Sosna Waligóra

Sosna Waligóra
POL Pomnik Przyrody.svg pomnik przyrody ustanowiony {{{data ustanowienia}}}
Ilustracja
{{{opis zdjęcia}}}
Państwo {{{państwo}}}
Lokalizacja {{{lokalizacja}}}
Nazwa systematyczna sosna zwyczajna
Obwód 527 cm
Położenie na mapie brak
Mapa lokalizacyjna brak
Brak mapy: {{państwo dane {{{państwo}}} | mapa/core | wariant = {{{państwo}}} }}
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Brak współrzędnych
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}}
Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}|}

Sosna Waligóra – ponad 160-letni okaz sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris), znajdujący się w Polsce przy drodze krajowej nr 32, w odległości kilku kilometrów od Sulechowa, na terenie leśnictwa Klępsk i nadleśnictwa Sulechów. Decyzją wojewody lubuskiego nr 31 z dnia 19 maja 2006 roku została uznana pomnikiem przyrody. Jest jednym ze 102 tego typu obiektów znajdujących się na terenie gminy Sulechów.

Sosna Waligóra jest drugą pod względem grubości pnia sosną w Polsce (najgrubszą jest Sosna Rzepicha). W roku 2002, w ramach konkursu „Najgrubsze drzewo w Polsce”, organizowanego przez Przegląd Leśniczy, została uznana za najgrubszą ze zgłoszonych sosen.

Położenie

Sosna rośnie w pierwszym kompleksie leśnym od strony Sulechowa i Krężoł[1], 50 metrów na południe od drogi krajowej nr 32, przy drodze gruntowej[2], w odległości około 1,5 kilometra na wschód od miasta[3], na terenie leśnictwa Klępsk i nadleśnictwa Sulechów[4].

Waligóra leży na trasie dwóch szlaków turystycznych gminy Sulechów: zielonego szlaku pomników przyrody gminy Sulechów o długości 44 km[5] i czarnego szlaku południowego o długości 10,5 km[6]. Istnieje także leśna ścieżka dydaktyczna „Do Waligóry”, która prowadzi do pomnikowego drzewa[3].

Charakterystyka

Pień Sosny Waligóry

Sosna Waligóra powstała najprawdopodobniej ze zrośnięcia dwóch drzew[a]. Gruby odziomek drzewa rozgałęzia się na wysokości około 2 metrów[7]. Z jednego pnia wyrasta osiem powyginanych konarów, które tworzą rozłożystą koronę. Konary zabezpieczone są stalowymi linami[8]. Sosna Waligóra nazwę zawdzięcza swojemu pokrojowi. Obwód drzewa mierzony przy powierzchni ziemi wynosi 527 cm, pierśnica sosny ma 620 cm[9][10][b], wysokość 23 m, a wiek około 160 lat[11][c]. Otoczona jest niewielkim, drewnianym ogrodzeniem[12].

Przez długi czas Sosna Waligóra była uznawana za najgrubszą sosnę w Polsce, jednak z powodu zmiany metodyki pomiarów obecnie zajmuje drugie miejsce, a za najgrubszą sosnę w Polsce uznaje się Sosnę Rzepichę, położoną w tym samym nadleśnictwie[13] i mająca 568 cm obwodu[14].

Historia

W 1998 roku powstała leśna ścieżka dydaktyczna „Do Waligóry” mierząca 3,4 kilometra i zawierająca 18 stanowisk dydaktycznych, która prowadzi do Sosny Waligóry[6]. W roku 2002, w ramach konkursu „Najgrubsze drzewo w Polsce”, organizowanego przez Przegląd Leśniczy, Waligóra została uznana za najgrubszą ze zgłoszonych sosen i zajęła pierwsze miejsce w tej kategorii[12]. W 2004 roku wyznaczono trasy siedmiu szlaków turystycznych gminy Sulechów, z których dwa przechodzą koło Sosny Waligóry[15]. 19 maja 2006 roku wojewoda lubuski Marek Ast wydał decyzję nr 31, w myśl której Sosna Waligóra została uznana pomnikiem przyrody[11][d].

Zobacz też

  1. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Zielonej Górze twierdzi, że drzewo mogło powstać ze zrośnięcia 7 pni.
  2. Część źródeł podaje, że pierśnica drzewa ma 625 cm.
  3. Jest szacunkowy wiek drzewa, gdyż jego dokładny wiek drzewa nie jest znany. Część źródeł podaje, że Sosna Waligóra może mieć około 170 lat.
  4. Sosna Waligóra była pomnikiem przyrody już wcześniej. W książce „Przyroda gminy Sulechów” Tadeusza Czwałgi z 1998 roku została oznaczona jako pomnik przyrody numer 501, jednak brak informacji, z którego roku pochodzi decyzja o nadaniu jej statusu pomnika przyrody.
  1. Sosna Pospolita (pol.). miedzyodraabobrem.pl. [dostęp 2011-07-29].
  2. Tadeusz Czwałga: Przyroda gminy Sulechów. Świebodzin-Sulechów: Wydawnictwo Lubuskiego Klubu Przyrodników, 1998, s. 11. ISBN 83-87846-03-1.
  3. a b Lubuskie informator turystyczny (pol.). lotur.eu. s. 81, 137. [dostęp 2011-07-29].
  4. Sosna "Waligóra" (pol.). regiopedia.pl, 2009-02-05. [dostęp 2011-07-29].
  5. Marek Maćkowiak: Szlak Pomników Przyrody (pol.). sulechow.pl. [dostęp 2011-08-31].
  6. a b Marek Maćkowiak: Szlak Południowy (pol.). sulechow.pl. [dostęp 2011-07-29].
  7. Pomniki przyrody (pol.). sulechow.pl. [dostęp 2011-07-29].
  8. Leon Okowiński: Środowisko geograficzno-przyrodnicze gminy Sulechów. Sulechów: ZM DRUK Zenon Makowski, 2002, s. 100. ISBN 83-917045-1-3.
  9. REKORDY PRZYRODNICZE POLSKI I EUROPY (pol.). lodz.lasy.gov.pl. [dostęp 2011-07-29].
  10. Gmina Sulechów - sport i turystyka (pol.). ziemialubuska.pl. [dostęp 2011-07-29].
  11. a b PLAN URZĄDZENIA LASU NADLEŚNICTWA SULECHÓW na okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2019 r. PROGRAM OCHRONY PRZYRODY (pol.). bip.lasy.gov.pl, 2010-11-22. s. 86-87. [dostęp 2011-07-29].
  12. a b KONCEPCJA SZLAKÓW ROWEROWYCH W Euroregionie „SPREWA – NYSA – BÓBR” (pol.). euroregion-snb.pl. s. 94. [dostęp 2011-07-29].
  13. Dariusz Chajewski: Tajemnicze i niezwykłe miejsca w naszych lasach: Tutaj są najgrubsze drzewa (pol.). gazetalubuska.pl, 2011-04-12. [dostęp 2011-07-29].
  14. Sosna zwyczajna (pol.). mlodziez.erys.pl. [dostęp 2011-07-29].
  15. Marek Maćkowiak: Szlaki turystyczne gminy Sulechów (pol.). sulechow.pl. [dostęp 2011-07-29].

Bibliografia

Szablon:Bibliografia start

  • Leon Okowiński: Środowisko geograficzno-przyrodnicze gminy Sulechów. Sulechów: ZM DRUK Zenon Makowski, 2002. ISBN 83-917045-1-3.
  • Tadeusz Czwałga: Przyroda gminy Sulechów. Świebodzin-Sulechów: Wydawnictwo Lubuskiego Klubu Przyrodników, 1998. ISBN 83-87846-03-1.

Szablon:Bibliografia stop