RAF-2203

RAF-2203 Łatwija
Ilustracja
RAF-2203
Producent RAF
Okres produkcji 1975 - 1997
Miejsce produkcji  ZSRR/ Łotwa, Jełgawa
Poprzednik RAF-977
Następca brak
Dane techniczne
Segment mikrobus
Typy nadwozia van
Silniki benzynowe R4 2445 cm³, 95-98 KM
Skrzynia biegów mechaniczna 4-biegowa
Rodzaj napędu silnik podłużnie z przodu, napędzana tylna oś
Długość 4940 mm
Szerokość 2210 mm
Wysokość 1970 mm
Rozstaw osi 2620 mm
Masa własna 1750 kg
Liczba miejsc 1+11
Dane dodatkowe
Konkurencja Nysa 522, Škoda 1203, Barkas B1000, VW Transporter T3

RAF-2203 Łatwija (ros. РАФ-2203 Латвия, łot. RAF-2203 Latvija) – model samochodu użytkowego produkowanego w latach 1975-1991 w ZSRR, a następnie do 1997 roku na Łotwie, przez łotewskie zakłady RAF.

Historia powstania

Głównym producentem mikrobusów w ZSRR była fabryka RAF w Rydze, w ówczesnej Łotewskiej SRR. Już w 1963 roku podjęto prace nad następcą modelu RAF-977, początkowo oznaczonym RAF-982. Konstrukcja i wygląd nowego modelu się zmieniały – pierwotnie opracowano prototyp z nadwoziem z włókna szklanego, lecz odsunięciu od władzy Chruszczowa, prace nad materiałami tego typu w ZSRR uległy zahamowaniu i powrócono do klasycznego stalowego nadwozia. Dalsze prace powierzono dwóm zespołom konstrukcyjnym w fabryce RAF. Prototyp RAF-982-1 opracowany przez zespół A. Mejzisa przedstawiał konstrukcję o dość konserwatywnym wyglądzie, przypominającym pojazdy amerykańskie, z krótką wysuniętą maską silnika i przednią osią przed kierowcą[1]. Drugi prototyp RAF-982-2 z 1968 roku grupy A. Bergsa miał futurystyczne mocno przeszklone nadwozie, o ostrych liniach, aczkolwiek zachował przednią oś pod kierowcą, niekorzystną z uwagi na jej nadmierne obciążenie. Autorem stylistyki był plastyk Artur Ejsert[2]. Władze przemysłu motoryzacyjnego ostatecznie w 1971 roku wybrały drugi model, promowany przez dyrekcję fabryki, i zdecydowały o rozbudowie fabryki RAF pod jego produkcję. Nowy, nowocześnie jak na owe czasy wyposażony zakład zbudowano w Jełgawie. W tym samym czasie prowadzono prace, wespół z instytutem NAMI, nad ulepszeniem projektu i dostosowaniem go do produkcji. Stylistyka samochodu stała się mniej awangardowa, aczkolwiek zachowano ogólną sylwetkę prototypu i dużą, pochyloną przednią szybę[2].

Samochód skierowano do produkcji pod oznaczeniem RAF-2203, zgodnym z nowym systemem oznaczeń samochodów w ZSRR. Pierwszy samochód seryjny wyprodukowano w grudniu 1975, a masowa produkcja rozpoczęła się w lutym 1976[3]. Podobnie, jak poprzedni model RAF-977, nowy samochód otrzymał nazwę Łatwija (po łotewsku: Latvija), oznaczającą: Łotwa, a potocznie nazywany był "Rafik". Osobliwością wśród radzieckich samochodów było to, że samochody RAF nosiły znak fabryczny napisany literami alfabetu łacińskiego (używanego dla języka łotewskiego), zamiast urzędowej cyrylicy[4]. Specjalnie dla nowego modelu zaprojektowano nowy znak firmowy, przedstawiający stylizowaną sylwetkę mikrobusu z wpisanymi literami RAF[4].

Opis modelu

Podstawową wersją nadwoziową był mikrobus 2203, przewożący 11 pasażerów na trzech rzędach indywidualnych foteli i jednym miejscu z przodu obok kierowcy. Nadwozie było samonośne, w podstawowej wersji miało dwoje drzwi dla kierowcy i pasażera siedzących z przodu, prostokątne drzwi do przedziału pasażerskiego po prawej stronie, otwierane do przodu, oraz unoszone drzwi z tyłu do przedziału bagażowego. Klapa tylna była unoszona (w wersji 2203 i pochodnych na wałkach skrętnych[5], w zmodernizowanej wersji 22038 na zewnętrznych zawiasach i siłownikach). Silnik, umieszczony pomiędzy kierowcą a pasażerem, był przykryty osłoną – dostęp do niego był tylko z wnętrza samochodu. Krótka otwierana maska umożliwiała dostęp m.in. do zbiorników płynów eksploatacyjnych[5].

Samochód wykorzystywał szereg podzespołów osobowej Wołgi GAZ-24, jak silnik benzynowy o pojemności 2,45 l i mocy 95 KM, skrzynia biegów, mechanizm kierowniczy, tablica przyrządów (stosowana od 1977 roku do końca lat 80.)[2][3]. Część podzespołów była unifikowana z innymi modelami, np. tylne resory pochodziły od GAZ-13 Czajki[2], a tylne światła z indywidualnymi kloszami były zaadaptowane przez późniejsze radzieckie autobusy[5]. Narożne kierunkowskazy i osobne światła pozycyjne z przodu, pod reflektorami, także pochodziły z Wołgi – od 1980 roku zastąpiono je przez małe kierunkowskazy, a światła pozycyjne zintegrowano z reflektorami[3].

Samochód był bezpieczniejszy i wygodniejszy od RAF-977 oraz zabierał o jedną osobę więcej. Obniżony środek ciężkości i nowsze zawieszenie powodowały większą stabilność i wygodę[2]. Z drugiej strony, nadwozie miało niewielką sztywność i krótką strefę zgniotu z przodu, co zwiększało ryzyko obrażeń na przednich siedzeniach[5]. Przeciążenie przedniej osi i ogólnie słaba konstrukcja samonośnego nadwozia powodowały jednak, że szczególnie przy intensywnej eksploatacji, samochody te dość szybko zużywały się[6].

Produkcja i modernizacje

Wielkoseryjna produkcja RAF-2203 trwała od 1976 roku i rocznie produkowano ich ok. 15.000[7]. Podstawowym modelem był mikrobus RAF-2203.

Drugą co do liczebności wersją samochodu był ambulans RAF-22031. Oprócz wyposażenia medycznego, wyróżniał się oświetleniem na dachu: jednym niebieskim światłem błyskowym, reflektorami - szperaczami z przodu i z tyłu oraz dwoma reflektorami z podświetlanym znakiem czerwonego krzyża z przodu[7]. Od 1979 roku budowano także mniej liczne karetki reanimacyjne, wyposażane przez fińską firmę Tamro, wyróżniające się podwyższonym dachem i znacznie bogatszym wyposażeniem[4].

Spośród innych modyfikacji, wyróżniał się operacyjno-sztabowy samochód pożarniczy RAF-22034, służący do dowodzenia akcją gaśniczą[7]

Wersje

  • RAF-2203 - bazowa wersja 12-osobowego mikrobusu
  • RAF-22031 - ambulans
  • RAF-22032 - wersja "marszrutki" (taksówki poruszającej się po wyznaczonej trasie), z siedzeniami wzdłuż ścian i silnikiem na gorszą benzynę A-76[7]
  • RAF-22033 - samochód operacyjny milicji i inspekcji ruchu drogowego (GAI)[7]
  • RAF-22034 - operacyjno-sztabowy samochód pożarniczy
  • RAF-22035 - ambulans do przewozu krwi (małoseryjny)[7]
  • RAF-22036 - samochód inspekcji ruchu drogowego połączony z ambulansem, dla pomocy ofiarom wypadków (nie wszedł do produkcji)[7]
  • RAF-22038 - zmodernizowana wersja mikrobusu z 1998 roku[8]
  • RAF-22039 - zmodernizowana wersja "marszrutki" z lat 90. (małoseryjna)[6]
  • RAF-2907 - specjalna wersja samochodu do eskorty biegaczy z ogniem olimpijskim na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980[9]
  • RAF-2909 - wersja pick-up zbudowana dla zabezpieczenia Olimpiady w 1980 r. (małoseryjna)[8]
  • RAF-2915 - ambulans oparty na zmodernizowanej wersji 22038, produkowany w latach 90.[8]
  • RAF-2920 - furgon produkowany w latach 90.[8]
  • RAF-2926 - ambulans do transportu zwłok, oparty na ciężarówce z długą kabiną (wyprodukowano 21 w 1996 r.)[8]
  • RAF-3311 - lekka ciężarówka nośności 1 tony z platformą ładunkową, z długą kabiną, produkowana od 1991[8]
  • RAF-33111 - lekka ciężarówka nośności 1 tony z platformą ładunkową, z krótką kabiną, produkowana w latach 1991-1994[8]
  • RAF-33113 - wersja pick-up z długą 6-osobową kabiną z 1992 roku (małoseryjna)[8]
Zestawienie nie jest wyczerpujące dla wersji małoseryjnych
  1. RAF-2203 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.26, s.3
  2. a b c d e RAF-2203 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.26, s.4
  3. a b c RAF-2203 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.26, s.6
  4. a b c RAF-2203 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.26, s.7
  5. a b c d RAF-2203 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.26, ss.10-13
  6. a b RAF-977DM marszrutnoje taksi, "Awtomobil Na Służbie", Nr 28, DeAgostini, 2012, ISSN 2223-0440, s.13 (ros.)
  7. a b c d e f g RAF-2203 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.26, s.15
  8. a b c d e f g h RAF-22038 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.74, s.15
  9. RAF-2203 "Łatwija", Awtoliegendy SSSR Nr.26, s.5

Bibliografia

  • RAF-2203 "Łatwija", "Awtoliegendy SSSR" Nr 26, DeAgostini 2010, ISSN 2071-095X, (ros.)
  • RAF-22038 "Łatwija", "Awtoliegendy SSSR" Nr 74, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X, (ros.)