SM UB-14

SM UB-14
Ilustracja
{{{opis grafiki}}}
Typ UB I
Oznaczenie NATO {{{oznaczenie NATO}}}
Historia
Stocznia AG Weser, Brema
Początek budowy {{{początek budowy}}}
Położenie stępki 9 listopada 1914
Wodowanie 23 marca 1915
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby 25 marca 1915
Wycofanie ze służby 15 listopada 1918
Los okrętu poddany w Sewastopolu 25 listopada 1918 roku, zezłomowany na początku 1919
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

127 ton
142 ton
Długość 28,10 metra
Szerokość 3,2 metra
Zanurzenie 3 metry
Zanurzenie testowe 50 metra
Rodzaj kadłuba jednokadłubowy
Napęd
1 silnik Diesla (60 KM), silnik elektryczny (120 KM)
1 wał napędowy, 1 śruba
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

6,5 węzłów
5,5 węzła
Zasięg 1650 Mm @ 58 węzłów (pow.)
45 Mm @ 4 węzły (zan.)
Uzbrojenie
2 torpedy, karabin 8 mm
Wyrzutnie torpedowe 2 x 450 mm (dziób)
Załoga 14 osób

SM UB-14niemiecki jednokadłubowy okręt podwodny typu UB I zbudowany w stoczni AG Weser w Bremie w latach 1914-1915. Zwodowany 23 marca 1915 roku, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 25 marca 1915 roku. Służbę rozpoczął w 3 Flotylli Pola (Deutsche U-Halbflotille Pola) 1 lipca 1915 roku. 24 listopada 1915 roku został przeniesiony do Flotylli Konstantynopolskiej (U-boote der Mittelmeer division in Konstantinopel), gdzie służył do chwili poddania 25 listopada 1918 roku w Sewastopolu. SM UB-14[a] zatopił 5 statków o łącznej pojemności 14 335 BRT, jeden uszkodził (11 899 BRT) oraz zatopił jeden okręt - krążownik "Amalfi".

Budowa

Okręt SM UB-14 należał do typu UB-I. Był małym jednokadłubowym okrętem przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 28,1 metrów, wyporności w zanurzeniu 142 BRT, zasięgu 1650 Mm przy prędkości 5,8 węzła na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu.

Wymogiem przy projektowaniu tych okrętów była możliwość transportu koleją, dzięki temu część z nich (w tym UB-14) została przetransportowana nad Adriatyk, gdzie operowały z baz austriackich. Okręt charakteryzowały się słabą manewrowością oraz niewielką prędkością maksymalną 6,5 węzła na powierzchni oraz 5,5 w zanurzeniu. Ich maksymalne zanurzenie wynosiło około 50 metrów.

Służba

Pierwszym dowódcą okrętu został 25 marca 1915 roku mianowany Heino von Heimburg[1][b]. 7 lipca 1915 roku podczas pierwszego patrolu po Adriatyku około 20 mil na południe od Wenecji, UB-14 storpedował włoski krążownik pancerny "Amalfi". W wyniku zatonięcia okrętu śmierć poniosło 67 członków załogi[2].

UB-14 w porcie w Konstantynopolu, z lewej kapitan Kurt Schwarz

Pod dowództwem von Heimburga UB-14 zatopił jeszcze 4 statki oraz brytyjski okręt podwodny HMS E20. 6 listopada 1915 roku na Morzu Marmara załoga Uboota zajęła opuszczony przez Francuzów osiadły na mieliźnie okręt podwodny "Turquoise" (Q 46). Na jego pokładzie znaleziono dokumenty wskazujące miejsce spotkania z operującym na tym samym akwenie brytyjskim okrętem E20. Heino von Heimburg oczekiwał, na miejscu spotkania, na przybycie niczego niespodziewającej się angielskiej jednostki. Około 17-stej okręty zbliżyły się do siebie i SM UB-14 wystrzelił torpedę w kierunku E20. Brytyjska załoga podjęła próbę manewru, było jednak już za późno. W wyniku ataku zginęło 21 osób, ośmiu marynarzy oraz kapitan C. H. Warren, przeżyło i dostało się do niewoli[3].

5 grudnia 1915 roku Heino von Heimburg został urlopowany na 2 miesiące, a na jego miejsce dowódcą UB-14 został Albrecht von Dewitz[4]. Po powrocie z urlopu Heino von Heimburg dowodził okrętem do 16 czerwca 1916 roku. 1 lipca na krótko został mianowany dowódcą SM UC-22, a jego miejsce zajął kapitan Kurt Schwarz[5], który 28 maja 1917 roku został zastąpiony przez Ernsta Ulricha[6]. To pod dowództwem Ernsta Ulricha UB-14 odniósł swoje ostatnie zwycięstwo. 5 czerwca 1917 roku w okolicach gruzińskiego portu Poti zatopił rosyjski żaglowiec "Karasunda"[7]. Do końca I wojny światowej jednostka służyła na Morzu Czarnym. Po podpisaniu rozejmu w Compiegne i zaprzestaniu działań wojennych, UB-14 wraz z pozostałymi okrętami podwodnymi operującymi w Flotylli Konstantynopolskiej został 25 listopada 1918 roku przekazany wojskom Ententy w Sewastopolu i na początku 1919 zezłomowany.

  1. SM - Seiner Majestät.
  2. Pierwszy dowódca UB-14, następnie dowódca UB-15, UC-22, UB-68 oraz U-35. Pod jego dowództwem okręty te zatopiły 20 statków o łącznej wyporności 44 892 BRT, trzy okręty wojenne (10 777 BRT) oraz osiem uszkodziły (49 699 BRT). 11 sierpnia 1917 roku został odznaczony Pour le Mérite.[1]
  1. a b Heino von Heimburg (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-10-06].
  2. Amalfi (+1915) – WreckSite, [dostęp=2013-10-04]
  3. Unit History: HMS E20, Forces War Records, [dostęp=2013-10-04]
  4. Albrecht von Dewitz (7 grudnia 1889 – zm. ?) wcześniej dowódca SM UC-15 - Uboat.net WWI U-boat commanders.
  5. http://www.uboat.net/wwi/men/commanders/320.html Kurt Schwarz] (13 czerwca 1889 – zm. ?) następnie dowódca SM UB-42 oraz SM UC-58 - Uboat.net WWI U-boat commanders. [dostęp=2013-10-04]
  6. Ernst Ulrich (26 czerwca 1888 – zm. 6 kwietnia 1945) - Uboat.net WWI U-boat commanders. [dostęp=2013-10-04]
  7. Karasunda (+1917) – WreckSite, [dostęp=2013-10-04]

Bibliografia

  • Eberhard Moller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats From 1904 to the Present. Londyn: Greenhill Books Lionel Leventhal Ltd., 2004, s. 43. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner (red.): Conway's All the World Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985, s. 180. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, marzec 2007, s. 99. ISBN 1-85367-623-3.

Linki zewnętrzne

Szablon:Link FA Szablon:Link GA