SS Winfield Scott

{{{nazwa}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Bandera {{ państwo dane {{{bandera}}} | bandera/core | wariant = {{{bandera}}} | rozmiar = | nazwa = | altlink = }}
Numer IMO {{{numer IMO}}}
Call sign {{{call sign}}}
Port macierzysty {{{port macierzysty}}}
Właściciel {{{właściciel}}}
Armator {{{armator}}}
Operator {{{operator}}}
Nadzorujące towarzystwo klasyf. {{{towarzystwo klasyfikacyjne}}}
Dane podstawowe
Typ {{{typ}}}
Materiał {{{materiał}}}
Historia
Stocznia {{{stocznia}}}
Data budowy {{{data budowy}}}
Data wodowania {{{data wodowania}}}
Data oddania do eksploatacji {{{data eksploatacji}}}
Data wycofania ze służby {{{data wycofania}}}
Data zatonięcia {{{data zatonięcia}}}
Dane techniczne
Wyporność {{{wyporność}}} t
Wyporność całkowita {{{wyporność całkowita}}} t
Nośność (DWT) {{{nośność}}}
Liczba członków załogi {{{załoga}}}
Liczba pasażerów {{{pasażerowie}}}
Długość całkowita (L) {{{długość}}} m
Długość linii wodnej {{{długość linii wodnej}}} m
Długość kadłuba {{{długość kadłuba}}} m
Długość po pokładzie {{{długość po pokładzie}}} m
Szerokość (B) {{{szerokość}}} m
Zanurzenie (D) {{{zanurzenie}}} m
Wysokość (H) {{{wysokość}}} m
Pojemność {{{pojemność}}} RT
Pojemność brutto {{{pojemność brutto}}} GT
Pojemność netto {{{pojemność netto}}} NT
Pojemność kontener. {{{pojemność TEU}}} TEU
Masa całkowita {{{masa całkowita}}}
Napęd mechaniczny
Silnik {{{silnik}}}
Moc silnika {{{moc silnika}}}
Liczba śrub napędowych {{{liczba śrub}}}
Prędkość maks. {{{prędkość}}} w.

Winfield Scott był bocznokołowym parowcem służącym do przewozu pasażerów i towarów pomiędzy San Francisco a Panamą na początku lat 50. XIX wieku, w czasie kalifornijskiej gorączki złota. Po wejściu w gęstą mgłę w pobliżu wybrzeża południowej Kalifornii wieczorem 1 grudnia 1853 statek uderzył w wyspę Middle Anacapa. Wszystkich 450 pasażerów i załoga przeżyli, ale statek został zniszczony.

"Winfield Scott" był obiektem kilku operacji podnoszenia wraków od czasu wypadku, a obecnie spoczywa pod wodą jako część Channel Islands National Park i Channel Islands National Marine Sanctuary. Miejsce rozbicia się jednostki jest umieszczone na liście National Register of Historic Places – Narodowego Rejestru Miejsc Historycznych.

Historia

Kalifornijska gorączka złota

Odkrycie złota w Sutter's Mill w 1848 roku spowodowało, że do końca lat 50. XIX wieku tysiące ludzi chciało przybyć do Kalifornii w poszukiwaniu fortuny. Ponieważ nie istniały jeszcze ani Kanał Panamski, ani Pierwsza Kolej Transkontynentalna, ludzie emigrujący do Kalifornii ze wschodniej części Stanów Zjednoczonych mieli trzy główne drogi. Po pierwsze: mogli podróżować lądem, co było drogim i niebezpiecznym sposobem. Po drugie: mogli płynąć 14.000 mil dookoła Ameryki Południowej. Była to bardziej atrakcyjna, ale równie trudna podróż z powodu niebezpiecznego przejścia przez cieśninę Drake'a. Poza niebezpieczeństwami niedogodnością tej podróży było też to, że trwała około sześciu miesięcy.

Trzecia trasa wiodła przez dżunglę przesmyku panamskiego, a następnie opuszczenie lądu z portów południowego wybrzeża Panamy. To ograniczało o połowę długość rejsu, jednak statki pasażerskie na trasie Panama-San Francisco nie były liczne. W rezultacie wielu chętnych czekało miesiące na zakończenie drugiej części podroży[1]. By wykorzystać rosnące zapotrzebowanie na przewóz pasażerów z Panamy do Kalifornii, zbudowano wiele jednostek.

Budowa i służba

"Winfield Scott" (wcześniejsza nazwa "Placer") został zbudowany przez firmę stoczniową Westervelt and Mackey z Nowego Jorku. Budowę tej posiadającej trzy maszty i cztery pokłady jednostki zakończono w marcu 1850 roku; nazwa pochodziła od generała Winfielda Scotta z armii amerykańskiej. Jednostkę zwodowano 22 października 1850 roku. W ogłoszeniu z 20 października zamieszczonym w New York Herald twierdzono, iż rozumiemy, że żadne oszczędności nie zostały poczynione kosztem siły, bezpieczeństwa i prędkości[2][3].

Parowiec, nabyty przez firmę Davis, Brooks and Company, początkowo pływał na linii Nowy Jork – Nowy Orlean. W 1852 roku właścicielami jednostki została firma New York and San Francisco Steamship Company Line, a statek dotarł do San Francisco 28 kwietnia 1852 roku. Tam rozpoczął przewożenie chętnych na linii panamskiej (pomiędzy Panamą i San Francisco). Po upadku New York and San Francisco Steamship Company Line (która została przemianowana z New York and California Steamship Company w maju 1853 roku) właścicielami jednostki została 8 lipca firma Pacific Mail Steamship Company[3], jednak zadania statku pozostały te same.

Ostatnia podróż

"Winfield Scott" kierując się do Panamy, opuścił San Francisco rankiem 1 grudnia 1853 roku. Poza ładunkiem pasażerów i załogą przewoził także transport złotych sztabek warty około dwóch milionów dolarów[4]. Prędkość statku została ograniczona wieczorem, gdy rozpoczęto naprawy przeciekającego kotła, ale wkrótce wrócił do pełnej prędkości. Późnym wieczorem komandor Simon F. Blunt wprowadził jednostkę w kanał Santa Barbara, by zaoszczędzić czas. Blunt znał dobrze kanał, pomagał badać ten obszar kilka lat wcześniej[5].

Około godziny 23 statek wszedł w gęstą mgłę i poruszając się w niej, wszedł na wyspę Middle Anacapa (około 400 mil od portu). Prędkość parowca w chwili wypadku została określona na 10 węzłów. Najpierw uderzył w wyspę dziobem, a gdy kapitan Blunt próbował wycofać się, została zniszczona śruba statku. Gdy jednostka zaczęła nabierać wody i nie słuchała steru, wszystkim ludziom na pokładzie nakazano udanie się na ląd[5]. Ewakuacja zakończyła się w około dwie godziny i ocaleli spędzili pierwszą noc, obozując na wierzchołku skały o rozmiarach 50 × 25 jardów. Następnego dnia przenieśli się na większy obszar lądu na wyspie[6].

Jeden z pasażerów, Asa Cyrus Call, wspominał straszny wstrząs i dźwięk niszczonego drewna. Wybiegłem na pokład, gdzie moją uwagę zwróciła ściana klifów, których szczyty były ukryte w mgle i ciemnościach. Wyglądały jakby miały spaść i zmiażdżyć nas. Wszędzie dookoła było słychać dźwięki fal rozbijających się o niewidoczne skały[7][3]..

2 grudnia parowiec "California" wracający do San Francisco z Panamy został zaalarmowany o obecności rozbitków z wraku ogniem dział. Statek uratował kobiety i dzieci, a także ładunek złotych sztabek. 9 grudnia parowiec wrócił, aby uratować pozostałych pasażerów[3]. Załoga pozostała także, by odzyskać tyle przesyłek pocztowych i bagaży pasażerów, ile to możliwe. "Winfield Scott" był jednak zbyt mocno uszkodzony i pozostał na wodach kanału.

Wrak

Mapa z zaznaczonym miejscem katastrofy

Szczątki statku znajdują się na głębokości 25–30 stóp (mniej niż 10 metrów) w wodach Channel Islands National Park i Marine Sanctuary. Miejsce katastrofy zweryfikowano w 1981 roku i zarejestrowano w National Register of Historic Places siedem lat później. Jest obecnie chronione przez prawo Kalifornii i amerykańskie, które zabrania nurkom zabieranie jakichkolwiek części wraku.

Operację wydobywczą zorganizowano w 1894 roku przy pomocy statku "San Pedro". Wydobyto wiele części żelaznej maszynowni i setki części miedzianych. Kolejna operacja wydobywcza w czasie II wojny światowej wydobyła kolejną porcję żelaznych i mosiężnych części potrzebnych jako źródła surowców[8].

Szczątki statku są uważane za ważne z perspektywy historycznej, ponieważ są namacalnym przykładem budownictwa statków z połowy XIX wieku. Pomimo że większość drewnianego kadłuba została zniszczona przez czas, część maszynowni pozostała względnie nietknięta[9].

Pomiędzy 1853 a 1980 rokiem udokumentowano ponad 140 wraków w Channel Islands National Park Marine Sanctuary. W grudniu 2000 roku dwadzieścia z nich zostało zlokalizowanych. Zmienne prądy i warunki pogodowe w tym rejonie sprawiają że jest to niebezpieczne miejsce do nawigacji[10].

Po katastrofie

Znak nawigacyjny

Krótko po katastrofie U.S. Coast and Geodetic Survey zarekomendowało umieszczenie stałej latarnii na wyspie Anacapa. Z powodu braku funduszy instalacja (bezobsługowy reflektor acetylenowy na pięćdziesięciostopowej wieży) nie została zbudowana aż do 1912 roku. Wieża została zastąpiona latarnią dwadzieścia lat później[11].

Wpływ na środowisko naturalne

Jednym z długofalowych efektów katastrofy Winfielda Scotta było sprowadzenie do lokalnego ekosystemu Channel Islands czarnego szczura[12]. Zwierzęta te znacząco zachwiały jego równowagą na wyspie Anacapa i są nadal problemem na wyspie San Miguel. Czarne szczury zostały skutecznie usunięto z Anacapy w 2003 roku, w czasie kontrowersyjnego programu, w skład którego wchodziło zrzucanie z samolotów trutki na szczury. Była to pierwsza taka akcja w Stanach Zjednoczonych. Program kosztował około miliona dolarów[13][14].

  1. PBS.org: The Gold Rush: The Journey (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  2. "We understand that no expense has been spared to secure strength, safety and speed..."
  3. a b c d Channel Islands National Marine Sanctuary: Winfield Scott Vessel History (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  4. RAIN.org: Winfield Scott Shipwrec (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  5. a b Minerals Management Service: Gold Rush Shipwrecks (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  6. From the Diaries of Asa C. Call (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  7. a terrible jar and crashing of timbers...I hurried out on deck, where my attention was fixed on a wall of towering cliffs, the tops of which were hidden by the fog and darkness and appeared about to fall and crush us. All round was the loud booming of angry breakers surging about invisible rocks
  8. Channel Islands National Marine Sanctuary: The Winfield Scott (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  9. Stem to Stern: Archaeological Investigation of the Gold Rush Steamship Winfield Scott' (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  10. Virginia Institute of Marine Science: Channel Islands National Marine Sanctuary Data Exercise (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  11. Santa Cruz Island Foundation: History of Anacapa Island (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  12. The National Park Service: Rats as Introduced Predators (ang.). [dostęp 5 września 2008].
  13. Faulkner, Kate et al. Howald, Gregg. R.: Eradication of Black Rats From Anacapa Island: Biological and Social Considerations. 2003.
  14. AnimalRights.net: Anacapa Island Likely Free of Black Rats, Finally (ang.). [dostęp 5 września 2008].

Linki zewnętrzne

Szablon:Link GA