Moskwicz 2140

Moskwicz 2140/2138
Ilustracja
Moskwicz 2140
Inne nazwy ros. Москвич 2140/2138
Moskvich 1500
Producent AZLK
Okres produkcji 1975 – 1988
Miejsce produkcji  ZSRR, Moskwa
Poprzednik Moskwicz 412
Następca Moskwicz 2141
Dane techniczne
Segment C
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Silniki R4, gaźnikowe:
2138: 1368 cm³, 50 KM
2140: 1478 cm³, 75 KM
Skrzynia biegów 4-biegowa, manualna
Rodzaj napędu silnik z przodu, napęd na tylne koła
Długość 4250 mm
Szerokość 1550 mm
Wysokość 1480 mm
Rozstaw osi 2400 mm
Masa własna 1080 kg
Liczba miejsc 5
Dane dodatkowe
Pokrewne Moskwicz 412
Moskwicz 2137 (kombi)
Moskwicz 2734 (furgon)
Konkurencja Polski Fiat 125p
WAZ (Łada) 2106
Moskwicz 2140 1500 SL (wersja eksportowa)
Moskwicz 2140 1500 SL - tył pojazdu
Późny Moskwicz 2140 (brakuje napisu firmowego na atrapie)

Moskwicz 2140 i 2138 – samochody osobowe z nadwoziem sedan produkowane przez radzieckie zakłady AZLK (Moskwicz) w latach 19761988, różniące się zastosowanymi silnikami. Stanowiły modernizację linii modeli 408/412 z lat 60.

Historia i opis modelu

Podstawowym modelem nowej generacji Moskwiczy był 2140, z mocniejszym silnikiem o pojemności 1,5 l i mocy 75 KM. Stanowił on jednak tylko modernizację modelu Moskwicz 412, wprowadzonego w 1967 roku. Potrzeba modernizacji wynikała ze słabnącego popytu na poprzedni model, tak w ZSRR, gdzie konkurowały z nim nowocześniejsze Łady (Żyguli), jak i za granicą, dokąd Moskwicze były eksportowane w znacznych ilościach. Zmiany ograniczyły się jednak do unowocześnienia wyglądu nadwozia i ulepszenia niektórych podzespołów, bez głębszej ingerencji w strukturę nośną nadwozia i układ jezdny, wywodzący się konstrukcyjnie z modelu 402 z lat 50. Silnik o pojemności 1,5 l, opracowany dla modelu 412 na wzór silnika BMW, był natomiast jeszcze dość nowoczesny[1].

Najbardziej widocznym zmianom podlegał przedni pas nadwozia, w którym zamieniono chromowaną atrapę chłodnicy i grube chromowane obramowania prostokątnych reflektorów przez kratę z czarnego plastiku, zgodnie z ówczesną modą. Cała atrapa z reflektorami była jedynie obwiedziona cienką chromowaną obwódką. Zmieniono też pas tylny, rezygnując z bocznych "płetw" z kierunkowskazami, lecz pozostawiając mimo to na ich miejscu niewielkie przetłoczenia nadwozia. Tylne poziome lampy zespolone zostały umieszczone na charakterystycznym lakierowanym na czarno i obwiedzionym cienką chromowaną obwódką poziomym pasie[1]. Ponadto, samochód otrzymał bezpieczniejsze dla pieszych wpuszczone (kasetowe) klamki drzwi oraz plastikowe kratki wentylacyjne nad tylnymi kołami. Modernizacji zgodnie z ówczesnymi trendami podlegało też wnętrze i deska rozdzielcza, z okrągłymi wskaźnikami w dużej czarnej prostokątnej konsoli z tworzyw sztucznych. Wygodniejsze stały się przednie siedzenia, z zagłówkami. Z przodu zainstalowano hamulce tarczowe, dwuobwodowe i wprowadzono lepszy system wspomagania hamulców, na licencji angielskiej Girling[1]. Uprościła się też obsługa samochodu, w tym czas między smarowaniem elementów podwozia wydłużył się z 4 do 10 tysięcy km[1]. Od 1982 roku część samochodów zaczęła otrzymywać fabrycznie opony radialne z kordem stalowym, w miejsce opon diagonalnych. Ciekawostką konstrukcyjną było to, że w trybie nocnym (przy włączonych światłach pozycyjnych), światła stopu i kierunkowskazy świeciły słabiej, niż w dzień[1].

Samochód otrzymał numer modelu 2140, zgodnie z nowym unifikowanymi oznaczeniami samochodów produkowanych w ZSRR. Zaprezentowany został po raz pierwszy w połowie 1974 roku, lecz do produkcji wszedł dopiero od października-listopada 1975, przy tym ulepszenia wprowadzano stopniowo. Początkowo produkowano modele przejściowe, z nową tylną częścią, a resztą nadwozia odpowiadającą Moskwiczowi 412[1]. W styczniu 1976 samochód otrzymał nową przednią część, a w ciągu kolejnych miesięcy nowe drzwi i elementy wyposażenia wnętrza i przyrządy. Od 1976 roku część samochodów wyposażano, zamiast gaźnika K-126N, w nowocześniejsze gaźniki od Łady DAAZ-2101-412, a od lat 80. - gaźniki DAAZ-2140 serii Ozon[1]. W latach 1981-84 wprowadzono szereg drobnych modyfikacji nadwozia i wnętrza, m.in. usunięto chromowaną obwódkę atrapy chłodnicy, a znak firmowy na niej zastąpiono zgodnie z nową modą przez prosty napis АЗЛК lub AZLK (na eksport). Zrezygnowano też z czarnego pasa pod tylnymi lampami i lampek postojowych na tylnych słupkach dachu, a także tabliczek z oznaczeniem pojemności silnika na przednich błotnikach i pod prawą tylną lampą[1].

Modele 2140/2138 były przez większość czasu produkcji (pomiędzy 1976 a 1986 rokiem) jedynymi modelami osobowych Moskwiczy produkowanych przez zakłady AZLK, które uzyskały w tym czasie szczyt wydajności. W 1980 roku wyprodukowano najwięcej - 188 tysięcy samochodów. Moskwicz 2140 stał się trzymilionowym samochodem produkcji AZLK (25 sierpnia 1980) oraz czteromilionowym (17 września 1986, model 2140SL)[1]. Mimo starszej konstrukcji od samochodów Łady (Żyguli), Moskwicz dość udanie z nimi konkurował na rynku wewnętrznym, będąc łatwiejszy do kupienia oraz posiadając bardziej wytrzymałą konstrukcję, co było istotne zwłaszcza poza miastami[2]. Jego atutem była też lepsza dostępność części, zwłaszcza w Moskwie. W latach 80. jednak jakość produkowanych Moskwiczy pogorszyła się, co miało związek m.in. z pogonią za wypełnieniem planów ilości wyprodukowanych samochodów[2]. W konsekwencji, popyt na nie spadł i doszło do tego, że w 1984 roku, po raz pierwszy od prawie 30 lat[3], Moskwicze pojawiły się w wolnej sprzedaży dla mieszkańców Moskwy, bez konieczności oczekiwania w kolejkach, które wciąż obowiązywały na samochody Żyguli[2]. W związku ze zmniejszonym zainteresowaniem w kraju i za granicą, liczne samochody kupowano dla użytkowników państwowych, w tym milicji i przedsiębiorstw taksówkarskich. Kolejki na zakup samochodu jeszcze powróciły w ślad za poprawą jakości produkcji od 1987[2]. Mimo to, z powodu słabnącego eksportu i wdrożenia do produkcji nowego modelu Moskwicz 2141, w 1988 zakończono produkcję modelu 2140 (ostatni wyprodukowano 8 lipca 1988, z numerem podwozia 818096)[2].

Z powodu ograniczonej produkcji silników UZAM-412, produkowano także do 1981 roku słabszą wersję samochodu Moskwicz 2138 ze starym silnikiem Moskwicza 408 o pojemności 1358 cm³ i mocy 50 KM (podaje się często pojemność jako 1360 cm³). Cieszyła się ona jednak znacznie słabszym zainteresowaniem. Na bazie modelu 2140 produkowano także do 1985 roku wersje kombi Moskwicz 2137 (2136 z silnikiem 1,4l) oraz do 1981 roku furgon Moskwicz 2734 (2733 z silnikiem 1,4l). Budowano także nieseryjne pick-upy, w drodze przeróbki innych wariantów nadwoziowych, głównie na potrzeby wewnątrzzakładowe zakładów AZLK[1]. Warto dodać, że równolegle do modelu 2140 i jeszcze dłużej od niego był produkowany nieznacznie zmodernizowany stary model Moskwicz 412 w zakładach Iżmasz.

Wersje

Główne źródło:[4]
  • Moskwicz 2136 - kombi z silnikiem 1,4 l
  • Moskwicz 2137 - kombi z silnikiem 1,5 l
  • Moskwicz 2138 - sedan z silnikiem 1,4 l
    • Moskwicz 21381 - samochód pomocy medycznej (sedan 1,4 l)
  • Moskwicz 2140 - sedan z silnikiem 1,5 l (podstawowa wersja)
    • Moskwicz 2140SL - wersja "lux" z bogatszym wyposażeniem, głównie eksportowa
    • Moskwicz 21401 - samochód pomocy medycznej (sedan 1,5 l)
    • Moskwicz 21403 - wersja z ręcznym sterowaniem dla inwalidów (sedan 1,5 l)
    • Moskwicz 21406 - wersja z osłabionym silnikiem UZAM-412DE (68 KM), na gorszą benzynę A76, głównie dla wsi
    • Moskwicz 2140-121 - taksówka z osłabionym silnikiem na benzynę A76, taksometrem i tapicerką ze sztucznej skóry
  • Moskwicz 2315 - planowane oznaczenie wersji pick-up (nie produkowany seryjnie)
  • Moskwicz 2733 - furgon z silnikiem 1,4 l
  • Moskwicz 2734 - furgon z silnikiem 1,5 l

Dane techniczne (2140)

Główne źródło:[5]
  • Nadwozie: samonośne, stalowe, 4-drzwiowe, 5-miejscowe
  • Długość/szerokość/wysokość: 4250 / 1550 / 1480 mm
  • Rozstaw osi: 2400 mm
  • Rozstaw kół przód/tył: 1247 / 1237 mm (dane dla Moskwicza 412)
  • Masa własna: 1080 kg
  • Masa całkowita: 1480 kg
  • Prześwit pod osiami: 173 mm
  • Silnik: UZAM-412 - gaźnikowy, 4-suwowy, 4-cylindrowy rzędowy, górnozaworowy OHC, chłodzony cieczą, umieszczony z przodu, napędzający koła tylne
  • Pojemność skokowa: 1478 cm³
  • Średnica cylindra x skok tłoka: 82 x 70 mm
  • Moc maksymalna: 75 KM przy 5800 obr./min
  • Maksymalny moment obrotowy: 11,4 kgf/s przy 3-3,8 tys. obr./min
  • Stopień sprężania: 8,8:1
  • Gaźnik: K-126N, później DAAZ-2101-412 lub DAAZ-2140 Ozon
  • Skrzynia przekładniowa: mechaniczna 4-biegowa, biegi do przodu zsynchronizowane, z dźwignią w podłodze
  • Przekładnia główna: hipoidalna, przełożenie 1:4,22
  • Zawieszenie przednie: niezależne, poprzeczne wahacze resorowane sprężynami śrubowymi, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
  • Zawieszenie tylne: zależne, sztywna oś na podłużnych resorach półeliptycznych, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
  • Hamulce: przedni tarczowy, tylny bębnowy, ze wspomaganiem, dwuobwodowe; hamulec ręczny mechaniczny na koła tylne
  • Ogumienie o wymiarach 6,45-13" (później 165/80R13)
  • Prędkość maksymalna: 142 km/h
  • Zużycie paliwa: 8,8 l/100 km przy V=80 km/h
  • Przyspieszenie 0-100 km/h: 19 s
  1. a b c d e f g h i j Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.3-5
  2. a b c d e Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.6-7
  3. Igor Girszowicz, Poczemu ja jezżu po dowieriennosti w: Igruszki Dla Bolszych, nr 22/2003, s.44-45
  4. Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.15
  5. Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, s.14

Bibliografia

  • Moskwicz-2140, Avtolegendy SSSR Nr.27, DeAgostini 2010, ISSN 2071-095X, (ros.)