SM UC-2

SM UC-2
Ilustracja
{{{opis grafiki}}}
Klasa okręt podwodny
Typ UC I
Oznaczenie NATO {{{oznaczenie NATO}}}
Historia
Stocznia Vulcan, Hamburg
Początek budowy {{{początek budowy}}}
Wodowanie 12 maja 1915
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby 17 maja 1915
Los okrętu zatonął 30.06.1915
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

168 ton[a]
183 t
Długość 33,99 m
Szerokość 3,15 m
Zanurzenie 3,04 m
Zanurzenie maksymalne 50 m
Napęd
1 silnik wysokoprężny o mocy 90 KM
1 silnik elektryczny o mocy 175 KM, 1 śruba
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

6,2 węzła
5,22 w.
Zasięg powierzchnia: 780 Mm @ 5 w.
zanurzenie: 50 Mm @ 4 w.
Uzbrojenie
12 min, 1 km
Załoga 14

SM UC-2niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej. Był drugim okrętem typu UC I. Zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu okręt został zwodowany 12 maja 1915 roku, zaś do służby w Kaiserliche Marine przyjęto go 17 maja 1915 roku. W czasie swojej służby SM UC-2 odbył 2 patrole bojowe, nie odnosząc sukcesów. Okręt zatonął prawdopodobnie 30 czerwca 1915 roku, zniszczony podczas stawiania zagrody minowej przez wybuch własnej miny w rejonie Lowestoft.

Projekt i dane taktyczno–techniczne

Sukcesy pierwszych niemieckich U-Bootów na początku I wojny światowej (m.in. zatopienie brytyjskich krążowników pancernych HMS „Aboukir”, „Hogue” i „Cressy” przez U-9) skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowych typów okrętów podwodnych[1]. Doceniając też wagę wojny minowej, 9 października 1914 roku ministerstwo marynarki zatwierdziło projekt małego podwodnego stawiacza min (określanego później typem UC I)[1][2].

SM[b] UC-2 był niewielkim, jednokadłubowym przybrzeżnym okrętem podwodnym o długości całkowitej 33,99 m, szerokości 3,15 m i zanurzeniu 3,04 m[2][3][4]. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 6,3 m[5]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 168 ton, a w zanurzeniu 183 tony[3][6][7]. Okręt napędzany był na powierzchni przez 6-cylindrowy, 4-suwowy silnik diesla firmy Daimler RS166 o mocy 90 KM, zaś pod wodą poruszał się dzięki silnikowi elektrycznemu SSW o mocy 175 KM[2][3][8]. Poruszający jedną śrubą układ napędowy zapewniał prędkość 6,2 węzła na powierzchni i 5,22 węzła w zanurzeniu[6][9]. Zasięg wynosił 780 Mm przy prędkości 5 węzłów w położeniu nawodnym oraz 50 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą[4][8][c]. Okręt zabierał 3,5 tony oleju napędowego[4]. Maksymalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 m, zaś czas zanurzenia 23-36 s[4]. Okręt nie posiadał uzbrojenia torpedowego ani artyleryjskiego, przenosił natomiast w części dziobowej (poza kadłubem sztywnym) 12 kotwicznych min morskich w sześciu skośnych pionowych komorach minowych o średnicy 100 cm[7][9]. Układ ten powodował, że zapalniki min trzeba było uzbrajać przed rejsem, gdyż na morzu nie było do nich dostępu[11]. Uzbrojenie uzupełniał jeden karabin maszynowy[2][3]. Załoga okrętu składała się z 1 oficera (dowódcy) oraz 13 podoficerów i marynarzy[3][4][d].

Budowa

SM UC-2 zamówiony został w listopadzie 1914 roku jako drugi z serii 16 okrętów typu UC I, w ramach wojennego programu rozbudowy floty[10]. Pierwsze 10 jednostek zostało zamówionych w stoczni Vulcan w Hamburgu[2]. UC-2 otrzymał numer stoczniowy 46 (Werk 46)[5]. Okręt został zwodowany 12 maja 1915 roku[6], zaś do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej przyjęty już 17 maja 1915 roku[5].

Przebieg służby

Pierwszym (i jedynym) dowódcą UC-2 został 17 maja 1915 roku mianowany por. mar. Karl Mey[e], a okręt włączono do Flotylli Flandria w dniu 25 czerwca[5][13]. Okręt odbył 2 akcje minowe, stawiając zagrody u wybrzeży Wielkiej Brytanii[5].

Podczas drugiej misji, prawdopodobnie 30 czerwca 1915 roku okręt zatonął wraz z całą załogą, zniszczony podczas stawiania zagrody minowej przez wybuch własnej miny w rejonie Lowestoft[5]. 2 lipca o godz. 21:40 wrak został dodatkowo staranowany przez brytyjski parowiec „Cottingham”, co w niektórych opracowaniach uznawane jest za datę zatopienia UC-2[6][8][14]. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że UC-2 wypłynął z bazy w dniu 29 czerwca, jest bardzo prawdopodobne, że był już zniszczony przez własną minę w tej chwili, kiedy parowiec go staranował[5].

Wrak okrętu, leżący na pozycji Nieprawidłowe parametry: {52|26|0|N|1|48|0|E}, niedługo po zatopieniu został zbadany przez nurków Royal Navy, podniesiony i wystawiony na widok publiczny w celu ukazania skuteczności działań marynarki brytyjskiej[5][15].

  1. Wyporność jednostek niemieckich podano w tonach metrycznych, okrętów brytyjskich w długich tonach (ts), dla statków handlowych podano pojemność w tonach rejestrowych brutto.
  2. SM – Seiner Majestät – [okręt] Jego Mości.
  3. R.H. Gibson i M. Prendergast podają inne wartości: prędkość 8,4 w. na powierzchni i 5,5 w. w zanurzeniu oraz zasięg na powierzchni 850 Mm przy prędkości 5 węzłów[10].
  4. W momencie zatopienia na pokładzie UC-2 przebywało 15 ludzi[5].
  5. Karl Mey (8 marca 1887 r. – 30 czerwca 1915 r.) – dowódca SM UC-2, na którym zginął[12].
  1. a b Perepeczko 2000 ↓, s. 59
  2. a b c d e Möller i Brack 2004 ↓, s. 54
  3. a b c d e Jane's Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 127.
  4. a b c d e Perepeczko 2000 ↓, s. 62
  5. a b c d e f g h i UC 2 (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-07-09].
  6. a b c d Fontenoy 2007 ↓, s. 100
  7. a b Witkowski 2009 ↓, s. 15
  8. a b c Conway's All the World's Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 181.
  9. a b J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 563.
  10. a b R.H. Gibson, Maurice Prendergast: Niemiecka wojna podwodna 1914-1918. Oświęcim: 2014, s. 313.
  11. Witkowski 2009 ↓, s. 14
  12. Oberleutnant zur See Karl Mey (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-07-09].
  13. Perepeczko 2000 ↓, s. 152
  14. Perepeczko 2000 ↓, s. 158
Błąd w przypisach: Znacznik <ref> zdefiniowany w <references> ma atrybut grupowania „”, który nie występuje wcześniej w treści.
BŁĄD PRZYPISÓW

Bibliografia

  • Conway's All the World's Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • R.H. Gibson, Maurice Prendergast: Niemiecka wojna podwodna 1914-1918. Oświęcim: Napoleon V, 2014. ISBN 978-83-7889-074-4.
  • Jane's Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)
  • Eberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats: From 1904 to the Present. London: Greenhill Books, 2004. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Andrzej Perepeczko: U-booty I wojny światowej. Warszawa: Lampart, 2000. ISBN 83-86776-51-X.
  • Jak Mallmann Showell: The U-Boat Century: German Submarine Warfare 1906–2006. London: Chatham Publishing, 2006. ISBN 978-1-86176-241-2. (ang.)
  • Gordon Williamson: U-boats of the Kaiser's Navy. Botley, Oxford: Osprey Publishing, 2002. ISBN 1-84176-362-4. (ang.)
  • Igor Witkowski: U-booty. Historia niemieckich okrętów podwodnych. Warszawa: WIS-2, 2009. ISBN 978-83-88259-45-6.
  • Tadeusz Wywerka Prekurat, Jan Gozdawa-Gołębiowski: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • UC 2 (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-07-09].