Nauru na letnich igrzyskach olimpijskich

Nauru na letnich igrzyskach olimpijskich
Nauru
Kod MKOl NRU
letnie igrzyska olimpijskie
Liczba zawodników 8 w 8 konkurencjach w 2 dyscyplinach
Medale Złoto
0
Srebro
0
Brąz
0
Razem
0

Olimpijska reprezentacja Nauru zadebiutowała podczas igrzysk w Atlance w 1996 roku[1]. Od tego czasu Nauruański Komitet Olimpijski wystawia swoją reprezentację na każde letnie igrzyska olimpijskie.

W 1996 reprezentacja Nauru liczyła dwóch zawodników. Cztery lata później w Sydney reprezentacja liczyła dwóch sportowców, a na następnych igrzyskach w 2004 trzy osoby. W Pekinie w 2008 roku Nauru było reprezentowane przez jednego zawodnika, a w Londynie wystartowało dwóch sportowców z tego kraju[1]. Startujący w Londynie judoka Sled Dowabobo jest pierwszym olimpijczykiem ze swego kraju, który wystartował w innej dyscyplinie (do 2008 roku Nauruańczycy startowali wyłącznie w podnoszeniu ciężarów)[2].

Marcus Stephen, nauruański olimpijczyk, wystartował podczas igrzysk olimpijskich w Barcelonie reprezentując barwy Samoa (Nauru nie było członkiem MKOL–u, a Stephen nie mógł startować w barwach swojego kraju). Po przyjęciu Nauruańskiego Komitetu Olimpijskiego do MKOl-u w 1994 roku, powrócił on do swojej ojczystej reprezentacji[3][4].

Do tej pory[a] Nauruańczycy nie zdobyli żadnego medalu[1].

Tło

Nauru jest małą, owalną wyspą położoną w południowo-zachodniej części Oceanu Spokojnego, około 42 kilometrów od równika. Zajmuję powierzchnie 21,3 km kwadratowych i jest zamieszkiwana przez ok. 9,5 tysiąca mieszkańców (2012)[5]. Przez wiele lat, główną gałęzią gospodarki tego państwa, było wydobywanie fosforytów, przez co w latach 60 i 70 XX wieku państwo to było jednym z najbogatszych na świecie[6]. Jednak później złoża zaczęły się wyczerpywać. Obecnie kraj jest uzależniony od pomocy australijskiego rządu[7].

Pierwsze rozmowy na temat utworzenia Komitetu Olimpijskiego na Nauru odbyły się w marcu 1990 roku. Uczestniczyło w nich dwóch nauruańskich polityków Rueben Kun i Lawrence Stephen (ojciec Marcusa Stephena) oraz: Seiuli Paul Wallwork, Tamas Ajan i Paul Coffa. Rok później, w marcu 1991 roku pod kierownictwem Vinsona Detenamo, utworzono Nauruański Komitet Olimpijski[8]. Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał jego członkostwo trzy lata później, tj. 4 sierpnia 1994 r. podczas 105. sesji MKOL–u w Paryżu[9]. Od tegoż roku Komitet Olimpijski Nauru zgłasza reprezentacje kraju do udziału w najważniejszych imprezach międzynarodowych, takich jak igrzyska Wspólnoty Narodów[b], czy igrzyska olimpijskie[c].

Nauruański Komitet Olimpijski zajmuję się także organizacją udziału reprezentacji w Igrzyskach Wspólnoty Narodów. W całej historii startów na tej imprezie, NNOC wysłał 33 zawodników[10].

Najbardziej utytułowanym sportowcem z tego kraju jest sztangista i prezydent Nauru w latach 2007-2011, Marcus Stephen. Ośmiokrotnie brał udział w mistrzostwach świata – od 1989 do 1999[11]. Jego największym osiągnięciem było zajęcie drugiego miejsca w podrzucie w kategorii 62 kg podczas mistrzostw świata w Atenach w 1999[12]. Ponadto Yukio Peter w 2005 roku zdobył tytuł wicemistrza globu w podrzucie w kategorii do 77 kilogramów (w dwuboju zajął czwarte miejsce, uzyskując 155 kilogramów w rwaniu i 193 w podrzucie)[13].

Największe sukcesy sportowcy z tego kraju osiągają na Igrzyskach Wspólnoty Narodów. W całej historii startów, reprezentacja ta zdobyła 28 medali. Ponadto sportowcy z Nauru osiągają sukcesy w Igrzyskach Pacyfiku (w całej historii startów zdobyli 142 medale[14]).

Reprezentanci Nauru podczas letnich igrzysk olimpijskich

Atlanta 1996

Reprezentacja Nauru na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996 liczyła trzech zawodników, którzy startowali w 1 spośród 27 rozgrywanych dyscyplin[15]. Chorążym reprezentacji był sztangista Marcus Stephen[16]. Najmłodszym przedstawicielem tego państwa na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2004 był 17-letni sztangista Quincy Detenamo, a najstarszym przedstawicielem był niespełna 27-letni Stephen[15].

Mimo, iż był to pierwszy start reprezentacji Nauru na igrzyskach, na poprzednich Igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku Marcus Stephen wystąpił w barwach Samoa. Ówcześnie Narodowy Komitet Olimpijski Nauru nie był jeszcze zatwierdzony przez MKOL (stało się to dopiero w 1994 roku), a Stephen musiał wystąpić w barwach innego kraju. Wówczas udzielono mu tymczasowego obywatelstwa Samoa i w jego barwach wystąpił w Barcelonie, gdzie zajął 9. miejsce w kategorii do 59 kilogramów[4][17].

Najlepsze miejsce wśród nauruańskich sportowców zajął Quincy Detenamo, który startując w kategorii do 76 kilogramów uplasował się na 20. miejscu (osiągnął 252,5 kg w dwuboju)[18]. Inny nauruański sztangista, Gerard Garabwan, zajął 24. miejsce w kategorii do 91 kilogramów (uzyskał 265 kg w dwuboju)[19], zaś Stephen, który był zaliczany do zdobycia jednego z czołowych miejsc[4], nie zaliczył rwania i został niesklasyfikowany[20].

Zawodnicy
Miejsce Zawodnik Konkurencja Rezultat
Weightlifting pictogram.svg Podnoszenie ciężarów
20. Quincy Detenamo - 76 kg mężczyzn 252,5 kg (dwubój)[21]
24. Gerard Garabwan - 91 kg mężczyzn 265 kg (dwubój)[22]
DNF[d] Marcus Stephen - 59 kg mężczyzn DNF[23]

Sydney 2000

Na następnych igrzyskach, reprezentacja Nauru liczyła dwoje zawodników, którzy startowali w 1 spośród 28 rozgrywanych dyscyplin[24]. Ponownie chorążym reprezentacji był Marcus Stephen[1]. Na tych igrzyskach wystartowała pierwsza kobieta - Sheeva Peo (po mężu Sheeva Peo-Cook)[24]. Cherico Detenamo miał być pierwszym lekkoatletą nauruańskim, który wystąpiłby na igrzyskach, jednakże nie stanął na starcie eliminacji biegu na 100 metrów[25].

Startujący już po raz trzeci na igrzyskach Marcus Stephen, zajął 11. miejsce w kategorii do 62 kilogramów (uzyskał 285 kg w dwuboju)[26], zaś jego koleżanka z reprezentacji zajęła 10. miejsce w kategorii powyżej 75 kilogramów (z wynikiem 220 kilogramów w dwuboju)[27].

Zawodnicy
Miejsce Zawodnik Konkurencja Rezultat
Weightlifting pictogram.svg Podnoszenie ciężarów
10. Sheeva Peo + 75 kg kobiet 220 kg (dwubój)[28]
11. Marcus Stephen - 62 kg mężczyzn 285 kg (dwubój)[23]

Ateny 2004

W Atenach reprezentacja Nauru liczyła troje zawodników, którzy tylko i wyłącznie w podnoszeniu ciężarów[29]. Chorążym reprezentacji był sztangista Yukio Peter[1]. Najmłodszym przedstawicielem Nauru był kuzyn startującego w Atlancie Quincy'ego Detenamo, 17-letni wówczas Itte Detenamo, a najstarszą przedstawicielką była 22-letnia Reanna Solomon[29].

Najlepsze miejsce wśród nauruańskich sportowców zajął Yukio Peter, który startując w kategorii do 69 kilogramów uplasował się na 8. miejscu (osiągnął 302,5 kg w dwuboju)[30]. Itte Detenamo zajął 14. miejsce w kategorii powyżej 105 kilogramów (uzyskał 347,5 kg w dwuboju)[31], zaś Reanna Solomon zajęła 11. lokatę w kategorii powyżej 75 kilogramów (uzyskała 220 kg w dwuboju)[32].

Zawodnicy
Miejsce Zawodnik Konkurencja Rezultat
Weightlifting pictogram.svg Podnoszenie ciężarów
8. Yukio Peter - 69 kg mężczyzn 302,5 kg (dwubój)[33]
11. Reanna Solomon + 75 kg kobiet 220 kg (dwubój)[34]
14. Itte Detenamo + 105 kg mężczyzn 347,5 kg (dwubój)[35]

Pekin 2008

Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008 reprezentacja Nauru liczyła tylko jednego zawodnika. Był nim sztangista Itte Detenamo[36], który podczas ceremonii otwarcia niósł flagę swojego kraju[1].

Itte Detenamo zajął 10. miejsce w kategorii powyżej 105 kilogramów (uzyskał 385 kg w dwuboju)[37].

Zawodnicy
Miejsce Zawodnik Konkurencja Rezultat
Weightlifting pictogram.svg Podnoszenie ciężarów
10. Itte Detenamo + 105 kg mężczyzn 385 kg (dwubój)[35]

Londyn 2012

Na igrzyskach w Londynie, reprezentacja Nauru liczyła dwóch zawodników, którzy startowali w dwóch dycyplinach[38]. Ponownie chorążym reprezentacji został Itte Detenamo[1]. Na tych igrzyskach wystartował pierwszy przedstawiciel judo - Sled Dowabobo[38].

Najlepsze miejsce osiągnął startujący już po raz trzeci na igrzyskach Itte Detenamo, który zajął 14. miejsce w kategorii powyżej 105 kilogramów (uzyskał 390 kg w dwuboju)[39]. Sled Dowabobo (startujący w kategorii do 73 kilogramów) spotkał się w pierwszej rundzie z Uzbekiem Navro'zem Jo'raqobilovem, z którym przegrał. Razem z Gruzinem, Nugzarem Tatalaszwilim, zajęli ex aequo 33. miejsce[40].

Zawodnicy
Miejsce Zawodnik Konkurencja Rezultat
Weightlifting pictogram.svg Podnoszenie ciężarów
14. Itte Detenamo + 105 kg mężczyzn 390 kg (dwubój)[35]
Judo pictogram.svg Judo
33. Sled Dowabobo - 73 kg mężczyzn 33[41].

Tabele

Chronologiczna lista chorążych

Poniżej znajduje się lista zawodników reprezentacji Nauru, którzy podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich nieśli flagę narodową[1].

Lp. Rok i miejsce Chorąży Dyscyplina
1 1996, Atlanta Stephen, MarcusMarcus Stephen Podnoszenie ciężarów
2 2000, Sydney Stephen, MarcusMarcus Stephen Podnoszenie ciężarów
3 2004, Ateny Peter, YukioYukio Peter Podnoszenie ciężarów
4 2008, Pekin Detenamo, ItteItte Detenamo Podnoszenie ciężarów
5 2012, Londyn Detenamo, ItteItte Detenamo Podnoszenie ciężarów

Zestawienie według miejsc

Poniżej znajduje się zestawienie, które pokazuje miejsca zdobywane przez Nauruańczyków na letnich igrzyskach olimpijskich. Jeśli zawodnik brał udział w igrzyskach więcej niż jeden raz, pod uwagę brana jest najwyższa pozycja, jaką zajął podczas startów na igrzyskach.

Lp Pozycja Zawodnik Igrzyska Dyscyplina Konkurencja Data
1 8. Yukio Peter Grecja Ateny 2004 podnoszenie ciężarów - 69 kg mężczyzn 18 sierpnia 2004
2 10. Sheeva Peo Australia Sydney 2000 podnoszenie ciężarów + 75 kg kobiet 22 września 2000
2 10. Itte Detenamo Chińska Republika Ludowa Pekin 2008 podnoszenie ciężarów + 105 kg mężczyzn 19 sierpnia 2008
4 11. Marcus Stephen Australia Sydney 2000 podnoszenie ciężarów - 69 kg mężczyzn 17 września 2000
4 11. Reanna Solomon Grecja Ateny 2004 podnoszenie ciężarów + 75 kg kobiet 22 sierpnia 2004
6 20. Quincy Detenamo Stany Zjednoczone Atlanta 1996 podnoszenie ciężarów - 76 kg mężczyzn 24 lipca 1996
7 24. Gerard Garabwan Stany Zjednoczone Atlanta 1996 podnoszenie ciężarów - 91 kg mężczyzn 27 lipca 1996
8 33. Sled Dowabobo Wielka Brytania Londyn 2012 judo - 73 kg mężczyzn 30 lipca 2012
  1. Stan po LIO 2012
  2. Aby występować w Igrzyskach Wspólnoty Narodów nie trzeba być członkiem MKOL–u, a jedynie członkiem Wspólnoty Narodów
  3. Przed utworzeniem komitetu olimpijskiego, reprezentacja Nauru startowała w kilku większych imprezach międzynarodowych, m.in. w Igrzyskach Wspólnoty Narodów 1990 i w igrzyskach Pacyfiku (od lat 60 XX wieku)
  4. Nie ukończył
  1. a b c d e f g h Nauru (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  2. Nauru Summer Sports (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  3. Samoa at the 1992 Barcelona Summer Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  4. a b c John Benson: Lifter boosts tiny nation's hopes (ang.). sfgate.com, 17 lipca 1996. [dostęp 2012-08-16].
  5. CIA - The Wrold Factbook (ang.). cia.gov. [dostęp 2012-08-19].
  6. Barbara Petrozolin-Skowrońska: Nowy Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 1146-1147 i 500. ISBN 83-01-12490-3.
  7. Nauru (ang.). www.globaleducation.edna.edu.au. [dostęp 15 marca 2010].
  8. Nauru Olympic Committee History (ang.). sportingpulse.com. [dostęp 2012-08-12].
  9. Nauru National Olympic Committee (ang.). sportingpulse.com. [dostęp 2012-05-12].
  10. Nauru (ang.). thecgf.com. [dostęp 2012-08-11].
  11. Hon Marcus Stephen MP President of the Republic of Nauru (ang.). Parliament of Nauru. [dostęp 2012-05-12].
  12. Getting that Elusive Olympic gold medal (ang.). islandsbusiness.com. [dostęp 12 maja 2012].
  13. International Weightlifting Federation (ang.). iwf.net. [dostęp 2012-08-20].
  14. Medals Won At Past Games (ang.). sportingpulse.com. [dostęp 2012-08-06].
  15. a b Nauru at the 1996 Atlanta Summer Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-03].
  16. Nauru (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-07-27].
  17. Samoa Weightlifting at the 1992 Barcelona Summer Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-07].
  18. Weightlifting at the 1996 Atlanta Summer Games: Men's Middleweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  19. Weightlifting at the 1996 Atlanta Summer Games: Men's Middle-Heavyweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  20. Weightlifting at the 1996 Atlanta Summer Games: Men's Bantamweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  21. Quincy Detenamo Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].
  22. Gerard Garabwan Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].
  23. a b Marcus Stephen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].
  24. a b Nauru at the 2000 Sydney Summer Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-03].
  25. Athletics Statistics Book (ang.). iaaf.org. s. 11. [dostęp 2012-08-16].
  26. Weightlifting at the 2000 Sydney Summer Games: Men's Featherweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  27. Weightlifting at the 2000 Sydney Summer Games: Women's Super-Heavyweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  28. Sheeva Peo Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].
  29. a b Nauru at the 2004 Athina Summer Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-03].
  30. Weightlifting at the 2004 Athina Summer Games: Men's Lightweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  31. Weightlifting at the 2004 Athina Summer Games: Men's Super-Heavyweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  32. Weightlifting at the 2004 Athina Summer Games: Women's Super-Heavyweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  33. Yukio Peter Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].
  34. Reanna Solomon Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].
  35. a b c Itte Detenamo Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].
  36. Nauru at the 2008 Beijing Summer Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-03].
  37. Weightlifting at the 2008 Beijing Summer Games: Men's Super-Heavyweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  38. a b Nauru at the 2012 London Summer Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2012-08-03].
  39. Weightlifting at the 2012 London Summer Games: Men's Super-Heavyweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  40. Judo at the 2012 London Summer Games: Men's Lightweight (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-08-16].
  41. Sled Dowabobo Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference. [dostęp 2012-07-15].