Leoncjusz (Stasiewicz)


{{{rodzaj}}}
{{{imię}}}
{{{tytuły}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{podpis grafiki}}}]]
{{{podpis grafiki}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Czczony przez {{{kościół}}}
Beatyfikacja {{{data beatyfikacji}}}
{{{miejsce beatyfikacji}}}
przez {{{beatyfikujący}}}
Kanonizacja {{{data kanonizacji}}}
{{{miejsce kanonizacji}}}
przez {{{kanonizujący}}}
Wspomnienie {{{wspomnienie}}}
Atrybuty {{{atrybuty}}}
Patron {{{patron}}}
Szczególne miejsca kultu {{{miejsce kultu}}}
[[Plik:{{{faksymile}}}|130x100px|alt=Faksymile|]]

Św. archimandryta Leoncjusz (Stasiewicz), imię świeckie Lew (ur. 20 marca 1884 w Tarnogrodzie - zm. 7 lutego 1972 w Michajłowskom) - święty prawosławny.

Młodość

Urodził się w głęboko religijnej rodzinie chłopskiej, ukończył gimnazjum. Jako piętnastolatek został pisarzem w sądzie tarnogrodzkim. Mimo faktu, że jako nastolatek stracił ojca i sam utrzymywał swoją matkę, wstąpił do seminarium duchownego w Chełmie, po czym, mając 26 lat, wstąpił do monasteru św. Onufrego w Jabłecznej i w 1912 złożył śluby zakonne. W tym samym roku zmarła jego matka.

Mnich

W 1912 przyjął święcenia kapłańskie, w latach 1913-1915 był skarbnikiem monasteru. Następnie razem ze wszystkimi zakonnikami uciekł przed zbliżającą się linią frontu do Moskwy, gdzie został przyjęty do monasteru Objawienia Pańskiego. Podjął tam studia w Moskiewskiej Akademii Teologicznej, jednak z powodu jej zamknięcia w 1919 nie uzyskał dyplomu. W 1919 został ihumenem swojego monasteru. Pełnił równocześnie funkcję przewodniczącego komitetu mieszkańców, by uniknąć represji ze strony władz radzieckich.

22 listopada 1922 został przeniesiony do monasteru Spaskiego w Suzdalu i już w tym samym roku został mianowany jego przełożonym. Łączył te obowiązki z pracą w dwóch miejscowych parafiach prawosławnych, w 1924 zyskał godność archimandryty.

Aresztowanie

W 1930 został aresztowany pod zarzutem prowadzenia działalności antyrewolucyjnej i skazany na trzy lata łagru w Komi. Pracował tam jako felczer towarzyszący brygadzie więźniów budujących drogę. Po upływie kary pracował we wsi Borodino, gdzie został po raz drugi zatrzymany w 1935 pod zarzutem prowadzenia agitacji religijnej wśród dzieci, przeciwstawiania się kolektywizacji oraz uczestnictwa w tajnej organizacji monarchistycznej. Ponownie został skazany na trzy lata obozu w Karagandzie, gdzie był pomocnikiem lekarza. Po zakończeniu kary osiadł w Suzdalu, gdzie jednak odprawiał mszę jedynie okazjonalnie.

W lipcu 1945 objął parafię św. Trójcy w Woroncowie, gdzie odremontował zniszczoną cerkiew. 2 maja 1952 został jednak po raz kolejny aresztowany pod zarzutem dalszego prowadzenia agitacji antyrządowej w kazaniach. Został skazany na 10 lat obozu w Komi, gdzie cieszył się powszechnym szacunkiem współwięźniów. 30 kwietnia 1955 na mocy rewizji wyroku został zwolniony - uznany go za winnego jedynie okazjonalnych wypowiedzi o charakterze antyradzieckim.

Dalsza praca duszpasterska

Po wyjściu z obozu został proboszczem w Michajłowskim, po czym został przeniesiony do Jełchowki. Prośby parafian sprawiły jednak, że biskup przywrócił go na poprzednie stanowisko. W tym czasie był już ciężko chory i nie był w stanie codzienne odprawiać nabożeństw, cieszył się jednak wielkim szacunkiem wiernych, a nawet opinią "świętego starca".

W 1969 patriarcha Aleksy nagrodził go krzyżem napierśnym z ozdobami. Zmarł 9 lutego 1972 i został pochowany w Michajłowskim.

Został kanonizowany w 2000 przez Rosyjski Kościół Prawosławny jako nowomęczennik.

Bibliografia

  • J. Charkiewicz, Męczennicy XX wieku. Martyrologia Prawosławia w Polsce w biografiach świętych, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2008, ISBN 978-83-60311-11-0