilon – trzech pociągnięć; kappa oraz ipsylon mają siodełko w lewym górnym rogu[2].

Na obu stronach karty, w górnym rogu umieszczono numery stron – 33 i 34[4]. Nomina sacra pisane są zarówno skrótami, jak i pełnymi formami (np. ουρανω)[5].

Tekst

Tekst kodeksu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III[1].

Według oceny R.H. Charlesa tekst fragmentu jest bliższy dla Kodeksu Synajskiego niż dla jakiegokolwiek innego rękopisu majuskułowego NT. Tekst sprawia wrażenie niedokładnie kopiowanego[5].

Historia

Grenfell i Hunt datowali fragment na IV wiek[5]. W ten sam sposób datuje dziś INTF[6]. Jako miejsce prawdopodobnego powstania kodeksu wskazywany jest Egipt[7].

Fragment został znaleziony przez Grenfella i Hunta w Oksyrynchos. Odkrywcy wydali tekst fragmentu w 1911[5]. Rękopis został przekazany dla Princeton Theological Seminary ze względu na finansowanie prac w Oksyrynchos.

Jest ostatnim majuskułowym rękopisem Nowego Testamentu sklasyfikowanym przez Gregory'ego[8].

Rękopis jest przechowywany w Princeton Theological Seminary (Speer Library, Pap. 5) w Princeton[6].

Zobacz też

  1. a b c d K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 123. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  2. a b c Bruce M. Metzger: Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography. Oxford: Oxford University Press, 1991, s. 72.
  3. Rory Crowley: Memories of Majuscule Manuscripts: The Cruciform Gospels and Revelation. W: Friends of CSNTM [on-line]. [dostęp 2013-01-22].
  4. B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri VIII (London 1911), p. 14.
  5. a b c d B. P. Grenfell & A. S. Hunt: Oxyrhynchus Papyri VIII. London: 1911, s. 15.
  6. a b INTF: Kodeks 0169 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2013-01-21].
  7. LDAB
  8. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 74. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)

Bibliografia

Linki zewnętrzne

  • INTF: Kodeks 0169 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2013-01-21].