Sławomir (książę obodrzycki)

Sławomir (łac. Sclaomir, zm. 821, Saksonia) — obodrzycki książę wielkoplemienny w latach 809[1]819.

W obozie Franków (809–817)

Został powołany na tron po tragicznej śmierci Drożka. W 811 próbował przywrócić zwierzchność obodrzycką nad plemionami Glinian i Bytyńców, którzy wkrótce po śmierci Drożka zrzucili zależność od Obodrzyców. Cztery lata później, w 815, posiłkował cesarza Ludwika Pobożnego podczas interwencji frankijskiej w Danii, najpierw w zimie tegoż roku, w ramach całkowicie nieudanej wyprawy sasko-obodrzyckiej, a następnie późną wiosną (koniec maja), tym razem same już wojska frankijskie. Ta druga wyprawa również nie zakończyła się sukcesem i po spustoszeniu środkowej Danii jej uczestnicy wycofali się do Saksonii.

O władzę nad Obodrzycami (817–821)

W 817 Ludwik Pobożny zażądał od Sławomira podzielenia się władzą nad Obodrzycami z Czedrogiem, synem Drożka. Możliwe, że cesarz dążył, przez ten podział, do osłabienia władztwa obodrzyckiego. Nie wykluczone także, że usłuchał on próśb samego Czedroga i popierających o możnych. Stanowisko tych ostatnich mógł Ludwik poznać, gdy w lipcu 815 poselstwo obodrzyckie bawiło na dworze cesarskim.[2] W odpowiedzi Sławomir zawarł, jeszcze w tym samym roku, przymierze z władcami duńskimi — synami Godfreda — przeciwko cesarstwu. Jednak działania wojenne ograniczyły się do, niezakończonego sukcesem, oblężenia nadgranicznej twierdzy Eselfeld przez wojska duńsko-obodrzyckie. Do interwencji, mającej na celu pokonanie Sławomira, doszło dopiero w 819. Pokonany w polu przez wojska frankijskie i wzięty niedługo potem, w wyniku utraty poparcia u współplemieńców, do niewoli. Po przybyciu do Akwizgranu został postawiony przed sądem cesarskim. Cesarz, także w oparciu o zeznania możnych obodrzyckich, otwarcie oskarżających Sławomira o różnorakie przestępstwa, skazał go na wygnanie, które w tym wypadku równało się właściwie internowaniu na terenie cesarstwa.

Sławomir przebywał na wygnaniu przez cztery lata, aż do 821. W tym roku Ludwik Pobożny, wobec utraty zaufania do Czedroga, ponownie desygnował wygnańca na księcia obodrzyckiego i pozwolił mu na powrót. Jednak podczas podróży zapadł mocno na zdrowiu i, zdążywszy wcześniej przyjąć chrzest, umarł na obczyźnie.

Bibliografia

  • Labuda G., Sławomir [w:] Słownik Starożytności Słowiańskich, t. V, Wrocław 1975, ISBN 83-04-00080-6 (całość), s. 387–388 Słownik Starożytności Słowiańskich, t. 5, 1975, s. 241–242.
  • Turasiewicz A., Dzieje polityczne Obodrzyców: od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160–1164, Kraków 2004, ISBN 83-88508-65-2, s. 52–55.

Przypisy

  1. W źródłach pojawia się dopiero w 817. Por. A. Turasiewicz, Dzieje polityczne Obodrzyców: od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160–1164, Kraków 2004, s. 52–53. Jedynie J. Strzelczyk, Zapomniane narody Europy, Wrocław 2006, s. 237, ma pewne wątpliwości, czy Sławomir był bezpośrednim następcą Drożka.
  2. A. Turasiewicz, Dzieje polityczne Obodrzyców..., s. 53–54.

Szablon:Poprzednik Następca