Niszczyciele typu Tucker

Niszczyciele typu Tucker
Ilustracja
USS "Tucker" (DD-57) ok. 1926–1933
Stocznia
Wejście do służby 1914–1916
Zbudowane okręty 6
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1090 długich ton (1110 t) [DD-61, -62: 1150 długich ton; DD-60: 1060 długich ton] (normalna)[1]
1205 długich ton (1224 t) (pełna)
Długość 96,1 m
Szerokość 9,3 m
Zanurzenie 2,8 m (normalne)[1]
3,2 m (maksymalne)[2]
Napęd 2 turbiny parowe bez przekładni,
1 podróżna turbina z przekładnią
[DD-60: 2 × turbiny parowe z przekładniami][2]
2 śruby
17 000 shp [DD-58, -59: 18 000 shp; DD-60: 17 500 shp][1]
Prędkość 29,5 w
Zasięg 2500 Mm @ 20 węzłów[3]
Załoga 99
Uzbrojenie 4 x 102 mm/50
8 x 533 mm wt.

Niszczyciele typu Tucker – typ jednostek służących w United States Navy w czasie I wojny światowej. Stanowił czwarty z pięciu typów, które wspólnie zostały określone jako thousand tonners, ponieważ były pierwszymi amerykańskimi niszczycielami, których wyporność przekraczała 1000 ton.

Końcowy projekt jednostek był kompromisem pomiędzy Radą Główną Marynarki (General Board) a należącym do US Navy Biurem Budowy i Remontów (Bureau of Construction and Repair, C&R). Rada Główna, która miała na celu stworzenie zintegrowanej floty liniowej, chciała jednostek większych, by mogły pełnić rolę zwiadowczą i zaproponowała okręty większe niż unikatowy brytyjski lider "Swift" z 1910 i ponad dwa razy większe niż jakikolwiek wcześniejszy amerykański niszczyciel. Biuro Konstrukcji i Remontów przedstawiło projekt, będący rozwojową wersją okrętów typu O'Brien, który był podobny do pierwszego typu thousand tonnersCassin. Ten był z kolei o około 1/3 większy od poprzedzającego go typu Paulding.

Okręty były budowane w czterech prywatnych stoczniach amerykańskich. Stępki położono pomiędzy lutym a listopadem 1914, wodowania odbyły się pomiędzy kwietniem a lipcem 1915. Jednostki wchodziły do służby w US Navy pomiędzy lipcem 1915, a majem 1916. średnia wyporność to 1060 długich ton (ts), długość ponad 96 m, szerokość ponad 9 m. Większość jednostek została wyposażona w dwie bezprzekładniowe turbiny parowe i jedną przekładniową turbinę parową używaną do utrzymywania prędkości ekonomicznej. "Wadsworth" (DD-60) został wyposażony w dwie turbiny z przekładniami i, jako pierwszy niszczyciel US Navy tak napędzany, mocno wpłynął na późniejsze projekty niszczycieli amerykańskich[1]. Wszystkie okręty zaprojektowano tak, by osiągały prędkość maksymalną 29,5 węzła i zasięg 2500 mil morskich przy prędkości ekonomicznej. Po zbudowaniu były uzbrojone w 4 działa kal. 102 mm i 8 wyrzutni torpedowych kal. 533 mm (4 x II) z zapasem 8 torped. Wszystkie okręty zostały później wyposażone w bomby głębinowe.

Cała szóstka operowała w pobliżu Wschodniego Wybrzeża i na Karaibach do momentu włączenia się Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej w kwietniu 1917. Następnie wszystkie zostały wysłane do Queenstown w Irlandii, gdzie pełniły rolę eskortowców. Uczestniczyły w akcjach ratunkowych podnosząc z morza załogi i pasażerów jednostek pływających zatopionych przez U-Booty. Stoczyły także kilka pojedynków z wrogimi okrętami podwodnymi. "Jacob Jones" (DD-61) został storpedowany i zatopiony przez U-53 w grudniu 1917. Pozostałe pięć jednostek wróciło do Stanów Zjednoczonych na przełomie 1918 i 1919. Zostały wycofane ze służby do czerwca 1922. Cztery jednostki (bez "Wadswortha") zostały wcielone do United States Coast Guard by pomagać wprowadzać w życie prohibicję. Pływały w ramach patroli rumowych. Okręty zostały zwrócone US Navy pomiędzy 1934 a 1936. Wszystkie zostały sprzedane na złom w 1936.

Projektowanie

We wrześniu 1912 Rada Główna Marynarki wystosowała do Biura Konstrukcji i Remontów zapytanie o stworzenie planów kolejnego typu niszczycieli. Miał to być projekt projekt okrętu uzbrojonego w cztery działa kal. 102 mm, sześć wyrzutni torpedowych (3xII) oraz dwanaście min morskich mogącego płynąć z prędkością 35 węzłów z zasięgiem 2500 mil morskich przy prędkości 20 węzłów[3]. C&R przedstawiło koncepcję "superniszczyciela" o długości 117 metrów, wyporności 2190 ts napędzanego trzema śrubami, który miał mieć maszyny o mocy 40 000 shp by osiągnąć zakładane 35 węzłów[4]. Projekt C&R był podobny, lecz większy, od unikatowego brytyjskiego niszczyciela (lidera) "Swift" i miał mieć wyporność ponad dwa razy większą od największych dotychczas zbudowanych amerykańskich niszczycieli[1][a].

Rada Główna, której główną troską były zintegrowane operacje amerykańskiej floty liniowej (battle fleet)[5], naciskała by projekt zapewniał możliwość prowadzenia działań rozpoznawczych w ramach floty[6]. Ale wysoki koszt takiego projektu (1 900 000 dolarów za kadłub z maszynami przy 790 000 dolarów za niszczyciel typu O'Brien) oraz brak doświadczeń operacyjnych z niszczycielami typu Cassin[1] – pierwszymi tysiąc tonowcami, których wodowanie miało dopiero nastąpić – spowodowały że C&R sprzeciwiało się dużo większemu projektowi[4]. Główny Konstruktor (Chief Constructor of the Navy), dyrektor C&R, wskazywał że Brytyjczycy nie powtórzyli projektu "Swifta" w ciągu pięciu lat od jego zaprezentowania i zauważał, że "niszczyciel, który stanie się zbyt duży straci dużo ze swoich pożądanych zalet swojej klasy"[b][4].

W listopadzie 1912 Rada Główna zaoferowała kilka alternatyw by zredukować rozmiary niszczycieli. Została jednak przekonana przez C&R, że najbardziej praktycznym rozwiązaniem będzie projekt, który łączy wiele z typem O'Brien: tą samą artylerię główną oraz uzbrojenie torpedowe, ale z projektową prędkością 29,5 węzła oraz zasięgiem 2500 mil morskich. General Board wyszczególniała także, że okręty powinny być wyposażone w: dwa działa samolotowe, o ile można będzie je stworzyć i zainstalować[c], możliwość stawiania trzydziestu sześciu min oraz mieć wzmocniony dziób do taranowania. Oznaczenia C&R dla typu Tucker DD-57 do DD-62[d], zostały zatwierdzone przez Sekratarza Marynarki w grudniu 1912 i autoryzowane przez Kongres w 1913[1].

Opis konstrukcji

Po zbudowaniu okręty miały długość całkowitą 96,1 m oraz od 9,07 do 9,3 m szerokości. średnie zanurzenie wynosiło 2,84 m. Kadłub był wyposażony w charakterystyczną wysoką nadbudówkę typową dla niszczycieli amerykańskich od czasów typu Smith (1908–1909), pierwszych jednostek amerykańskich, które zostały zaprojektowane jako prawdziwie oceaniczne jednostki[7]. Okręty miały wyporność od 1060 do 1150 długich ton (1080–1170 t) z medianą równą 1060 długich ton (1080 t)[2].

Okręty były wyposażone w dwie turbiny parowe Curtisa, pracujące bezpośrednio na dwa wały napędowe i zasilane w parę przez cztery kotły typu Yarrow. System napędowy dawał 17 000 shp i pozwalał na osiągnięcie prędkości 29,5 węzła[8]. W wypadku wszystkich jednostek poza "Wadsworthem", para głównych turbin była wspomangana przez turbinę marszową, napędzającą za pośrednictwem przekładni redukcyjnej jeden z wałów[8]. "Wadsworth" jako jedyny nie miał turbiny marszowej, a obie jego turbiny były sprzęgnięte przekładniami z wałami napędowymi. Był to pierwszy amerykański niszczyciel zaprojektowany w taki sposób[6]. Służył jako jednostka testowa[6] i miał zauważalny wkład[8] w projekt amerykańskich niszczycieli, gdy przeszedł próby w lipcu 1915[6].

Główna artyleria niszczycieli typu Tucker składała się z 4 dział kal. 102 mm/50 Mark 9[8][9][e]. Każde działo ważyło ponad 2800 kg[9]. Działa wystrzeliwały 15-kilogramowe pociski przeciwpancerne z prędkością początkową 880 m/s. Przy kącie podniesienia luf równym 20° pociski miały zasięg 14 560 metrów[9].

Niszczyciele były także wyposażone w osiem wyrzutni torped kal. 533 mm. Rada Główna żądała umieszczenia dwóch dział przeciwlotniczych na każdej jednostce typu, a także zapewnienie możliwości postawienia 36 min morskich[8]. Jednak żaden z niszczycieli typu Tucker nie posiadał w momencie wejścia do służby uzbrojenia przeciwlotniczego, pierwszymi amerykańskimi okrętami tej klasy, posiadającymi artylerię przeznaczoną do zwalczania obiektów latających były niszczyciele typu ''Sampson[4]. Podobnie, źródła nie podają jednak czy rekomendacje dotyczące uzbrojenia minowego zostały wprowadzone w życie na którejkolwiek jednostce typu Tucker. W czasie I wojny światowej większość amerykańskich niszczycieli została dostosowana do wypełniania zadań przeciwpodwodnych i wyposażona w bomby głębinowe oraz ich miotacze i zrzutnie[10], lecz dostępne źródła nie przekazują dokładnych informacji dotyczących konkretnych typów systemów tego uzbrojenia[2][8].

Porównanie z innymi tysiąctonowcami

USS "Tucker" (DD-57) (po lewej) i USS "Cassin" (DD-43), okręty prototypowe swoich typów pokazują podobieństwa pomiędzy projektami okrętów typu Cassin i Tucker

Terminem tysiąctonowców określa się 26 niszczycieli United States Navy należących do pięciu typów: Cassin, Aylwin, O'Brien, Tucker oraz Sampson. Określenie to pochodziło od faktu, że były pierwszymi amerykańskimi niszczycielami, których wyporność była większa niż 1000 długich ton[11][f] Typ Cassin, pierwszy z tysiąctonowców, miał wyporność większą o około 1/3 w stosunku do poprzedniego typu amerykańskich niszczycieli, Paulding[11].

Pojawienie się tysiąctonowców spowodowało, że niszczyciele typu Paulding i inne okręty o mniejszej wyporności starszych typów jednostek tej klasy, zyskały lekceważące miano "gruchotów" (ang. flivvers)[7], przezwisko zwykle przeznaczone dla Forda T[12][g].

Typ Tucker był czwartym z pięciu typów tysiąctonowców. Wcześniejsze okręty typu Cassin – (DD-43 do DD-46), Aylwin – (DD-47 do DD-50) i O'Brien(DD-51 do DD-56) były około 10 metrów krótsze i miały o około 40–80 ton mniejszą wyporność od średniej wyporności okrętów typu Tucker. Późniejsze okręty typu Sampson (DD-63 do DD-68) miały tę samą długość, natomiast wyporność większą o około 10 ton. Wszystkie pięć typów okrętów było uzbrojonych w cztery działa kal. 102 mm, ale rozmiar torped i innego uzbrojenia zmieniał się. Wszystkie były wyposażone w cztery podwójne wyrzutnie torped załadowane 8 torpedami. Jedynym wyjątkiem były okręty typu Sampson, które miały cztery potrójne wyrzutnie torped załadowane 12 torpedami. Różny był jednak kaliber: okręty typu Cassin i Aylwin były uzbrojone w torpedy kalibru 457 mm, reszta natomiast miała torpedy kalibru 533 mm. Okręty typu Sampson były jedynym typem od początku wyposażonym w działa przeciwlotnicze: parę jednofuntowych dział kal. 37 mm[11].

Budowa

USS "Tucker" (DD-57) w czasie budowy w stoczni Fore River Shipyard 1 stycznia 1915

Budowa sześciu jednostek typu została przydzielona do czterech różnych firm stoczniowych. Fore River Shipbuilding Company i Bath Iron Works zbudowały po jednym okręcie, natomiast Cramp & Sons i New York Shipbuilding zbudowały po dwa[8]. Stępki wszystkich sześciu niszczycieli położono pomiędzy lutym a listopadem 1914: "Wadsworth" był pierwszy, a "Tucker" ostatni[2]. Wszystkie jednostki zostały zwodowane pomiędzy kwietniem a lipcem 1915: "Wadsworth" był pierwszy a "Porter" ostatni[8]. "Wadsworth" wszedł do służby w lipcu 1915, trzy miesiące po zwodowaniu. Pozostałe jednostki weszły do służby pomiędzy styczniem a majem 1916. Ostatni do służby został wcielony "Wainwright"[2].

Jednostki

Wszystkie sześć okrętów służyło w czasie służby w US Navy na Atlantyku. Wszystkie także uczestniczyły w czasie I wojny światowej w misjach konwojowych i patrolach przeciwpodwodnych bazując w Queenstown w Irlandii po tym jak Stany Zjednoczone weszły do wojny w kwietniu 1917[10]. USS "Conyngham" (DD-58), "Porter", "Wadsworth" i "Wainwright" znajdowały się w pierwszej grupie sześciu amerykańskich niszczycieli, które zawinęły do tego portu 4 maja[13]. "Tucker" i "Jacob Jones" dołączyły do nich później jako część drugiej grupy, która dotarła tam trzynaście dni później[14]. Kilka jednostek potykało się z U-bootami w czasie wojny: dowódca "Conynghama" został wyróżniony pochwałą za akcję, w której jak sądzono prawdopodobnie zatopił wrogi okręt podwodny[15]. "Jacob Jones" został zatopiony przez U-53 w grudniu 1917[16]. Wszystkie pozostałe okręty tego typu wróciły do Stanów Zjednoczonych na przełomie 1918 - 1919 i służyły w różnych rolach przez kolejne dwa lata[10]. "Tucker" został wycofany ze służby w maju 1921, następnie, w maju 1922, został wycofany "Wainwright", pozostała trójka zaś w czerwcu 1922[2].

Pomiędzy 1924 i 1926 cztery z pięciu jednostek – "Conyngham" i "Porter" w 1924 oraz "Tucker" i "Wainwright" w 1926 – zostały wcielone do służby w United States Coast Guard, gdzie uczestniczyły w patrolach rumowych. Wszystkie wróciły do US Navy w 1933 z wyjątkiem "Tucker", który wrócił rok później. "Conyngham", "Porter" i "Wainwright" zostały sprzedane na złom w 1934, a pozostała dwójka w 1936[2].


USS Tucker (DD-57)

USS "Tucker" (DD-57) pod banderą United States Coast Guard, ok. 1926–1933
Osobny artykuł: USS Tucker (DD-57).

USS "Tucker" (DD-57) był okrętem wiodącym dla typu. Jego stępkę położono w stoczni Fore River Shipbuilding Company w Quincy (Massachusetts) w listopadzie 1914. Został zwodowany w maju 1915. Był pierwszym okrętem amerykańskim, którego patronem był Samuel Tucker. Po tym jak w kwietniu 1916 wszedł do służby pływał po wodach wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do walk w kwietniu 1917 "Tucker" był częścią drugiej eskadry niszczycieli, która została wysłana na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie bazując w Queenstown w Irlandii. Kilka razy ratował pasażerów i załogi zatopionych przez wrogie okręty podwodne jednostki pływające. Za udział w ratowaniu załogi z francuskiego krążownika "Dupetit-Thouars" w sierpniu 1918 "Tucker" otrzymał list pochwalny od Préfet Maritime. W czerwcu okręt został przeniesiony do Brestu we Francji i spędził resztę wojny bazując w tym porcie[17].

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych pod koniec 1918 okręt przeszedł naprawy w Boston Navy Yard. Po rejsie rekrutacyjnym po portach wybrzeża Nowej Anglii w październiku 1919 został umieszczony w ograniczonej służbie (ang. reduced commission), a następnie wycofany ze służby w maju 1921. W marcu 1926 okręt został przeniesiony w gestię United States Coast Guard by pomagać w wymuszaniu przestrzegania prohibicji jako część patroli rumowych. Operował pod nazwą USCGC "Tucker" (CG-23) do 1933. W czasie swojej służby w Coast Guard był pierwszą amerykańską jednostką pływającą, która dotarła na miejsce katastrofy sterowca USS "Akron" (ZRS-4). Po zwróceniu okrętu US Navy w drugiej połowie 1933 nazwę zmieniono na "DD-57", by zwolnić nazwę "Tucker" dla nowobudowanego niszczyciela. Został sprzedany na złom w grudniu 1936[17].

USS Conyngham (DD-58)

Osobny artykuł: USS Conyngham (DD-58).

Stępkę USS "Conyngham" (DD-58) położono w stoczni William Cramp and Sons w Filadelfii w lipcu 1914. Został zwodowany w lipcu następnego roku. Był pierwszym amerykańskim okrętem, którego patronem był Gustavus Conyngham. Po wejściu do służby w styczniu 1916 pływał po wodach wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do walk w kwietniu 1917 był częścią pierwszej amerykańskiej eskadry niszczycieli, któa została wysłana na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie bazując w Queenstown (Irlandia). Kilka razy ratował pasażerów i członków załogi jednostek pływających zatopionych przez okręty podwodne wroga. Dowódca okrętu otrzymał pochwałę za akcję, w której, jak podejrzewano, prawdopodobnie zatopił niemiecki okręt podwodny[15].

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w grudniu 1918 przeszedł remont w Boston Navy Yard. Pozostawał tam w ograniczonej służbie do 1921, mając tylko krótkie okresy większej aktywności. Po powrocie do aktywnej służby na około rok został wycofany ze służby w czerwcu 1922. W czerwcu 1924 okręt został przeniesiony w gestię United States Coast Guard by pomagać w wymuszaniu przestrzegania prohibicji jako część patroli rumowych. Operował pod nazwą USCGC "Conyngham" (CG-2) do 1933, gdy został zwrócony US Navy. Później tego roku jego nazwę zmieniono na "DD-58" by zwolnić nazwę "Conyngham" dla nowobudowanego niszczyciela. Został sprzedany na złom w sierpniu 1934[15].

USS Porter (DD-59)

USS "Porter" (DD-59) w czasie prób w 1916
Osobny artykuł: USS Porter (DD-59).

Stępkę USS "Porter" (DD-59) położono w stoczni William Cramp and Sons w Filadelfii w sierpniu 1914. Został zwodowany w sierpniu następnego roku. Był drugim amerykańskim okrętem, którego patronami byli David Porter i jego syn David Dixon Porter. Wszedł do służby w kwietniu 1916 i w dziewiczy rejs wyruszył na Karaiby. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do walk w kwietniu 1917 był częścią pierwszej amerykańskiej eskadry niszczycieli, która została wysłana na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie bazując w Queenstown (Irlandia). Ciężko uszkodził U-108 w kwietniu 1918[18].

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych po zakończeniu wojny "Porter" operował w pobliżu wschodniego wybrzeża USA do momentu wycofania ze służby w czerwcu 1922. W czerwcu 1924 okręt został przeniesiony w gestię United States Coast Guard by pomagać w wymuszaniu przestrzegania prohibicji jako część patroli rumowych. Operował pod nazwą USCGC "Porter" (CG-7) do 1933, gdy został zwrócony US Navy. Później tego roku jego nazwę zmieniono na DD-59 by zwolnić nazwę "Porter" dla innego niszczyciela. Został sprzedany na złom w sierpniu 1934[18].

USS Wadsworth (DD-60)

USS "Wadsworth" (DD-60), ok. 1917–1918
Osobny artykuł: USS Wadsworth (DD-60).

Stępkę USS "Wadsworth" (DD-60) położono w stoczni Bath Iron Works w Bath (Maine) w lutym 1914. Został zwodowany w kwietniu 1915. Był pierwszym amerykańskim okrętem, którego patronem był Alexander S. Wadsworth[19]. Turbina parowa z przekładniami zastosowana na tym okręcie miała duży wpływ na kolejne projekty amerykańskich niszczycieli[8]. Wszedł do służby w lipcu 1915 i służył w ramach patroli neutralności w pobliżu wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do walk w kwietniu 1917 był okrętem flagowym pierwszej amerykańskiej eskadry niszczycieli, która została wysłana na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie bazując w Queenstown (Irlandia). Zgłosił kilka walk z U-bootami w ciągu kilku pierwszych miesięcy przydziału. Przesunięty do Brestu we Francji w marcu 1918, gdzie spędził resztę wojny[19].

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych pod koniec 1918 przeszedł pieciomiesięczny przegląd. Służył jako okręt strażniczy podczas transatlantyckiego przelotu podjętego przez cztery łodzie latające należące do US Navy. Po dwóch latach w ograniczonej służbie wrócił do pełnej służby w maju 1921. Wycofany ze służby w czerwcu 1922, spędził kolejne 14 lat w rezerwie w Philadelphia Navy Yard. Skreślony z listy jednostek floty w styczniu 1936, sprzedany w czerwcu i złomowany w sierpniu[19].

USS Jacob Jones (DD-61)

USS "Jacob Jones" (DD-61) w czasie rejsu w 1916
Osobny artykuł: USS Jacob Jones (DD-61).

Stępkę USS "Jacob Jones" (DD-61)[d] położono w stoczni New York Shipbuilding w Camden (New Jersey) w sierpniu 1914. Został zwodowany w maju następnego roku. Był pierwszym amerykańskim okrętem, którego patronem był Jacob Jones. Wszedł do służby w lutym 1916 i patrolował wody w pobliżu wybrzeża Nowej Anglii. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do walk w kwietniu 1917 został wysłany na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie bazując w Queenstown (Irlandia). Uratował rozbitków z kilku jednostek, najsłynniejszą akcją było uratowanie ponad 300 rozbitków z zatopionego krążownika pomocniczego "Orama"[16].

6 grudnia "Jacob Jones" płynął samotnie z Brestu (Francja) do Queenstown. Został storpedowany i zatopiony przez niemiecki okręt podwodny U-53. Zginęło 66 oficerów i marynarzy. Był pierwszym amerykańskim niszczycielem, który zatonął w wyniku działania wroga[20]. Okręt zatonął w osiem minut i nie zdążył wysłać sygnału radiowego o problemach. Dowódca niemieckiego okrętu podwodnego Kapitänleutnant Hans Rose, po zabraniu dwóch ciężko rannych członków załogi amerykańskiego okrętu, przed opuszczeniem tego obszaru powiadomił przez radio amerykańską bazę w Queenstown o koordynatach pozycji, gdzie znajdowali się rozbitkowie[16].

USS Wainwright (DD-62)

USS "Wainwright" (DD-62), ok. 1916–1922
Osobny artykuł: USS Wainwright (DD-62).

Stępkę USS "Wainwright" (DD-62) położono w stoczni New York Shipbuilding w Camden (New Jersey) we wrześniu 1914. Został zwodowany w czerwcu następnego roku. Był pierwszym amerykańskim okrętem, którego patronami byli oficerowie Jonathan Wainwright i Jonathan Wainwright Jr. (ojciec i syn) oraz Commander Richard Wainwright (kuzyn starszego Jonathana). Wszedł do służby w maju 1916 i pływał w pobliżu wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do walk w kwietniu 1917 był częścią pierwszej amerykańskiej eskadry niszczycieli, która została wysłana na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie bazując w Queenstown (Irlandia). Przeprowadził kilka, nie zakończonych powodzeniem, ataków na U-booty oraz ratował rozbitków z kilku jednostek pływających zatopionych przez Niemców[21].

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych po wojnie operował wraz z niszczycielami Floty Atlantyku do maja 1922, gdy został wycofany ze służby. W kwietniu 1926 okręt został przeniesiony w gestię United States Coast Guard by pomagać w wymuszaniu przestrzegania prohibicji jako część patroli rumowych. Operował pod nazwą USCGC "Wainwright" (CG-24) do kwietnia 1934, gdy został zwrócony US Navy. Został sprzedany na złom w sierpniu 1934[21].

  1. Niszczyciele typu Cassin budowane wtedy miały wyporność 1030 t.
  2. ang. a destroyer that gets too large loses many of the desirable features of the type.
  3. ang. two aeroplane guns, if they can be developed and installed
  4. a b Pomimo tego, że program klasyfikacyjny kadłubów United States Navy (hull classification system), w którym niszczyciele otrzymały oznaczenie kadłuba DD nie został zatwierdzony do lipca 1920 większość źródeł wstecznie stosuje ten system. Tak więc, dla przykładu, okręt prototypowy tego typu jest oznaczany w źródłach jako USS "Tucker" (DD-57), nie jako "Tucker" (Destroyer No. 57), pomimo że pod tą drugą nazwą był znany przez większość swojej służby w US Navy. Podobnie, ponieważ USS "Jacob Jones" został zatopiony w 1917, nigdy nie nosił oznaczenia DD-61 gdy pływał, ale jest opisywany tym numerem w źródłach.
  5. Liczba 50 oznacza długość luf. W tym wypadku lufy miały długość 50 kalibrów, co oznacza że miały długość 50 razy większą niż ich średnica wewnętrzna – 5,1 m. Liczba po słowie Mark oznacza wersje działa – w tym wypadku oznacza to "dziewiąty projekt działa o kalibrze 4 cale/50 US Navy".
  6. Typ Aylwin jest uznawany za część typu Cassin przez Conway's All the World's Fighting Ships, 1906–1921 (s. 122), ale jest wymieniany oddzielnie przez United States Navy. Zobacz Naval History & Heritage Command: Aylwin.
  7. Cashman (s. 278) twierdzi, że flivver to portmanteau wyrażenia "for the liver" — tak był okreslany każdy mały, tani samochód który potrafił wytrząść w czasie ruchu.
  1. a b c d e f g Gardiner, s. 122.
  2. a b c d e f g h Bauer and Roberts, s. 171.
  3. a b Friedman, ss. 29, 31.
  4. a b c d Friedman, s. 31.
  5. Friedman, s. 28.
  6. a b c d Friedman, s. 29.
  7. a b Gardiner, s. 121.
  8. a b c d e f g h i Gardiner, s. 123.
  9. a b c Tony DiGiulian: United States of America: 4"/50 (10.2 cm) Marks 7, 8, 9 and 10. W: Naval Weapons of the World [on-line]. Navweaps.com, 15 sierpnia 2008. [dostęp 22 kwietnia 2009].
  10. a b c Naval History & Heritage Command. "Conyngham", "Jacob Jones", "Porter", "Tucker", "Wadsworth", "Wainwright". Dictionary of American Naval Fighting Ships (DANFS). Linki sprawdzone 6 maja 2009.
  11. a b c Gardiner, pp. 122–23.
  12. Cashman, p. 278.
  13. Naval History & Heritage Command. "Conyngham", "Porter", "Wadsworth", "Wainwright". DANFS. Linki sprawdzone 6 maja 2009.
  14. Naval History & Heritage Command. "Jacob Jones", "Tucker". DANFS. Linki sprawdzone 6 maja 2009.
  15. a b c Naval History & Heritage Command: Conyngham. [dostęp 6 May 2009].
  16. a b c Naval History & Heritage Command: Jacob Jones. [dostęp 6 May 2009].
  17. a b Naval History & Heritage Command: Tucker. [dostęp 6 May 2009].
  18. a b Naval History & Heritage Command: Porter. [dostęp 6 maja 2009].
  19. a b c Naval History & Heritage Command: Wadsworth. [dostęp 6 May 2009].
  20. Fred Willshaw: USS Jacob Jones (DD-61). W: Destroyer Archive [on-line]. NavSource Naval History, 2009. [dostęp 6 maja 2009].
  21. a b Naval History & Heritage Command: Wainwright. [dostęp 6 maja 2009].

Bibliografia

Szablon:Bibliografia

Szablon:Link GA