Naloty na Singapur (1944–1945)

Naloty na Singapur (1944-1945)
II wojna światowa, część wojny na Pacyfiku
Ilustracja
{{{opis grafiki}}}
Czas {{{czas}}}
Miejsce Singapur i okoliczne wody
Wynik Taktycznie nierozstrzygnięta.
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
 Wielka Brytania
 Japonia
Siły
XX Bomber Command
222 Grupa Myśliwska RAF
Artyleria przeciwlotnicza i jednostki myśliwców
Straty
9 bombowców zniszczonych. Uszkodzone instalacje portu, stoczni oraz magazynów paliwowych. Co najmniej 4 okręty zniszczone, a 11 uszkodzonych.
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}|}

Naloty na Singapur (1944-1945) - wojskowa operacja przeprowadzona przez alianckie lotnictwo podczas II wojny światowej. Jednostki bombowców dalekiego zasięgu sił powietrznych armii USA (USAAF) przeprowadziły jedenaście nalotów na okupowany przez Japończyków Singapur w okresie od listopada 1944 r. do marca 1945 r. Zdecydowana większość z tych nalotów miała na celu zniszczenie instalacji należących do znajdującej się na wyspie bazy morskiej oraz stoczni. Jednocześnie z rajdami bombowymi prowadzono operację zaminowania okolicznych wód. Gdy amerykańskie bombowce zostały przeniesione na inny obszar działań, brytyjski RAF przejął odpowiedzialność za operacje zaminowywania wód okalających Singapur, które trwały do 24 maja 1945 r.

Alianckie naloty miały zróżnicowane skutki. Choć ostateczne uszkodzenia singapurskiej bazy morskiej oraz portu handlowego, wynikające z bombardowań, były znaczne, to część z nalotów miała niewielką skuteczność, a rajdy przeprowadzone na magazyny paliwowe znajdujące się na sąsiadujących z Singapurem wyspach okazały się być całkowicie nieskuteczne. Z kolei operacja zaminowania wód istotnie zakłóciła japoński transport morski w rejonie Singapuru i skutkowała utratą trzech jednostek pływających oraz uszkodzeniem kolejnych dziesięciu. Bombardowania miały jednak pozytywny wpływ na podniesienie morale singapurskiej ludności cywilnej, która wierzyła, że naloty są zwiastunem zbliżającego się oswobodzenia miasta. Całkowita liczba ofiar nalotów wśród cywilów była niska, choć podczas ataku na zabudowania wojskowe zginęła grupa cywilnych robotników. Ponadto jeden z nalotów pozbawił domów setki ludzi.

Tło historyczne

W okresie po I wojnie światowej, Wielka Brytania znacznie rozbudowała swoją bazę morską położoną w Sembawang na północnym wybrzeżu wyspy Singapur jako część swojej strategii odstraszania ekspansjonizmu japońskiego w regionie, tzw. strategii singapurskiej[1]. W rezultacie baza stała się jedną z najważniejszych w posiadaniu imperium brytyjskiego, a która wyposażona była w duży suchy dok „King George VI” oraz pływający suchy dok „Admiralty IX”[2][3]. Siły Wspólnoty Brytyjskiej rozlokowane na Malajach i w Singapurze zostały szybko pokonane w miesiącach następujących po wybuchu wojny na Pacyfiku, a sama wyspa została poddana Japończykom 15 lutego 1942 r.[4] Singapur stał się celem wielokrotnych nalotów japońskich podczas kampanii malajskiej, jak również następujących po niej [[bitwa o Singapur|walk lądowych na samej wyspie. Bombardowania te spowodowały wiele ofiar wśród ludności cywilnej[5].

Baza morska w Singapurze nie poniosła większych zniszczeń podczas walk w 1941 oraz 1942 r. i stała się jednym jednym z najważniejszych portów operacyjnych Cesarskiej Marynarki Wojennej Wielkiej Japonii poza archipelagiem Wysp Japońskich[6]. Podobnie jak to było w przypadku zarządu brytyjskiego, w bazie zatrudnionych został wielu lokalnych cywilów, jednak Japończycy poddali ich surowej dyscyplinie, obejmującej m.in. bicie za pomniejsze przewinienia, a areszt oraz egzekucje za kradzież czy wyciek informacji[7].

  1. Boon Kwan Toh. It was a thrill to see rows of B-29s going through the sky" The American Strategic Bombing of Singapore, 1944–45. „The Journal of Military History”. 73 (3), s. 908-909, lipiec 2009. Society for Military History. 
  2. Bayly, Christopher; Harper, Tim: Forgotten Armies: Britain's Asian Empire & the War with Japan. Londyn: Penguin Books, 2004, s. 106. ISBN 0-14-029331-0.
  3. Hack, Karl; Blackburn, Kevin: Did Singapore Have to Fall?: Churchill and the Impregnable Fortress. Londyn: Routledge, 2004, s. 22-23. ISBN 0-415-30803-8.
  4. Toh (2009), s. 909.
  5. Bayly, Harper (2004), s. 117, 136-137, 139.
  6. Craven, Wesley Frank; Cate, James Lea: The Army Air Forces in World War II: Volume Five. The Pacific: Matterhorn to Nagasaki June 1944 to August 1945. Londyn, Chicago: The University of Chicago Press, 1953, s. 156. ISBN 0-912799-03-X.
  7. Kai Khiun Liew. Labour Formation, Identity, and Resistance in HM Dockyard, Singapore (1921–1971). „International Review of Social History”. 51 (3), s. 429, 2006. Amsterdam: Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. ISSN 0020-8590.