Szablon:Dobry artykuł/kolejka

Przygotowywanie Dobrych artykułów do ekspozycji na stronie głównej polskojęzycznej Wikipedii

Na górze strony zebrane są zajawki Dobrych Artykułów sprawdzonych i czekających na wyeksponowanie. W dolnej sekcji umieszczane są propozycje zajawek haseł, które nie były jeszcze eksponowane na stronie głównej (w wykaziepodkreślone). Zgłaszając propozycję należy sprawdzić, czy od czasu wyróżnienia hasła nie straciło ono aktualności, nie dodano informacji nieweryfikowalnych lub nie wystąpiły inne problemy. Osoby chętne do pomocy zapraszamy do zgłaszania propozycji i sprawdzania zajawek. Po sprawdzeniu prosimy o dodanie podpisu wyrażającego aprobatę pod propozycją zajawki. W przypadku, gdy zajawka ma się ukazać w konkretnym dniu (np. z okazji jakiejś rocznicy), prosimy w dyskusji napisać, kiedy to ma nastąpić.

Aktualnie na Stronie Głównej

Worms Armageddon – komputerowa strategiczna gra turowa, wyprodukowana przez brytyjskie studio Team17 i wydana w 1999 roku przez MicroProse. Jest trzecią częścią serii Worms, wprowadzającą m.in. nowe rodzaje broni. Początkowo ukazała się w wersji na system operacyjny Microsoft Windows, natomiast później stworzono jej edycje na platformy PlayStation, Dreamcast, Nintendo 64 oraz Game Boy Color. W Worms Armageddon gracz kieruje drużyną składającą się z najwyżej ośmiu dżdżownic, których zadaniem jest pokonanie drużyny przeciwnika przy użyciu szerokiego asortymentu broni. Rozgrywka ma miejsce na dwuwymiarowej planszy podatnej na zniszczenia i toczy się w określonych czasem turach. Przeciwnikami kierować mogą inni gracze lub komputer. Grę cechuje specyficzny humor oraz kreskówkowa oprawa graficzna. Worms Armageddon została pozytywnie przyjęta przez krytyków, którzy chwalili dopracowaną rozgrywkę oraz stylizowaną oprawę graficzną. Krytyka natomiast dotyczyła niewielkich zmian wprowadzonych w stosunku do poprzednich części serii. Główny projektant Worms Armageddon, Andy Davidson, uznawał ją za skończone dzieło, po którego produkcji opuścił Team17.

Wyróżniona zawartość Wikipedii



Koordynacja: Wikiprojekt:Wyróżniona zawartość Wikipedii

Tu znajduje się pełne archiwum ekspozycji.

Ekspozycja przygotowywana na 50 tydzień 2019 roku

Georges Gilles de la Tourette (9 grudnia)

Portrait of G. Gilles de la Tourette Wellcome L0015639.jpg

Georges Gilles de la Tourette (ur. 30 października 1857 w Saint-Gervais-les-Trois-Clochers, zm. 26 maja 1904 w Lozannie) – francuski neurolog. Studia medyczne rozpoczął w wieku zaledwie 16 lat na Uniwersytecie w Poitiers. Ukończył je z bardzo dobrymi wynikami w 1881 roku. Następnie przeniósł się do Paryża, gdzie uczył się w Salpêtrière u Jean-Martina Charcota. Tourette wydał trzytomowe dzieło poświęcone histerii i hipnozie , poświęcił tym zagadnieniom także wiele artykułów. W 1885 roku Tourette opisał objawy zespołu znanego dziś od jego nazwiska, używając określenia „maladie des tics”. Charcot pierwszy użył nazwy „choroby Gilles de la Tourette’a” na jego cześć. Było to wrodzone zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się przede wszystkim występowaniem licznych tików ruchowych i werbalnych. Tourette opublikował też artykuł o histerii wśród żołnierzy niemieckiej armii, których rozgniewał Bismarcka, a także o niehigienicznych warunkach w szpitalach leżących nad Tamizą.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:34, 8 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:25, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Beskidenverein (10 grudnia)

BV stamp.jpg

Beskidenverein – niemiecka organizacja turystyki górskiej założona w 1893 roku. Była pierwszą organizacją działająca na terenie Beskidów. Wzorem była austriacka organizacja Alpenverein. Siedzibą główną miał zostać Frydek, ale ostatecznie ustanowiono ją w Morawskiej Ostrawie, a później przeniesiono ją do Cieszyna. Organizacyjnie BV składało się z samodzielnych sekcji, pomiędzy które podzielony został cały obszar zainteresowań. Członkami byli Niemcy mieszkający licznie na ówczesnym Śląsku austriackim oraz na północnych Morawach; celem było zagospodarowanie dla potrzeb turystycznych terenów od Łysej Góry na zachodzie po Babią Górę na wschodzie Beskidów. Głównym źródeł pozyskiwania funduszy było wsparcie finansowe ze strony niemieckich właścicieli ziemskich, niemieckiego mieszczaństwa oraz fabrykantów. Związek wspierali również materialnie oraz politycznie książęta cieszyńscy z linii Habsburgów – arcyksiążę Albrecht, a po jego śmierci arcyksiążę Fryderyk. Organizacja funkcjonowała do 1945 roku.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:34, 8 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:25, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Gerard Wodarz (11 grudnia)

Gerard Wodarz.JPG

Gerard Wodarz (ur. 10 sierpnia 1913 w Hajdukach Wielkich, zm. 8 listopada 1982 w Chorzowie) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika, reprezentant Polski w latach 1932–1939, uczestnik Igrzysk Olimpijskich 1936 oraz Mistrzostw Świata 1938, trener piłkarski, żołnierz Wehrmachtu i Polskich Sił Zbrojnych w okresie II wojny światowej. Przez znaczny okres trwania kariery związany był z Ruchem Chorzów. W 1926 roku rozpoczął treningi w zespole juniorów, w sezonie 1929 natomiast włączono go do kadry pierwszego zespołu. Występował w Ruchu do momentu wybuchu II wojny światowej i zdobył z nim pięciokrotnie mistrzostwo Polski. W latach 1939–1941 grał w utworzonym przez władze okupacyjne klubie Bismarckhütter SV. W czasie wojny podpisał trzecią listę narodowościową i został wcielony do Wehrmachtu. Stacjonował w tym czasie na terenach Holandii, Belgii oraz Francji. W 1944 roku trafił do niewoli, po czym jako jeniec zgłosił się do służby w Polskich Siłach Zbrojnych i otrzymał przydział do Sił Powietrznych. Wodarz był podoficerem–instruktorem wychowania fizycznego w bazie Newton, gdzie powrócił do gry w piłkę nożną w polskiej lotniczej drużynie RAF Newton Notts.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:34, 8 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:27, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Rayman 2: The Great Escape (12 grudnia)

Rayman 2: The Great Escapekomputerowa gra platformowa z 1999 roku według projektu Michela Ancela, wyprodukowana przez studio Ubisoft Montpellier i wydana przez Ubisoft. Główny bohater gry, Rayman, otrzymuje w niej zadanie uratowania swojego przyjaciela Globoxa – a zarazem całej baśniowej krainy zwanej Polaną Marzeń – przed armią najeźdźców zwanych Robo-Piratami pod wodzą admirała Brzytwobrodego. Rayman 2 jest trójwymiarową grą platformową, której mechanika polega między innymi na sprawnym poruszaniu się po platformach, pokonywaniu przeciwników oraz zdobywaniu świetlików zwanych Lumami. Rozgrywkę gracz obserwuje zza pleców sterowanej postaci, a sam jej design przypomina wcześniejsze trójwymiarowe gry platformowe w postaci Super Mario 64 oraz Banjo-Kazooie. Rayman 2 został pozytywnie przyjęty zarówno przez media franko-, jak i anglojęzyczne. Recenzenci chwalili jego stronę estetyczną, warsztat realizatorski oraz przystępność dla gracza w każdym wieku.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:34, 8 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:27, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Wróbel siwogłowy (13 grudnia)

Northern Grey-headed Sparrow RWD.jpg

Wróbel siwogłowy – gatunek ptaka z rodziny wróbli. Występuje w Afryce subsaharyjskiej z wyjątkiem jej południowej części. Południowa granica zasięgu przechodzi przez skrajnie północną Namibię, Botswanę oraz Zimbabwe. Długość ciała wynosi 14–15 cm, masa ciała 18–43 g. Systematyka gatunku jest sporna, trzy podgatunki z Afryki Wschodniej bywają uznawane za odrębne gatunki. Wróble siwogłowe współcześnie najpowszechniej występują w siedliskach ludzkich, a ich pierwotnym środowiskiem były otwarte zakrzewione tereny i trawiasta sawanna z rzadka porośnięta drzewami. Są to przeważnie towarzyskie ptaki, choć tryb życia różni się w poszczególnych częściach zasięgu. Żywią się głównie ziarnem, również zbóż, a wśród ludzi również odpadkami. Okres lęgowy współwystępuje z opadami deszczu. Po około 16 dniach wysiadywania zazwyczaj klują się 3 lub 4 młode. IUCN uznaje wróbla siwogłowego za gatunek najmniejszej troski nieprzerwanie od 1988 roku. BirdLife International ocenia trend liczebności populacji za stabilny ze względu na brak dowodów na spadek liczebności populacji czy istnienie znaczących zagrożeń.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:34, 8 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:28, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Nikołaj Iwanienko (14 grudnia)

Nikolay Fed. Ivanenko.jpeg

Nikołaj Iwanienko (ur. ok. 1827, zm. po 1910) – działacz państwowy Imperium Rosyjskiego, gubernator kielecki i wicegubernator siedlecki. Karierę urzędniczą rozpoczął w rodzinnej guberni połtawskiej w 1857 roku. Został wówczas dyrektorem gubernialnego oddziału Komitetu Opieki nad Więźniami. Tydzień później otrzymał posadę urzędnika do pisma w kancelarii marszałka szlachty w powiecie perejasławskim. Po pięciu latach, w 1862 roku, został kandydatem do sądu tegoż powiatu na urząd sędziowski. W 1864 roku Nikołaj Iwanienko został przeniesiony do Królestwa Polskiego, podporządkowano go Lubelskiej Komisji do spraw Włościańskich. W 1878 roku zastąpił Aleksandra Pietrowa na stanowisku wicegubernatora siedleckiego. Urząd ten sprawował do lipca 1884 roku, kiedy to na stanowisku zastąpił go Michaił Majlewski. Z guberni siedleckiej Nikołaj Iwanienko został przeniesiony do Kielc, gdzie został gubernatorem. W 1897 roku podał się do dymisji, ze względu na zły stan zdrowia.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:34, 8 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:29, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Parasaurolophini (15 grudnia)

Parasaurolophus walkeri.jpg

Parasaurolophiniwymarłe plemię dinozaurów, ornitopodów z rodziny hadrozaurów i podrodziny lambeozaurów. Do ich najbliższych krewnych należą Lambeosaurini. Obejmuje dwóch pewnych przedstawicieli: amerykańskiego parazaurolofa oraz azjatyckiego charonozaura. Spór dotyczy zaliczenia do niej pirenejskich Arenysaurus i Blasisaurus. Obejmuje duże kaczodziobe z wydrążonymi grzebieniami na głowie, żyjące w kredzie późnej. Wśród cech diagnostycznych Parasaurolophini zalicza się między innymi budowę językowatego kształtu, pogrubionej w kierunku grzbietowo-brzusznym powierzchni stawowej nosowej kości czołowej. Powierzchnia ta przedłuża się w kierunku grzbietowo-tylnym, u zwierząt dorosłych aż do nawisu nad kością ciemieniową. Z kolei powierzchnia ektokranialna na tej samej kości była spłaszczona dziobowo-ogonowo. Iloraz jej długości do szerokości wynosi poniżej 0,4. Natomiast – wydawałoby się – charakterystyczna kość ciemieniowa, nie sięgająca potylicy, występowała także u innych Lambeosaurinae, jak Arenysaurus.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:34, 8 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:30, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Ekspozycja przygotowywana na 51 tydzień 2019 roku (tydzień okrętowy)

ORP Żubr (16 grudnia)

ORP Delfin.jpg

ORP Żubrpolski trałowiec bazowy z okresu zimnej wojny, jeden z trzech zbudowanych na radzieckiej licencji trałowców proj. 254K. Okręt został zwodowany w czerwcu 1956 roku w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, a do służby w Marynarce Wojennej przyjęto go w grudniu tego roku. Załoga okrętu składała się z 77 oficerów, podoficerów i marynarzy. Trałowiec otrzymał nazwę pochodzącą od zwierzęcia lądowego – żubra, łamiąc zasady dotychczasowego nazewnictwa okrętów tej klasy w Marynarce Wojennej, nawiązujące do ptaków i zwierząt morskich. Intensywnie eksploatowana jednostka, oznaczona znakami burtowymi T-61 oraz 601, większą część służby spędziła w 12. Dywizjonie Trałowców Bazowych 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Okręt został skreślony z listy floty po ponad 30-letnim okresie użytkowania w marcu 1987 roku, a następnie złomowany.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:31, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

U-2 (17 grudnia)

U-2 in Kiel 1935.JPG

U-2niemiecki okręt podwodny typu IIA, służący w Kriegsmarine w dwudziestoleciu międzywojennym i podczas II wojny światowej. Była to niewielka jednostka przybrzeżna o wyporności podwodnej 303 ton i zasięgu na powierzchni 1600 Mm, wyposażona w trzy wyrzutnie torped kalibru 533 mm, której załogę tworzyło nominalnie 25 osób. U-2 został zwodowany 1 lipca 1935 roku i 25 lipca tego samego roku został przyjęty w skład Kriegsmarine. Przez większość służby pełnił rolę szkoleniowo-treningową, w marcu i w kwietniu 1940 roku wziął jednak udział w operacji Hartmut. Nie zatopił żadnej jednostki przeciwnika, i po zakończeniu kampanii norweskiej został ponownie skierowany do działań szkoleniowych, które prowadził z Piławy. 8 kwietnia 1944 roku zatonął w wyniku kolizji z trawlerem rybackim „Helmi Söhle”. W wyniku katastrofy, zginęło 17 z 18 członków załogi okrętu. Jednostka została wydobyta i służyła jako rezerwuar części zamiennych.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:32, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Tatsuta (18 grudnia)

Japanese cruiser Tatsuta 1919.jpg

Tatsutakrążownik lekki japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej z okresu międzywojennego i II wojny światowej. Był niewielkim krążownikiem typu Tenryū – pierwszego typu krążowników lekkich marynarki japońskiej, składającego się z dwóch okrętów. Główne uzbrojenie stanowiły cztery działa kalibru 140 mm i sześć wyrzutni torpedowych. Jego wyporność standardowa wynosiła 3230 ts. Napędzały go turbiny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości do 33 węzłów. Wszedł do służby w 1919 roku; w latach 30. służył podczas japońskiej interwencji w Chinach. Brał aktywny udział w początkowym okresie działań II wojny światowej na Pacyfiku w latach 1941–1942, głównie w bitwie o Wake oraz działaniach w rejonie Wysp Salomona i Nowej Gwinei. Od 1943 roku przesunięty do zadań ćwiczebnych oraz transportowych; został zatopiony 13 marca 1944 roku przez amerykański okręt podwodny USS „Sand Lance” – zginęło 26 członków załogi, a 10 zostało rannych.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:33, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Lista lotniskowców warsztatowych Royal Navy (19 grudnia)

Unicorn-g427411.jpg

Lista lotniskowców warsztatowych Royal NavyRoyal Navy zbudowała trzy lotniskowce-okręty warsztatowe samolotów dla swojej Fleet Air Arm przed i w czasie II wojny światowej. Kryzys abisyński zademonstrował Admiralicji potrzebę posiadania okrętu pomocniczego, który mógłby wspierać klasyczne lotniskowce, w taki sposób jak okręty-bazy stanowiły wsparcie dla okrętów podwodnych i niszczycieli. Budowę pierwszego okrętu rozpoczęto przed wybuchem II wojny światowej w 1939 roku. HMS „Unicorn” był pierwszym okrętem zbudowanym dla którejkolwiek marynarki, który mógł przeprowadzić pełny zakres obsługi samolotu i jego remontu oraz prowadzić normalne operacje lotnicze z pokładu lotniczego. „Unicorn” udowodnił w czasie służby, że jest przydatną jednostką, więc Admiralicja zdecydowała się zmienić przeznaczenie dwóch znajdujących się w budowie lekkich lotniskowców . W przeciwieństwie do „Unicorna”, na pokładzie „Perseusa” i „Pioneera” nie można było wylądować samolotem – te musiały być dostarczone na pokład dźwigami. Po latach służby, wszystkie trzy okręty zostały sprzedane na złom w latach 50. XX wieku.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:33, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

SMS Monarch (20 grudnia)

Monarch-class.jpg

SMS Monarchpancernik obrony wybrzeża zbudowany dla Austro-Węgierskiej Marynarki Wojennej w latach 90. XIX wieku. Był głównym okrętem z typu Monarch. Po wejściu do służby, SMS „Monarch” i dwa pozostałe okręty z tego typu odbyły kilka rejsów treningowych po Morzu Śródziemnym w pierwszych latach XX wieku. „Monarch” oraz jego siostrzane okręty tworzyły I Dywizjon Okrętów Marynarki Austro-Węgier, dopóki nie zostały zastąpione przez przeddrednoty typu Habsburg na przełomie wieku. W 1906 roku trzy okręty typu Monarch zostały przeniesione do rezerwy i były przywracane do służby liniowej jedynie podczas corocznych manewrów treningowych. Po wybuchu I wojny światowej okręty zostały przywrócone do służby i utworzyły V Dywizjon Okrętów. W sierpniu 1914 roku dywizjon został wysłany do Kotoru w celu ostrzelania francuskiej i czarnogórskiej artylerii, która atakowała tamtejszy port. „Monarch” pozostał tam do końca wojny. Okręt został wycofany ze służby na początku 1918 roku i został przerobiony na hulk mieszkalny dla załóg niemieckich U-Bootów. W 1920 roku okręt został przekazany Wielkiej Brytanii ze względu na ustalenia podjęte na konferencji pokojowej w Paryżu.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:40, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Krakus (21 grudnia)

Krakus – polski holownik portowy Marynarki Wojennej z okresu międzywojennego i powojennego, jednostka bliźniacza holownika „Wanda”. Zbudowany w Finlandii w 1919 roku, został zakupiony przez Polskę z przeznaczeniem dla Marynarki Wojennej i wszedł do służby w 1920 roku. W 1921 roku zostały przydzielone do portu w Pucku, podporządkowane Dowództwu Obrony Wybrzeża w Pucku. Dzięki niewielkiemu zanurzeniu dobrze sprawdzał się na płytkich wodach Zatoki Puckiej i pomagał przy pogłębianiu wejścia do portu oraz przekopu Depka. W chwili wybuchu II wojny światowej holownik podporządkowany był Dowództwu Obrony Wybrzeża z siedzibą w Helu. We wrześniu 1939 roku został zdobyty przez Niemców i oddany do służby w Kriegsmarine pod nazwą „Kielau”. Po wojnie odzyskany, służył nadal w Marynarce Wojennej pod pierwotną nazwą, a następnie jako BG-5 oraz H-5. W toku służby przebudowany z napędu parowego na motorowy; skasowany w 1959 roku.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 11:10, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Medalistki igrzysk olimpijskich w hokeju na lodzie (22 grudnia)

USA-Womens-Hockey-Olympics-6.jpg

Medalistki igrzysk olimpijskich w hokeju na lodzie – lista zawodniczek i reprezentacji, które przynajmniej raz zdobyły medal zimowych igrzysk olimpijskich w hokeju na lodzie kobiet. Rywalizacja kobiet jest obecna w programie olimpijskim od igrzysk w Nagano w 1998 roku – dla porównania turnieje mężczyzn są rozgrywane od 1920 roku, kiedy to wówczas hokej na lodzie znajdował się w programie letnich igrzysk w Antwerpii. Pierwszymi mistrzyniami olimpijskimi w hokeju na lodzie zostały zawodniczki ze Stanów Zjednoczonych, kolejne cztery turnieje wygrały reprezentantki Kanady, a następnie ponownie triumfowały Amerykanki. Na pierwszym miejscu w klasyfikacji państw plasuje się Kanada – 4 złote i 2 srebrne medale, a na drugim Stany Zjednoczone – 2 złote, 3 srebrne i 1 brązowy medal. Obie reprezentacje stawały na podium olimpijskim na wszystkich zimowych igrzyskach. Medale zdobywały jeszcze reprezentantki Szwecji – 1 srebrny i 1 brązowy, Finlandii – 3 brązowe oraz Szwajcarii – 1 brązowy.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 11:10, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Ekspozycja przygotowywana na 52 tydzień 2019 roku

Jadar Radom (23 grudnia)

Jadar Radom.jpg

Jadar Radom – polski klub siatkarski z Radomia, istniejący w latach 2003–2011. W sezonie 2003/2004 Jadar zajął miejsce ligowe zlikwidowanych z powodu zadłużeń finansowych Czarnych Radom, przejmując ich drużynę i grupy młodzieżowe. Swoimi symbolami i nazwą zespół promował jedynie sponsorującą go firmę Jadar. W 2006 roku zawodnicy Jadaru wywalczyli awans do Polskiej Ligi Siatkówki. Tuż przed startem w najwyższej klasie ligowej klub przekształcił się w sportową spółkę akcyjną, przyjmując nazwę Jadar Sport S.A. Radom. Największym osiągnięciem radomian było zajęcie 7. miejsca w klasyfikacji końcowej rozgrywek Polskiej Ligi Siatkarskiej w sezonie 2006/2007. W 2010 roku właściciel klubu sprzedał miejsce w ekstraklasie AZS Politechnice Warszawskiej. W czerwcu 2011 roku miejsce Jadaru w I lidze przejął KPS Siedlce, który w zamian za to przez dwa kolejne sezony występował pod nazwą KPS Jadar Siedlce.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:11, 22 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 10:18, 23 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Oskar Veldeman (24 grudnia)

Oskar Veldeman.jpg

Oskar Veldeman (ur. 8 grudnia 1912 w Viljandi, zm. 24 grudnia 1942 w obwodzie gorkowskim) – estoński skoczek narciarski, motocyklista oraz dziennikarz sportowy. Medalista mistrzostw kraju w skokach narciarskich i żużlu na długim torze. Uczestnik Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 1938. Pionier skoków narciarskich w Estonii – pierwszy mistrz kraju, pierwszy estoński skoczek narciarski uczestniczący w mistrzostwach świata i wielokrotny rekordzista kraju w długości skoku. Veldeman sprzeciwiał się zajęciu Estonii przez Związek Radziecki. 3 września 1940 roku został aresztowany pod zarzutem przywództwa nad kontrrewolucyjnymi organizacjami młodzieżowymi, drukowanie i rozpowszechnianie antyradzieckich materiałów oraz udział w antyradzieckich demonstracjach. Został skazany na 10 lat obozu pracy i wywieziony w wagonie bydlęcym do obozu w obwodzie gorkowskim. 24 grudnia 1942 roku zginął w nim podczas pracy, przygnieciony ściętym drzewem.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:11, 22 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 10:20, 23 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Bogusław Bijak (25 grudnia)

Bogusław Bijak (ur. 9 czerwca 1930 w Ożarowie, zm. 28 sierpnia 2011 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki z archidiecezji warszawskiej. Przez wiele lat w tutejszej kurii był notariuszem i dyrektorem Wydziału Duszpasterstwa. Na potrzeby duszpasterstwa lokalnego zaadaptował pracownię w podziemiach kurii przy ulicy Miodowej, w której były drukowane potrzebne materiały. Pracownia była zbyt mała i kilka lat później wybudował w ogrodach prymasowskich nową drukarnię. Angażował się w pracę wśród młodzieży oraz prowadził rekolekcje dla warszawskich grup oazowych. Od 1980 roku był związany z parafią św. Anny w Wilanowie, gdzie był wikariuszem i administratorem, następnie proboszczem, a w ostatnich latach życia rezydentem. W latach 2005–2006 był pierwszym proboszczem parafii Opatrzności Bożej w Wilanowie. Przez kilka dekad współpracował z ruchem ludowym doprowadzając m.in. do reaktywacji w 1989 roku Polskiego Stronnictwa Ludowego.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Witold1977 (dyskusja) 22:18, 17 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 07:12, 19 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Wilczomlecz nadobny (26 grudnia)

E pulcherrima ies.jpg

Wilczomlecz nadobny, znany także pod nazwami: wilczomlecz piękny, poinsecja nadobna, poinsecja, gwiazda betlejemska – gatunek krzewu osiągający w naturze nawet 4 m wysokości. Należy do rodziny wilczomleczowatych. Pochodzi z Meksyku i Gwatemali, gdzie rośnie w lasach i zaroślach, często w wąwozach i dolinach strumieni. Odkryty w latach 20. XIX wieku i przewieziony do Stanów Zjednoczonych, stał się popularną rośliną ozdobną. Spopularyzowany został w połowie XX wieku, gdy wyhodowano odmiany dobrze znoszące warunki panujące w mieszkaniach strefy umiarkowanej. Jest uprawiany w wielu krajach świata, przy czym w krajach międzyzwrotnikowych jako roślina ogrodowa. Pod względem gospodarczym jest najważniejszą rośliną doniczkową na świecie.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kenraiz (dyskusja) 11:20, 16 gru 2019 (CET)
  2. Witold1977 (dyskusja) 22:18, 17 gru 2019 (CET)
  3. Zala (dyskusja) 07:10, 19 gru 2019 (CET)

Dom Uphagena (27 grudnia)

Kamienica Gdańsk, ul. Długa 12 by AW.jpg

Dom Uphagena – zabytkowa kamienica przy ulicy Długiej 12 w Gdańsku, oddział Muzeum Gdańska. Najstarsze wzmianki o budynku mieszkalnym w tym miejscu pochodzą z 1357 r., w XV w. budynek był już murowany. Fasadę przebudowano w XVI w. Właściciele kamienicy pochodzili z wielu różnych rodzin. W 1775 r. dom nabył zamożny bibliofil i historyk Johann Uphagen (1731–1802) z gdańskiego rodu Uphagenów. Nakazał on przebudowę fasady i wnętrz zgodnie z obowiązującym nurtem (rokoko). Dom zyskał nowy wystrój stały i był dziedziczony w rodzinie. W 1910 r. został wydzierżawiony władzom miejskim i powstało muzeum Dom rajcy Johanna Uphagena, działające do 1944 r. Po spaleniu w marcu 1945 r. przez wojska radzieckie i zaginięciu większości oryginalnego wyposażenia podjęto po wojnie decyzję o jego odbudowie. Po jej zakończeniu w 1953 r. dom był siedzibą różnych instytucji. Funkcję muzealną odzyskał w 1981 r., a po kolejnych renowacjach udostępniono go w 1998 r. zwiedzającym jako Muzeum Wnętrz Mieszczańskich. Jest to jedyna w Polsce i rzadka w Europie udostępniona kamienica mieszczańska o wyglądzie charakterystycznym dla domów bogatych mieszczan z XVIII w.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. aegis maelstrom δ 17:12, 25 lis 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 07:09, 19 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Thomas Pesquet (28 grudnia)

Thomas Pesquet 2016.jpg

Thomas Pesquet (ur. 27 lutego 1978 w Rouen) – francuski inżynier lotniczo-kosmiczny, pilot cywilny oraz kosmonauta Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA). Pracownik branży lotniczo-kosmicznej, wybrany do grupy kandydatów na astronautów ESA w maju 2009 roku. W listopadzie 2010 roku ukończył szkolenie podstawowe; następnie w ramach przygotowań przeszedł m.in. szkolenie speleologiczne ESA na Sardynii, trening w Gwiezdnym Miasteczku i szkolenia akwanautyczne u wybrzeży Florydy. Na pokładzie Sojuza MS-03 odwiedził Międzynarodową Stację Kosmiczną (ISS), gdzie od listopada 2016 roku do czerwca 2017 roku prowadził misję Proxima. Podczas ponad pół roku na stacji Pesquet wykonał szereg eksperymentów (m.in. w zakresie telemedycyny i robotyki) oraz dwa spacery kosmiczne o łącznym czasie 12 h i 32 minut. Francuski kosmonauta stał się powszechnie znany we Francji, także dzięki mediom społecznościowym gdzie prowadził popularne profile. Znalazł się na czterech znaczkach pocztowych wypuszczonych przez francuską pocztę, został wybrany królem 134. karnawału w Nicei i występował na Międzynarodowym Salonie Lotniczym w Paryżu. Pesquet występował w sprawie zmian klimatycznych m.in. na konferencji klimatycznej COP23, w Parlamencie Europejskim oraz towarzysząc Emmanuelowi Macronowi w trakcie oficjalnej wizyty w USA.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. aegis maelstrom δ 16:52, 24 lis 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 17:44, 24 lis 2019 (CET)
  3. Kobrabones (dyskusja) 01:45, 1 gru 2019 (CET)

Medalistki igrzysk olimpijskich w hokeju na lodzie (30 grudnia)

USA-Womens-Hockey-Olympics-6.jpg

Medalistki igrzysk olimpijskich w hokeju na lodzie – lista zawodniczek i reprezentacji, które przynajmniej raz zdobyły medal zimowych igrzysk olimpijskich w hokeju na lodzie kobiet. Rywalizacja kobiet jest obecna w programie olimpijskim od igrzysk w Nagano w 1998 roku – dla porównania turnieje mężczyzn są rozgrywane od 1920 roku, kiedy to wówczas hokej na lodzie znajdował się w programie letnich igrzysk w Antwerpii. Pierwszymi mistrzyniami olimpijskimi w hokeju na lodzie zostały zawodniczki ze Stanów Zjednoczonych, kolejne cztery turnieje wygrały reprezentantki Kanady, a następnie ponownie triumfowały Amerykanki. Na pierwszym miejscu w klasyfikacji państw plasuje się Kanada – 4 złote i 2 srebrne medale, a na drugim Stany Zjednoczone – 2 złote, 3 srebrne i 1 brązowy medal. Obie reprezentacje stawały na podium olimpijskim na wszystkich zimowych igrzyskach. Medale zdobywały jeszcze reprezentantki Szwecji – 1 srebrny i 1 brązowy, Finlandii – 3 brązowe oraz Szwajcarii – 1 brązowy.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 23:01, 15 gru 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 11:10, 16 gru 2019 (CET)
  3.  ?

Zajawki tematycznie pasujące do terminów późniejszych

Sprawdzone zajawki

Zajawki przygotowywane do ekspozycji

XXII Puchar Gordona Bennetta

Warschau. Portret van de luchtmachtkapitein en ballonvaarder Franciszek Hynek (1, Bestanddeelnr 190-1342.jpg

XXII Puchar Gordona Bennetta – zawody balonów wolnych o Puchar Gordona Bennetta, które rozpoczęły się 23 września w 1934 roku w Warszawie. Po raz pierwszy organizatorem zawodów został Aeroklub Polski, dzięki zwycięstwu w 1933 roku w USA załogi balonu Kościuszko. Zawody, w których uczestniczyło 16 balonów z 8 państw, jak w poprzednim roku wygrała załoga Franciszek Hynek/Władysław Pomaski w balonie Kościuszko, przed balonami Warszawa i Belgica. Zwycięzcy wylądowali w okolicach Woroneża, ponad 1333 km od miejsca startu. W tej edycji zawodów po raz pierwszy była utrzymywana łączność radiowa pomiędzy balonem a radiostacją odbiorczą naziemną. Balon Syrena, który wyruszył na trasę jako ostatni, zabrał radiostację krótkofalarską typu „Ava”. Część przesłanej korespondencji była transmitowana na falach Polskiego Radia. Równolegle rozegrano też zawody balonikowe i wysłano balon Legionowo z pocztą balonową.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. aegis maelstrom δ 14:38, 24 lis 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 16:31, 24 lis 2019 (CET)
  3.  ?

Róża

Fabryka Ślusarska Zagórnego i Ogórkiewicza w Warszawie.JPG

Róża – polski film kostiumowy z 2011 w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego według scenariusza Michała Szczerbica, z zdjęciami Piotra Sobocińskiego jr., scenografią Marka Zawieruchy i muzyką Mikołaja Trzaski. Głównym bohaterem jest były oficer AK i uczestnik powstania warszawskiego (Marcin Dorociński), po zakończeniu II wojny światowej opiekujący się Mazurką Różą Kwiatkowską, ofiarą burzliwych wydarzeń wojennych (Agata Kulesza). Film pokazuje społeczność Mazurów pruskich, przed i po wojnie nie w pełni akceptowani ani przez Niemców, ani przez Polaków. Film zdobył siedem Polskich Nagród Filmowych, w tym dla najlepszego filmu oraz Grand Prix 27. Warszawskiego Festiwalu Filmowego oraz nagrody w Goa i w Kairze).

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. aegis maelstrom δ 10:14, 28 gru 2019 (CET)

Zobacz też

Inne strony przygotowujące materiały na stronę główną Wikipedii: