Natalla Babina

{{{imię i nazwisko}}}
{{{imię i nazwisko org}}}
{{{pseudonim}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Imię i nazwisko {{{pełne imię i nazwisko}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Narodowość {{{narodowość}}}
Język {{{język}}}
Alma Mater {{{Alma Mater}}}
Dziedzina sztuki {{{dziedzina sztuki}}}
Epoka {{{epoka}}}
Muzeum artysty {{{muzeum artysty}}}
Ważne dzieła

{{{ważne dzieła}}}

[[Plik:{{{faksymile}}}|130x100px|alt=Faksymile|{{{opis faksymile}}}]]
{{{opis faksymile}}}

Natalla Babina (białorus. Наталля Бабіна[a]; ur. 1966 w Zakazance) – białoruska dziennikarka i pisarka narodowości ukraińskiej.

Biografia

Natalla Babina podczas prezentacji książki w Warszawie, 4 listopada 2010

Urodziła się jako Natalla Dyńko w 1966 roku we wsi Zakazanka, w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego Białoruskiej SRR, ZSRR. Jej matka była wiejską nauczycielką, ojciec – inżynierem. Wychowywała się na pograniczu kultur – białoruskiej, ukraińskiej i polskiej. W domu rodzinnym posługiwano się miejscowym dialektem języka ukraińskiego, jednak nie podtrzymywano ukraińskiej świadomości narodowej. Natalla dopiero w wieku 18 lat zdała sobie sprawę, że rodzinna gwara to język ukraiński. Ukończyła Białoruski Państwowy Instytut Politechniczny, uzyskując wykształcenie inżyniera-elektronika. Od 1994 roku pracuje jako dziennikarka w gazecie „Nasza Niwa”, pisząc na tematy związane z kulturą oraz wywiady i recenzje[1]. Mieszka w Mińsku[2].

Twórczość

Natalla Babina napisała dwie książki: zbiór opowiadań Krywi nie pawidna być widna (2007) oraz powieść Miasto ryb (Rybin horad, 2007), które zostało wydane w Polsce w 2010 roku. Tworzy w językach białoruskim i ukraińskim[2]. Autorka przyznaje, że postaci w jej książkach posiadają często swoje realne pierwowzory w formie osób publicznych na Białorusi, jednak opatruje je specjalnymi przypisami informującymi, że są one zmyślone. Podobnie postępuje w przypadku białoruskich instytucji państwowych, lekko zmieniając ich nazwy (np. KGB na KBB). Zabiegi te służyć mają ograniczeniu prawdopodobieństwa represji ze strony władz[3].

Poglądy

Natalla Babina deklaruje się jako Ukrainka. Za swój język ojczysty uważa język ukraiński, chociaż nie posługuje się nim całkowicie biegle[2], a myśli, czuje i pisze swoje utwory po białorusku[3]. Jej zdaniem mieszkańcy okolic Brześcia zostali przymusowo zarejestrowani jako Białorusini przez władze radzieckie w 1939 i później w 1944–1945 roku, kiedy ziemie te włączono do Białoruskiej SRR, chociaż w rzeczywistości byli wówczas w większości Ukraińcami[2].

Pisarka jest zwolenniczką wejścia Białorusi do Unii Europejskiej. Jest to dla niej szczególnie istotne w związku z charakterem pasa przygranicznego granicy polsko-białoruskiej, w pobliżu którego znajduje się jej rodzinna wieś. Babina uważa, że granica na Bugu w sposób sztuczny podzieliła jednolite kulturowo i historycznie ziemie i wyraża nadzieję, że po wejściu jej kraju do struktur europejskich ponownie się zintegrują dzięki swobodzie przekraczania granicy. Wyraża nostalgię za I Rzecząpospolitą, ale w kontekście ówczesnej rzeczywistości, a nie struktur politycznych czy ustroju[3].

Natalla Babina ma bardzo negatywny stosunek do władzy Alaksandra Łukaszenki na Białorusi. Określa ją mianem ochlokracji − rządów najgorszych i potępia jej głęboko nieetyczne metody postępowania. Walkę opozycji z władzą uważa za walkę dobra ze złem, a poparcie części społeczeństwa białoruskiego dla zmian tłumaczy tym, że ludzie w swej większości są dobrzy i moralni[3].

Stosunek do Polski

Zdaniem Natalli Babiny, Polacy w historii przyczynili się do osłabienia tożsamości narodowej Białorusinów[3]. W powieści Miasto ryb umieściła wizję czasów II Rzeczypospolitej, w której wspomniany został człowiek uwięziony w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej za to, że wygadywał na Piłsudskiego[4]. W reportażu z podróży po Polsce na łamach „Naszej Niwy”, w czasie której promowała Miasto ryb, wyraziła następującą opinię o Podlasiu: Po drodze z Lublina do Białegostoku przejeżdżasz jakąś granicę – i rozumiesz: a oto i w Polsce zaczyna się moje! Z kolei we fragmencie na temat „Ziem Odzyskanych” wokół Olsztyna wspomina Akcję „Wisła” czyli przymusowe przesiedlenia, które dotknęły jej rodaków[5].

Nagrody

13 stycznia 2010 roku Natalla Babina zajęła I miejsce w Konkursie im. Wieraniki Czarkasawej organizowanym przez Białoruskie Zrzeszenie Dziennikarzy za publikację Spadarynia Leta na łamach czasopisma „Nasza Niwa”[6]. W 2011 roku nominowana była do Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus za rok 2010[7].

Życie prywatne

Natalla Babina wychowuje troje dzieci[8].

  1. Występuje także jako Наталка Бабіна (czyt. Natałka Babina); w Polsce jako Natalka Babina i Natalia Babina.
  1. Ewa Czerwińska: Natalka Babina: – To nieprawda, że Białorusin ma duszę niewolnika. Kurier Lubelski, 2010-11-21 20:02. [dostęp 2014-07-23].
  2. a b c d Анатолій Івченко: Рідні корені натхнення (ст. 38) (ukr.). nadbuhom.pl. [dostęp 2014-07-23].
  3. a b c d e Jarosław Kolasiński: Wywiad Netkultury: Natalia Babina – Na własnych nogach i we własnych butach. netkultura.pl, 2011-01-08 16:09. [dostęp 2014-07-23].
  4. Natalka Babina: Miasto ryb. Wyd. 1. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2010, s. 123−124. ISBN 978-83-7510-635-0.
  5. Наталка Бабіна: Беларусь за Бугам (biał.). Nasza Niwa, 2010-11-28 21:05. [dostęp 2014-07-23].
  6. Журы назвала трох пераможцаў конкурсу імя Веранікі Чаркасавай. Białoruskie Zrzeszenie Dziennikarzy, 2010-01-24. [dostęp 2014-07-24].
  7. Autorzy nominowani do Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus za rok 2010. angelus.com.pl, 2011-11-13. [dostęp 2014-07-23].
  8. Natalia Babina. Wydawnictwo Czarne. [dostęp 2014-07-23].