Maserati MC12

{{{nazwa}}}
[[Plik:{{{zdjęcie}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis zdjęcia}}}]]
{{{opis zdjęcia}}}
Inne nazwy {{{inne nazwy}}}
Producent {{{producent}}}
Projektant {{{projektant}}}
Zaprezentowany {{{premiera}}}
Okres produkcji {{{okres produkcji}}}
Miejsce produkcji {{{miejsce produkcji}}}
Poprzednik {{{poprzednik}}}
Następca {{{następca}}}
Dane techniczne
Segment {{{segment}}}
Typy nadwozia {{{typy nadwozia}}}
Silniki {{{silniki}}}
Skrzynia biegów {{{skrzynia biegów}}}
Rodzaj napędu {{{rodzaj napędu}}}
Długość {{{długość}}}
Szerokość {{{szerokość}}}
Wysokość {{{wysokość}}}
Rozstaw osi {{{rozstaw osi}}}
Masa własna {{{masa własna}}}
Zbiornik paliwa {{{zbiornik paliwa}}}
Liczba miejsc {{{liczba miejsc}}}
Test Euro NCAP [[Grafika:Crashtest-Stern {{{gwiazdki EuroNCAP}}}.svg|90px|{{{gwiazdki EuroNCAP}}} gwiazdek]]
Pojemność bagażnika {{{pojemność bagażnika}}}
Ładowność {{{ładowność}}}
Wyposażenie
dodatkowe
{{{wyposażenie dodatkowe}}}
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
{{{modele bliźniacze}}}
Pokrewne {{{pokrewne}}}
Konkurencja {{{konkurencja}}}
MC12 przemalowany na kolor niebieski

Maserati MC12grand tourer produkowany przez włoską firmę Maserati. Zbudowany z myślą o udziale włoskiej marki w serii FIA GT. Produkcja została uruchomiona w 2004, powstało wówczas 30 egzemplarzy, z czego 25 zostało wystawionych na sprzedaż. Rok później zbudowano kolejne 25 sztuk. Cena jednego egzemplarza wynosiła 600 000 [1][2].

Maserati opracowało model MC12 na podwoziu Ferrari Enzo, z pierwowzoru zapożyczono także silnik oraz skrzynię biegów. Powstały samochód był jednak znacznie większy od prekursora[2]. MC12 było dłuższe, szersze i wyższe od Ferrari, które odznaczało się jednak lepszymi osiągami. Prędkość maksymalna jaką jest w stanie osiągnąć MC12 to 330 km/h (205 mph), podczas gdy Ferrari jest w stanie pędzić o 20 km/h szybciej (350 km/h - 217,5 mph)[2][3].

Model MC12 powstał aby zasygnalizować, że Maserati po 37 latach przerwy ponownie zamierza wziąć udział w wyścigach samochodowych[4]. Aby otrzymać homologację pozwalającą na udział w serii FIA GT włoski producent musiał wyprodukować co najmniej 25 egzemplarzy w wersji drogowej. Nowy model zadebiutował pod koniec sezonu 2004, załoga nim kierująca zdobyła pierwsze miejsce podczas wyścigu na torze Zhuhai International Circuit. Wyścigowe wersje MC12 wzięły również udział w American Le Mans Series w 2005, nie spełniały jednak wymagań dotyczących dopuszczalnych gabarytów, co poskutkowało nałożeniem kar.

Rozwój

Prace nad MC12 ruszyły po przejęciu Maserati przez Ferrari. Nowy model miał być odpowiedzią na zapotrzebowanie na samochód marki Maserati, który mógłby wziąć udział w zawodach FIA GT. Projekt otrzymał nazwę MCC (akronim od Maserati Corse Competizione). Planowano również opracowywanie pod kierownictwem Giorgia Ascanelliego wersji MCS, drogowego odpowiednika MCC[5]. Nadwozie było dziełem Giorgetta Giugario, powstało po wielu testach w tunelu aerodynamicznym. Największy wpływ na stylistykę nadwozia wywarł jednak Frank Stephenson[6]. MCC charakteryzował się bardzo podobnym kształtem do MC12, oba modele różnią się od siebie kilkoma istotnymi rozwiązaniami. Najbardziej zauważalną różnicą jest kształt tylnego spoilera[5]. Głównym kierowcą testowym był Andrea Bertolini, próby odbywały się na torze Fiorano Circuit. W testach brał również udział Michael Schumacher[5]. Podczas gdy projekt MCC posuwał się naprzód, zrezygnowano z nazwy MCS na rzecz nowo zatwierdzonej MC12[5].

Samochód bazował w dużej mierze na Ferrari Enzo, dzielił z nim nieznacznie zmodyfikowany silnik Ferrari Dino V12, skrzynię biegów (której nazwę zmieniono na Maserati Cambiocorsa) oraz podwozie (rozstaw kół na osiach)[2]. Nadwozie było natomiast oryginalną konstrukcją Maserati. MC12 było dłuższe, szersze oraz nieznacznie wyższe od Enzo. Cechą wspólną obydwu samochodów jest szyba przednia, taka sama w obydwu modelach[7]. Większa powierzchnia nadwozia pozwalała na zwiększenie siły docisku, w tym celu zastosowano również spoiler tylny.

Opis

MC12 to dwudrzwiowe coupe z dachem typu targa. Zdejmowany dach, kiedy nie jest używany, nie może być przechowywany w samochodzie[7]. W samochodzie zastosowano układ RMR, silnik umieszczony centralnie za kabiną pasażerską, przenosi napęd na oś tylną. Dzięki temu środek ciężkości pojazdu znajduje się w pobliżu jego środka geometrycznego. Rozwiązanie to wpłynęło pozytywnie na stateczność samochodu oraz jego zdolność pokonywania zakrętów. Rozkład masy na osie wynosi odpowiednio 41% przód, 59% tył; przy większych prędkościach siła docisku generowana przez tylne skrzydło zmienia go, już przy 200 km/h (125 mph) wynosi on 34% przód, 66% tył[7].

Wnętrze

MC12 budowano z myślą stworzenia samochodu wyścigowego. Pomimo tego wnętrze zostało bogato wyposażone. Wykończono je tworzywem sztucznym wzmocnionym włóknem węglowym, niebiesko barwioną skórą naturalną oraz srebrną, syntetyczną tkaniną znaną pod nazwą "Brightex". Została ona uznana za "zbyt kosztowną do powszechnego użytku w przemyśle odzieżowym[3]." Na desce rozdzielczej znalazły się charakterystyczne dla Maserati owalne zegary oraz niebieski guzik zapłonu. Samochód krytykowano za brak radia, systemu car-audio czy nawet miejsca na jego montaż[6][8].

Nadwozie

Nadwozie samochodu, zbudowane w całości z włókien węglowych, przeszło wiele dokładnych testów w tunelu aerodynamicznym. Podczas projektowania zwracano uwagę na to, by zapewniało ono maksymalną siłę docisku w każdej płaszczyźnie. Zostało ono wyposażone w szeroki na dwa metry spoiler o grubości zaledwie 30 milimetrów (1,2 cala), maksymalnie wygładzono spód pojazdu, zdecydowano się na montaż dyfuzorów w tylnym zderzaku[1]. Powietrze trafia do komory silnikowej poprzez wloty powietrza umieszczone nad silnikiem; to właśnie z powodu ich umiejscowienia Maserati MC12 jest wyższe od Enzo.

Nadwozie dostępne jest tylko w jednym odcieniu: niebiesko-białym. Jest to hołd Maserati dla wyścigowego teamu America Camoradi, wybrał on na początku lat 60. XX wieku za swój samochód Maserati Tipo Birdcages[4][9]. MC12 jest dość niewygodny i mało praktyczny w codziennym użytkowaniu. Spowodowane jest to głównie jego rozmiarami: samochód jest bardzo długi i szeroki, szerszy nawet od terenowego Hummera H2[8]. W połączeniu z brakiem tylnej szyby sprawia to, że manewrowanie nim (np. parkowanie) jest bardzo trudne i wymaga dużej ostrożności[8].

Silnik

Do napędu MC12 posłużył ważący 232 kilogramy (511 lbs), sześciolitrowy (5,998 cm³/366 cali sześciennych) silniki V12 pochodzący od Ferrari. Był on montowany pod kątem 65° w stosunku do płaszczyzny drogi. Motor został zapożyczony z Ferrari Enzo[10]. Każdy cylinder wyposażony został w cztery zawory, smarowanie odbywa się poprzez suchą miskę olejową, stopień kompresji wynosi 11,2:1[11]. Gwarantuje to maksymalny moment obrotowy równy 652 Nm (481 lbf·ft) osiągane przy 5500 obr/min oraz moc maksymalną wynoszącą 465 kW (632 PS/621 bhp) przy 7500 obr/min[11]. Maksymalna prędkość z jaką może pracować silnik to 7500 obr/min. W modelu Enzo ten sam silnik może pracować z prędkością 8200 obr/min, dzięki temu, że jest mniej obciążony masą pojazdu[7].

Według danych producenta Maserati MC12 jest w stanie rozpędzić się od 0 do 100 kilometrów na godzinę (62 mph) w 3,8 s (redakcja Motor Trend Magazine osiągnęła czas 3,7s), natomiast od 0 do 200 km/h (125 mph) w 9,9 s[7][12][1]. Czas przejazdu 1/4 mili (około 400 metrów) ze startu zatrzymanego zajmuje MC12 11,3 s, przy prędkości końcowej przejazdu równej 200 km/h (125 mph). Pokonanie jednego kilometra ze startu zatrzymanego zajmuje 20,1 s[7][12]. Prędkość maksymalna Maserati MC12 wynosi 330 kilometrów na godzinę (205 mph)[12]. Zmierzone zostało średnie spalanie w cyklu mieszanym, wyniosło ono 19,3 l/ 100 km[3][13].

Moc generowana przez silnik przenoszona jest na tylne koła poprzez montowaną z tyłu, sześciobiegową półautomatyczną skrzynię biegów pochodzącą od Ferrari. W MC12 zmodyfikowane zostały przełożenia poszczególnych biegów, nazwę skrzyni zmieniono na "Maserati Cambiocorsa". Zapewnia ona czas zmiany przełożenia rzędu 150 milisekund. Samochód wyposażony został w dwutarczowe sprzęgło o średnicy 215 milimetrów (8,5 cala)[1][2][14].

Bieg 1 2 3 4 5 6 Główne
Przełożenie[15] 3,15:1 2,18:1 1,57:1 1,19:1 0,94:1 0,71:1 4,10:1

Podwozie

Podwozie MC12 jest w pełni samonośne. Przy jego konstrukcji użyto włókien węglowych i nomexu, zarówno z przodu jak i z tyłu zamontowano aluminiumowe pół-ramy. Samochód wyposażono w stabilizator poprzeczny, co pozwoliło na wzmocnienie konstrukcji, podniesienie komfortu podczas jazdy oraz bezpieczeństwa pasażerów[7][4]. Zawieszenie o dwóch wahaczach poprzecznych ze sterowanymi przy pomocy popychaczy sprężynami śrubowymi zapewnia stabilność prowadzenia, amortyzatory poprawiają zaś komfort jazdy[15].

Przód samochodu może być nieznacznie podnoszony przy przejazdach przez progi spowalniające czy koleiny. W tym celu należy nacisnąć odpowiedni przycisk znajdujący się w kabinie[6]. We wnętrzu pojazdu można wybrać dwa gotowe ustawienia pracy zawieszenia: Sport (standardowe ustawienie) oraz Race. Drugi tryb sprawia, że system kontroli trakcji Bosch ASR (Anti-Slip Regulation) mniej ingeruje w sterowanie pojazdu, skraca się czas zmiany biegów oraz usztywnia zawieszenie[1][16].

Koła

Na obydwu osiach zamontowano koła o średnicy 19 cali (480 milimetrów), z przodu ich szerokość wynosi 9 cali (230 milimetrów), z tyłu zaś 13 (330 milimetrów). Opony jakie zastosowano w modelu to Pirelli P Zero Corsas 245/35 ZR 19 na osi przedniej oraz 345/35 ZR 19 na tylnej[9]. Zastosowano Hamulce tarczowe Brembo wyposażone w system Bosch ABS[15]. Przednie tarcze hamulcowe wyposażone w sześciotłoczkowe zaciski mają średnicę 15 cali (380 milimetrów), na tylnej osi zamontowano tarcze z czterotłoczkowymi zaciskami o średnicy 13,2 cala (335 milimetrów)[15]. Nakrętki przymocowujące koła do podwozia posiadają odpowiednie kolory: czerwony dla lewej strony pojazdu, niebieski dla prawej[7].

Odbiór

Samochód zebrał w większości pochlebne opinie. Krytyka dotyczyła głównie ciężkiego prowadzenia, zbyt wysokiej ceny oraz dużych wymiarów nadwozia[17]. Krytykowano także brak bagażnika, tylnego okna, zapasowego koła, radia oraz silnik (zmniejszenie jego mocy)[7][2]. Andrea Bertolini, kierowca teamu Vitaphone Racing, a zarazem główny kierowca testowy podczas fazy rozwojowej MC12, stwierdził, że samochód "dobrze reaguje na ruchy kierowcy oraz jest bardzo przewidywalny w swoim zachowaniu"[18]. Maserati MC12 zostało przedstawione w programie Top Gear. Stig, kierowca testowy programu, osiągnął czas okrążenia toru Top Gear wynoszący 1 minutę i 18,9 s. Był to rezultat o 0,1 s lepszy, niż uzyskany przez niego w Ferrari Enzo[19]. Prowadzący program Jeremy Clarkson również testował MC12, porównał go do nielubianego przez siebie Maserati Biturbo[17].

Clarkson mocno skrytykował samochód, wytykając między innymi podobnie jak w Enzo brak tylnej szyby. Stwierdził również że samochód jest "trudny" z powodu swoich rozmiarów oraz że jest "jednym z najbardziej nerwowych samochodów jakie kiedykolwiek prowadził", głównie z powodu dużej nadsterowności[17]. Przyglądając się wyścigowej stylistyce nadwozia oraz modyfikacjom, które pozwoliły na dopuszczenie modelu to jazdy po drogach publicznych stwierdził: "Czy to samochód wyścigowy? Czy to grand tourer? Czy może to zdławione Enzo w zbyt wielkim ubraniu? Ciężko powiedzieć"[17]. Pomimo krytycznego nastawienia wobec pojazdu, pochwalił właściwości jezdne przy spokojnej, łagodnej jeździe:

Samochód bez problemu przemierza koleiny, zawieszenie z łatwością wybiera efekty lenistwa drogowca Johnny'ego, wszystko dzieje się bez przenoszenia choćby pojedynczych drgań do odjazdowego niebieskiego wnętrza obitego tapicerką rodem z mediolańskiego domu mody[20].

Redaktor Motor Trend Magazine, Frank Markus, wyraził bardziej pochlebną opinię. Pomimo początkowego sceptycznego nastawienia stwierdził: "Okazuje się, że Enzo jest bardziej wygodnym i atrakcyjnym samochodem drogowym, Maserati natomiast jest autem wyścigowym w ulicznym ubraniu"[7]. Markus pochwalił bezpieczne zachowanie pojazdu podczas hamowania oraz dobrą trakcję, zwłaszcza poślizgi, na które zezwala system kontroli trakcji. Skomentował to następująco: "Nie ma tu ostrego limitu, który zresztą krytykowaliśmy, narzucanego nam przez komputer w bardziej ekstremalnym Enzo. Układ pozwala nam tu nawet na więcej niż w Acurze NSX"[7].

MC12 był również testowany przez Automobile Magazine. Redaktor Preston Lerner nazwała go "przyjaznym dla użytkownika", chwaląc przy tym dobrą reakcję na ruchy kierowcy oraz prostotę jazdy[21]. Lerner wyraził uznanie dla pracy Franka Stephensona - za stylistykę nadwozia i wnętrze MC12, nazywając je "Speed-Racer-ish"[21]. Pochwalił także poziom reakcji systemu ASR, wyraził to w słowach: "oby współczynnik frajdy był odpowiednio wysoki do zniesienia jego ceny"[21][22].

Wyścigi

FIA GT

Wóz Scuderia Playteam, która zakwalifikowała się do FIA GT
Samochód Vitaphone na torze Silverstone w 2006 FIA GT

W 2004 roku Maserati wykonało trzy egzemplarze wyścigowych MC12 GT1 z przeznaczeniem na udział w zawodach FIA GT w klasie GT1[23]. Drużyna AF Corse zadebiutowała w serii na wyścigu w Imola, FIA nie zezwoliła jednak MC12 na zdobywanie punktów, spowodowane to było debatami, które odbywały się nad przyznaniem homologacji dla MC12. Pomimo tych utrudnień, zespołowi udało się zdobyć drugie oraz trzecie miejsce. Następny etap serii miał miejsce w Oschersleben, MC12 kierowane przez Andrea Bertolini oraz Mika Salo zwyciężyło po raz pierwszy. W ostatnim etapie wyścigów rozgrywanym w 2004 roku na torze Zhuhai, FIA zaakceptowała homologację dla MC12, w efekcie drużynie zaczęto przydzielać punkty w kolejnych wyścigach. MC12 wygrał etap w Zhuhai, zdobył dzięki temu wystarczającą ilość punktów by ukończyć serię na siódmym miejscu w klasyfikacji drużynowej[24][25].

W 2005 roku Maserati wygrało puchar konstruktorów FIA GT zdobywając 239 punktów: jest to wynik prawie dwa razy większy od znajdującego się na drugim miejscu Ferrari (125 punktów)[26]. Do serii zakwalifikowały się dwie drużyny, które za swój samochód wybrały MC12, Vitaphone Racing oraz JMB Racing, zajęły one odpowiednio pierwsze i drugie miejsce w klasyfikacji drużynowej, przy czym przewaga Vitaphone była dość znaczna[26]. W sezonie 2005, przed rozpoczęciem finałowego wyścigu na torze Bahrain International Circuit czterech kierowców MC12 miało szansę zdobyć tytuł kierowcy FIA GT: Karl Wendlinger i Andrea Bertolini każdy z wynikiem 71 punktów oraz Timo Scheider i Michael Bartels z 70. punktami. Gabriele Gardel w wozie Ferrari również zdobył 70 punktów, jednak w decydującym wyścigu zajął pozycję wyższą niż wszyscy kierowcy Maserati, prowadził przy tym starsze Ferrari 550 Maranello. Gardel zdobył tytuł, mając przy tym cztery punkty przewagi nad Maserati[26][27].

W 2006 jedyną drużyną reprezentującą Maserati w serii był Vitaphone Racing. 30 września 2006 Vitaphone przypieczętowało swój tytuł mistrzów zespołowych sezonu 2006, pomimo tego że kierowcy zajęli dopiero piąte oraz siódme miejsce w wyścigu Budapest 500km, obydwojgu nałożono kary wagowe równe odpowiednio 85 kg i 105 kg[28]. Kierowcy Bertolini i Bartels zajęli pierwsze miejsce w kategorii indywidualnej ze zdobytymi 71 punktami, puchar dla najlepszego konstruktora trafił jednak do Astona Martina[29].

Vitaphone Racing ponownie zwyciężył w kategorii GT1 w sezonie 2007 z łączną liczbą 115 punktów, za nim uplasował się Scuderia Playteam Sarafree, jego kierowcy również prowadzili MC12, zdobyli 63 punkty[30]. JMB Racing także wziął udział w sezonie z dwoma MC12, używane były one jednak przez amatorów w Citation Cup, puchar został zdobyty przez kierowcę JMB, Bena Aucotta[31]. Maserati zdobyło po raz kolejny Puchar Konstruktorów ze znaczną przewagą, natomiast Thomas Biagi uzyskał tytuł najlepszego kierowcy. Pozostali kierowcy Vitaphone, Miguel Ramos i Christian Montanari, zajęli szóstą pozycję. Należący do Playteam Andrea Bertolini i Andrea Piccini uplasowali się zaraz za nimi[30].

W 2008 Vitaphone Racing ponownie wziął udział w FIA GT z dwoma MC12 i czterema kierowcami: Andrea Bertolinim, Michaelem Bartelsem, Miguelem Ramosem oraz nowicjuszem Alexandrem Negrão[32][33]. JMB Racing pozostało z jednym MC12, za jego kierownicą zasiedli: zwycięzca 2007 Citation Cup, Ben Aucott, Peter Kutemann oraz Maurice Basso, jednakże nie wezmą oni ponownie udziału w Citation Cup.

Italian GT

Sukcesy MC12 w serii Italian GT Championship spowodowały całkowite wyparcie z tych zawodów "Maserati Trofeo Light" w kategorii GT3[34]. W 2005 Maserati wprowadziło dwa MC12 do klasy GT1. W samochodach tych startowali kierowcy Scuderia Playteam i Racing Box. Drużyny te osiągnęły odpowiednio pierwsze i trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej[35]. Samochody ponownie wzięły udział w wyścigach w sezonie 2006. Scuderia Playteam ponownie odniósł zwycięstwo, a Racing Box uplasował się na drugim miejscu[36][37][38]. Od 2007 samochody klasy GT1 nie są dopuszczane do udziału w Italian GT. W wyniku tej decyzji Scuderia Playteam zaczął startować w serii FIA GT Championship.

Racing Box dwukrotnie wziął udział w niezaliczającym się do mistrzostw wyścigu 6 Hours of Vallelunga. W 2005 roku kierowcy: Michele Rugolo, Leonardo Maddelena i Davide Mastracci odnieśli zwycięstwo[39]. W następnym roku zespół ten zwyciężył ponownie. Kierowcami byli: Pedro Lamy, Marco Cioci i Piergiuseppe Perazzini[40].

Super GT

W 2006 odnoszący sukcesy w wyścigach Le Mans Team Goh zamierzał konkurować Maserati MC12 w japońskiej serii Super GT. Drużyna musiała jednak wycofać się z tego pomysłu z powodu problemów z kierowcą (Jan Magnussen nagle zachorował i wrócił do Danii) oraz czasów przejazdu na torze Suzuka Circuit podczas testowania, które wypadły znacznie poniżej oczekiwań[41]. Chociaż samochód był znacznie szybszy od innych wozów Super GT na prostych odcinkach, tracił około sekundy na każdym okrążeniu przy pokonywaniu zakrętów, spowodowane to było mało aerodynamicznym nadwoziem jak na serię Super GT[42].

Maserati Corse MC12 GT1 na Road Atlanta w 2005.
MC12 GT1 teamu Doran Racing na Road America w 2007.

American Le Mans Series

W 2004 Maserati nie mogło wystawić MC12 do wyścigów w serii wspieranej przez ACO, podobnie jak w europejskich Le Mans Endurance Series (LMES) i American Le Mans Series (ALMS) z powodu niespełniania przepisów zarówno co do długości i szerokości nadwozia przewidzianych dla klasy, w której model miał startować[7]. By spełnić wymagania co do długości przód samochodu został skrócony o 200 milimetrów (7,9 cala), pojazd był jednak nadal o 66 milimetrów (2,6 cala) za szeroki. W 2005 zarząd ALMS, International Motor Sports Association (IMSA), zezwolił na gościnny udział MC12, z zastrzeżeniem nieprzydzielania punktów za wyścigi, nałożono również na samochód karę masy[9]. Kilka drużyn ALMS początkowo miało zastrzeżenia co do możliwości udziału MC12 w serii, głównie z powodu szansy na to, że wypadek na torze może wyeliminować je z udziału w 24h of Le Mans, ostatecznie wóz Maserati został dopuszczony do wyścigu. ACO zakazało udziału MC12 w innych seriach Le Mans.

Pojedynczy MC12 mógł startować pod szyldem Maserati Corse, samochód trafił do amerykańskiego teamu Risi Competizione. Sezon 2005 nie był udany dla zespołu, nie wygrał on żadnego wyścigu. Podczas finałowego wyścigu na torze Laguna Seca, MC12 został uszkodzony przez przeciwnika, co zaowocowało długim pit stopem[43]. Po powrocie na tor samochód z powodu niedostatecznie rozgrzanych opon źle się prowadził, bolid uderzył w krawężnik co sprawiło, że uszkodzona została chłodnica i samochód nie mógł dalej rywalizować w wyścigu[43].

W sierpniu 2007 Fredy Lienhard i Didier Theys ogłosili, że przygotowują MC12 używane wcześniej w FIA GT do startu w American Le Mans Series[44]. Samochód zadebiutował na Road America, po kwalifikacjach zajął trzecie miejsce w klasie GT1. Jedynym innym wyścigiem w którym wziął udział samochód była Runda 11 Road Atlanta rajdu Petit Le Mans, załoga nie ukończyła tego etapu, wciąż jednak zajmowała drugie miejsce w klasyfikacji[45]. Maserati należące do zespołu Doran zdołało się także zakwalifikować do klasy GT1[46]. Team zamienił standardowo używane w 2005 roku w Maserati Corse opony Pirelli na Michelin[44], drużyna dostała również pozwolenie na używanie pełnowymiarowego, szerokiego tylnego skrzydła na miejsce mniejszego znanego z Maserati Corse i FIA GT, nie było ono jednak tak wysokie jak oryginalnie[47]. IMSA również zezwoliła teamowi Doran na zdobywanie punktów w mistrzostwach American Le Mans Series.

MC12 Corsa

{{{nazwa}}}
[[Plik:{{{zdjęcie}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis zdjęcia}}}]]
{{{opis zdjęcia}}}
Inne nazwy {{{inne nazwy}}}
Producent {{{producent}}}
Projektant {{{projektant}}}
Zaprezentowany {{{premiera}}}
Okres produkcji {{{okres produkcji}}}
Miejsce produkcji {{{miejsce produkcji}}}
Poprzednik {{{poprzednik}}}
Następca {{{następca}}}
Dane techniczne
Segment {{{segment}}}
Typy nadwozia {{{typy nadwozia}}}
Silniki {{{silniki}}}
Skrzynia biegów {{{skrzynia biegów}}}
Rodzaj napędu {{{rodzaj napędu}}}
Długość {{{długość}}}
Szerokość {{{szerokość}}}
Wysokość {{{wysokość}}}
Rozstaw osi {{{rozstaw osi}}}
Masa własna {{{masa własna}}}
Zbiornik paliwa {{{zbiornik paliwa}}}
Liczba miejsc {{{liczba miejsc}}}
Test Euro NCAP [[Grafika:Crashtest-Stern {{{gwiazdki EuroNCAP}}}.svg|90px|{{{gwiazdki EuroNCAP}}} gwiazdek]]
Pojemność bagażnika {{{pojemność bagażnika}}}
Ładowność {{{ładowność}}}
Wyposażenie
dodatkowe
{{{wyposażenie dodatkowe}}}
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
{{{modele bliźniacze}}}
Pokrewne {{{pokrewne}}}
Konkurencja {{{konkurencja}}}

Maserati MC12 Corsa - model pochodny do MC12, w założeniu samochód wyścigowy z przeznaczeniem dla prywatnych właścicieli. Jest bezpośrednim rozwinięciem wersji MC12 GT1, która zwyciężyła Puchar Konstruktorów w 2005 FIA GT[48]. Jak stwierdził Edward Butler, dyrektor generalny Maserati na terenie Australii i Nowej Zelandii, MC12 Corsa powstał w połowie 2006 roku "w odpowiedzi na zapotrzebowanie klientów na posiadanie wyścigowego MC12, którym mogą poruszać się z dużymi prędkościami na torze wyścigowym"[49][48]. Maserati jest odpowiedzialne za utrzymanie i konserwację samochodów, można poruszać się nimi jedynie podczas specjalnych "track days", spowodowane jest to brakiem homologacji na poruszanie się po drogach publicznych oraz niemożnością udziału w wyścigach. Istnieje tylko jeden egzemplarzy MC12 Corsa, który po modyfikacjach został dopuszczony do ruchu po drogach publicznych[48].

Maserati MC 12 Corsa

Producent ustalił cenę jednego egzemplarza MC12 Corsa na okrągły milion euro (1,47 miliona dolarów), powstało jedynie dwanaście sztuk, które zostały dostarczone do wyselekcjonowanych klientów. Mogą oni brać udział w "day races" organizowanych przez Maserati. Kolejne trzy egzemplarze powstały w celu przeprowadzenia testów i promocji[50][49]. Samochód napędzany jest przez silnik znany z MC12 GT1, generuje on 555 kilowatów mocy (755 KM/744 bhp) które osiąga przy 8000 obr/min, 90 kilowatów (122 KM/121 bhp) więcej niż zwyczajne MC12[51]. Nadwozie charakteryzuje się skróconym przodem dzięki któremu MC12 GT1 zostało dopuszczone do udziału w American Le Mans Series. Standardowo MC12 Corsa dostępny jest w kolorze "Blue Victory", może on zostać zmieniony na życzenie[49]. Chociaż samochód posiada wyczynowe hamulce wykonane ze spieków węglowych i stali, nie jest wyposażony w system ABS[48].

MC12 Corsa porównywany jest często do Ferrari FXX, oba samochody oparte są na wyścigowych pojazdach, nie posiadają homologacji dopuszczającej do poruszania się na publicznych drogach, przechowywane są przez producenta oraz można nimi kierować jedynie w wybrane dni. Ferrari FXX używane jest także do testowania nowych technologii, podczas gdy MC12 Corsa tylko do wyścigów[52].


  1. a b c d e Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Maserati Indy
    BŁĄD PRZYPISÓW
  2. a b c d e f Nick Hall: World Car Fans test drive MC12 (ang.). [dostęp 2008-03-25].
  3. a b c Telegraph: Telegraph: It costs how much? (ang.). [dostęp 2008-03-25].
  4. a b c RSportsCars: RSportsCars: Maserati MC12 (ang.). [dostęp 2008-03-25].
  5. a b c d Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie maseratinet
    BŁĄD PRZYPISÓW
  6. a b c Cool Supercars: Maserati MC12 (ang.). 2006-11-26. [dostęp 2008-03-25].
  7. a b c d e f g h i j k l Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Motor Trend
    BŁĄD PRZYPISÓW
  8. a b c Frank Mountain, Fifth Gear: Maserati MC12, Tv Series, Five, Cadwell Park, 2004
  9. a b c Road and Track: Road and Track road tests: MC12 (ang.). [dostęp 2008-03-25].
  10. Vitaphone Racing: Technical Characteristics (ang.). [dostęp 2008-03-28].
  11. a b Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie global
    BŁĄD PRZYPISÓW
  12. a b c Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie carfolio
    BŁĄD PRZYPISÓW
  13. W oryginale 12,2 mpg, w przeliczeniu to około 19,3 l/100 km
  14. Paul Tan: VW phases out automatics (ang.). [dostęp 2008-03-29].
  15. a b c d supercars.net: Maserati MC12. [dostęp 2008-06-22].
  16. FIA GT: Cars: Maserati MC12 (ang.). [dostęp 2008-06-22].
  17. a b c d Jeremy Clarkson, Richard Hammond, Top Gear: Maserati MC12, Top Gear Test Track, 2005
  18. Maserati Corse: Interview With Andrea Bertolini (ang.). [dostęp 2008-06-22].
  19. BBC: Top Gear Power Laps (ang.). [dostęp 2008-06-22].
  20. Maserati MC12 (ang.). [dostęp 2008-06-22].
  21. a b c Preston Lerner: 2005 MC12. [dostęp 2008-06-22].
  22. Lets the fun factor get reasonably high before kicking in.
  23. Maserati Net: Maserati Net: 25 road going MC12s delivered (ang.). [dostęp 2008-06-25].
  24. Maserati Corse: FIA GT Standings of 2004 (ang.). [dostęp 2008-06-25].
  25. crash.net: FIA GT Dubai 2004 (ang.). [dostęp 2008-06-25].
  26. a b c Maserati Corse: FIA GT Standings of 2005 (ang.). [dostęp 2008-06-25].
  27. Luxury Cars: MC12 (ang.). [dostęp 2008-06-25].
  28. FIA GT: FIA GT News: GT1 Teams title for Vitaphone Racing (ang.). [dostęp 2006-10-06].
  29. FIA: FIA Championship 2006 (ang.). [dostęp 2008-04-14].
  30. a b FIA: 2007 Fia GT Championship (ang.). [dostęp 2008-04-14].
  31. FIA: Daoudi and Aucott win in Nogaro - Aucott wins the Citation Cup ! (ang.). 1 października 2007. [dostęp 2008-04-26].
  32. FIA: Bertolini returns to Vitaphone Racing Team (ang.). 29 lutego 2008. [dostęp 2008-04-26].
  33. FIA: Vitaphone completes three-day test in Estoril (ang.). 19 lutego 2008. [dostęp 2008-04-26].
  34. Maserati Corse: Maserati Trofeo 'Light' (ang.). [dostęp 20086-09-258].
  35. Maserati Corse: Italian GT Standings 2005 (ang.). [dostęp 2008-10-03].
  36. Maserati: Maserati 1-2 gives Maserati 1-2 World Titles (ang.). [dostęp 2008-10-03].
  37. Maserati Corse: Italian GT Standings 2006. [dostęp 2008-10-03].
  38. IMCA Slotracing: 2006 Italian GT Championship. [dostęp 2008-10-03].
  39. Daily Sports Car: 6 Hours of Vallelunga Reports — November 12-13 (ang.). [dostęp 2008-08-21].
  40. Daily Sports Car: Vallelunga Gold Cup Report, November 19 (ang.). [dostęp 2008-08-21].
  41. super GT: Round 1 Test (ang.). [dostęp 2008-09-28].
  42. Super GT: Round 1 Official Test (ang.). [dostęp 2008-09-28].
  43. a b Maserati Corse: Unlucky Race for MC12 at Laguna Seca (ang.). [dostęp 2006-10-25].
  44. a b The Paddock: Doran Racing to Enter Maserati for Lienhard and Theys at Road America (ang.). 01-08-2007. [dostęp 2007-08-06].
  45. American Le Mans Series: Doran Racing's Lista and Lista Office Maserati finishes second in GT1 class in Saturday's Petit Le Mans at Road Atlanta (ang.). 7 October 2007. [dostęp 2008-04-26].
  46. American Le Mans Series: Doran Racing's Bertolini wins the GT1 pole Friday at Petit Le Mans (ang.). 2007-10-05. [dostęp 2008-04-26].
  47. American Le Mans Series: Lienhard, Theys hoping to make mark for Maserati (ang.). 2007-08-10. [dostęp 2008-04-26].
  48. a b c d Maserati: Maserati Launches its Ultimate Super car (ang.). [dostęp 2006-10-29].
  49. a b c RSportsCars: RSportsCars: Maserati MC12 Corsa (ang.). [dostęp 2006-09-28].
  50. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie ultimatecarpage
    BŁĄD PRZYPISÓW
  51. Autobild: Vorstellung Maserati MC12 Corsa (ang.). [dostęp 2007-04-28].
  52. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie IGN Corsa
    BŁĄD PRZYPISÓW

Linki zewnętrzne

Szablon:Link FA Szablon:Link FA