Podatek tonażowy w Polsce

Podatek tonażowy - podatek nakładany na niektóre dochody lub przychody osiągane przez armatorów eksploatujących morskie statki handlowe w żegludze międzynarodowej. Ustanowiony ustawą z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym (Dz.U. z 2006 r. nr 183, poz. 1353). Wysokość tego nominalnie dochodowego podatku nie zależy od bieżących zysków czy strat armatora, lecz dochód oblicza się w sposób zryczałtowany w zależności od tonażu. Podstawą opodatkowania jest dochód pomniejszony o składki na ubezpieczenie społeczne. Stawka podatku wynosi 19%.

Wyboru tego rodzaju podatku, jako alternatywy dla podatków dochodowych, mogą dokonać armatorzy wykonujący usługi transportowe z wykorzystaniem statków o pojemności powyżej 100 GT.

Celem wprowadzenia podatku w państwach Unii Europejskiej było zwiększenie zdolności konkurencyjnej armatorów operujących statkami pod banderą państw członkowskich Unii[1].

Dobowa zryczałtowana stawka dochodu ustalana jest w zależności od pojemności netto statku od każdych 100 NT, wg stawek wyrażonych w euro, określonych poniżej:

L.p. Pojemność netto statku Stawki do obliczenia dochodu
1. do 1.000 NT 0,5 euro za każde 100 NT
2. od 1.001 do 10.000 NT 0,35 euro za każde 100 NT powyżej 1.000 NT
3. od 10.001 do 25.000 NT 0,20 euro za każde 100 NT powyżej 10.000 NT
4. od 25.001 NT 0,10 euro za każde 100 [NT powyżej 25.000 NT
  1. Druk nr 372 (V kadencja Sejmu), Uzasadnienie. sejm.gov.pl, 2005-10-19. s. 2. [dostęp 2009-04-21].