Kodeks 0171

Szablon:Manuskrypt biblijny infobox Kodeks 0171 (według numeracji Gregory-Aland), ε 07 (von Soden) – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na pergaminie. Paleograficznie datowany jest na III lub IV wiek. Zachowały się trzy niewielkie fragmenty Ewangelii Mateusza i Ewangelii Łukasza, przechowywane są w dwóch miejscach, we Florencji i Berlinie. Pomimo, iż zachowały się niewielkie partie kodeksu, brakuje w nich trzech wierszy ewangelicznych. Tekst rękopisu ma charakter parafrazy, jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.

Opis

Zachowały się fragmenty dwóch kart rękopisu z tekstem Ewangelii Mateusza (10,17-23.25-32) oraz Ewangelii Łukasza (22,44-50.52-56.61.63-64)[1]. Karta florencka z tekstem Łukasza, zachowała się w dwóch fragmentach i oznaczane są one symbolami a i b. Karta berlińska z tekstem Mateusza, zachowała się w jednym fragmencie, stała się znana dla świata naukowego później i dlatego oznakowana została symbolem c. Oryginalne karty kodeksu miały rozmiary 15 na 11 cm (największy z fragmentów ma rozmiar 5,7 na 9,2 cm). Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 24 linijek w kolumnie[2][1][a]. Prawdopodobnie sporządzony został przez profesjonalnego skrybę[3].

Nomina sacra pisane są skrótami: ΚΣ (dla Κυριος), ΙΗΣ (Ιησους); ανθρωπος, zwykle skracany przez inne rękopisy, tutaj pisany jest w pełnej formie[3].

Tekst rękopisu był poprawiany przez późniejszego korektora, poprawione warianty zostały nadpisane interlinearnie[4].

Tekst

Grecki tekst rękopisu jest zgodny z zachodnią tradycją tekstualną. Kurt Aland określił go jako "parafrazowany", uznał go za prekursora Kodeksu Bezy i zaklasyfikował do kategorii IV[5]. Bliski jest zwłaszcza dla Kodeksu Bezy[3]. Lagrange ocenił, że jest ważnym świadkiem obecności tekstu zachodniego w Egipcie[6].

Jest najstarszym rękopisem zawierającym tekst Łk 22,43-44 (krwawy pot Jezusa). Kodeks nie zawiera wierszy: Łk 22,51[7] oraz Łk 22,62[8]. Oryginalny skryba pominął na dole strony tekst Mt 10,33, został on później dodany u góry, mniejszymi literami, przez mniej staranną rękę[4].

Historia

Kodeks powstał w czasach, gdy pergamin był rzadko stosowany jako materiał piśmienny i dominował papirus. Na ogół uważa się, że powstał w Egipcie, Roberts uważa, że mógł powstać poza Egiptem, ponieważ w Egipcie dominował papirus[4].

Rękopis znaleziony został w Hermopolis, w Egipcie, w latach 1903-1905[9]. Tekst fragmentu z tekstem Ewangelii Mateusza opublikował Ermenegildo Pistelli w 1912 roku[10]. Jednak jeden dolny fragment karty nie został odczytany i nie został opublikowany w editio princeps. W 1913 Pistelli wydał tekst obu fragmentów[3].

Fragment berliński po raz pierwszy opisał Hermann von Soden i wciągnął go na swoją listę w 1913, w Addenda do swego czterotomowego dzieła Die Schriften des Neuen Testaments i oznakował go symbolem ε 07[11].

Ernst von Dobschütz umieścił fragment florencki na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie kodeksów uncjalnych, dając mu numer 0171[12].

Początkowo rękopis był datowany na IV wiek, tak sądził wydawca kodeksu. Kurt Treu datował kodeks na ok. 300 rok. Za taką datacją opowiadał się Aland[2]. Obecnie datowany jest przez INTF na IV wiek[1]. Według Comforta kształt liter sytuuje kodeks pomiędzy biblijną uncjałą III wieku a uncjałą Kodeksu Synajskiego i Watykańskiego[3]. Comfort datuje go na koniec III lub początek IV wieku[3].

Neville Birdsall dokonał nowej rekonstrukcji fragmentu z Florencji, szczególną uwagę poświęcając dla strony recto[13]. Mario Naldini opublikował fotograficzne facsimile kodeksu w roku 1965. Guglielmo Cavallo opublikował fotograficzne facsimile kodeksu w roku 1998[14].

Fragment Łukasza przechowywany jest we Florencji, fragment Mateusza w Berlinie i początkowo były traktowane jako odrębne rękopisy. Kurt Treu wykazał, że pochodzą z tego samego rękopisu[3][15].

Cytowany jest w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. W NA27 zaliczony został do grupy rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności[16].

Obecnie przechowywany jest w Biblioteka Laurenziana (PSI 2. 124) we Florencji, oraz w Staatliche Museen zu Berlin (P. 11863) w Berlinie[1][2].

Zobacz też

  1. Według Comforta oryginalny kodeks pisany był w 23 linijkach na stronę. (Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 685. ISBN 978-0-8423-5265-9.)
  1. a b c d INTF: Kodeks 0171 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-03-22].
  2. a b c K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 104. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  3. a b c d e f g Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 685. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  4. a b c Books of the New Testament on Parchment in Codex Form 2005
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 123. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  6. Bruce M. Metzger, Bart D. Ehrman: The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration. New York - Oxford: Oxford University Press, 2005, s. 86.
  7. Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 690. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  8. Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 691. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  9. James Neville Birdsall, A Fresh Examination of the Fragments of the Gospel of St. Luke in MS. 0171 and an Attempted Reconstruction with Special Reference to the Recto.
  10. Ermenegildo Pistelli, Papiri greci e latini della Società Italiana (Florence, 1912), 1:2-4; 2:22-25.
  11. Hermann von Soden, Die Schriften des Neuen Testaments (Göttingen 1913), pp. 895, 903-904.
  12. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 74. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  13. J Neville Birdsall, 'A fresh examination of the fragments of the gospel of St. Luke in Ms. 0171 and an attempted reconstruction with special reference to the recto', in Roger Gryson (editor), Philologia Sacra: Biblische und patristische Studien für Hermann J Frede und Walter Thiele zu ihrem siebzigsten Geburtstag, Vetus Latina 24, (Freiburg: Herder, 1993), 212-217.
  14. G. Cavallo e.a., Scrivere libri e documenti nel mondo antico, Mostra di papiri Firenze 1998, tav. 20.
  15. Kurt Treu, Archiv für Papyrusforschung 18 (1966): 25-28.
  16. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 16*-17*. ISBN 978-3-438-05100-4.

Bibliografia

  • Ermenegildo Pistelli: Papiri greci e latini della Società Italiana. Florence: 1912, s. 1:2-4; 2:22-25.
  • Kurt Aland, Alter und Entstehung des D-Textes im Neuen Testament. Betrachtungen zu 𝔓 69 und 0171, Miscellània\Papirològica Ramon Roca-Puig (Barcelona 1987), pp. 37-61.
  • James Neville Birdsall, A Fresh Examination of the Fragments of the Gospel of St. Luke in MS. 0171 and an Attempted Reconstruction with Special Reference to the Recto, in: Collected papers in Greek and Georgian textual criticism, Texts and Studies, Gorgias Press 2006, Vol. 3, pp. 15-138.
  • Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 685–691. ISBN 978-0-8423-5265-9.

Linki zewnętrzne