Tadeusz Pawlusiak

{{{imię i nazwisko}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Klub {{{klub}}}
Dorobek medalowy
{{{medale}}}
[{{{www}}} Strona internetowa]

Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz Szablon:Zawodnik zima infobox/wiersz |- |colspan="3" align="center" bgcolor="#B0C4DE"| Byłe rekordy skoczni Szablon:Zawodnik zima infobox/rekord Szablon:Zawodnik zima infobox/koniec Tadeusz Pawlusiak (ur. 9 sierpnia 1946 w Wilkowicach, zm. 16 kwietnia 2011 tamże[1]) – polski skoczek narciarski, dwukrotny olimpijczyk, uczestnik mistrzostw świata, dwukrotny mistrz i sześciokrotny wicemistrz Polski. Charakteryzowało go eleganckie ułożenie ciała w locie[2]. Podczas dwudziestu trzech lat startów oddał ponad trzy tysiące skoków[3].

Przebieg kariery

Treningi rozpoczął w 1959 r. Swoje pierwsze narty Pawlusiak otrzymał z klubu LKS Bystra. Początkowo uprawiał kombinację norweską. W wiku 16 lat skoczył na Krokwi 78 m[3]. W 1964 zajął miejsce w pierwszej dwudziestce zawodników konkursu w Reit im Winkl, a rok później został członkiem kadry narodowej[2]. Na liście najlepszych kombinatorów sezonu 1967 sklasyfikowano go na miejscu 22.[2].

1969/1969

W 1969 dobrze zaprezentował się w skokach do kombinacji w Le Brassus, gdzie przeskoczył skocznię. Po powrocie do Polski został powołany do kadry na odbywający się w Zakopanem, Wiśle i w Szczyrku Puchar Przyjaźni, w którym brali udział skoczkowie z krajów demokracji ludowej. Na Skalitem był siódmy, w Wiśle-Malince trzeci, zaś rywalizację na Wielkiej Krokwi rozstrzygnął na swoją korzyść[2]. Reprezentacja Polski wygrała klasyfikację drużyn. W tamtym sezonie Pawlusiak był jeszcze drugi w Sankt Moritz i trzeci w Lahti. Zdobył złoty medal mistrzostw Polski.

1969/1970

W 1970 podczas Pucharu Przyjaźni odbywającego się w NRD zajął w ogólnej klasyfikacji 7. pozycję. W Klingenthal był 11., w Brotterode 12., a w Oberhofie 6.[2] Wygrał też Puchar Beskidów[2]. Był 24. w Turnieju Czterech Skoczni[4], a najlepiej skakał w Innsbrucku, gdzie uplasował się na 8. pozycji. Został też wicemistrzem Polski.

Uczestniczył też w mistrzostwach świata w Wysokich Tatrach. Na skoczni średniej zajął 12. miejsce. Na skoczni dużej po skoku na 94,5 m prowadził po pierwszej serii, wyprzedzając m. in. Garija Napałkowa i Yukio Kasayę[5]. W drugiej części zawodów reprezentant Związku Radzieckiego wylądował na 109,5 m. Pawlusiak skoczył w ładnym stylu 100,5 m, lecz upadł[5]. Lądował na zakrocznej nodze, przez co jego narta zakrawędziowała. Zajął przez to dopiero 34. pozycję. Brązowy medal dla Polaków zdobył jednak Stanisław Gąsienica Daniel.

Po mistrzostwach polscy skoczkowie udali się do Stanów Zjednoczonych, gdzie wystartowali na skoczni mamuciej w Ironwood. Podczs treningu Pawlusiak doznał ciężkiego upadku, uderzając klatką piersiową w zeskok skoczni[5]. Miał rozerwany mostek. Nie startował już do końca sezonu.

1970/1971

Pawlusiak po powrocie do wysokiej formy wygrał konkurs w Oberwiesenthal, był też 14. i 9. w Sapporo podczas próby przedolimpijskiej[5]. W Turnieju Czterech Skoczni był na 56. pozycji[6], a w Bischofshofen zajął 5. lokatę. Wygrał też Spartakiadę Armii Zaprzyjaźnionych w Zakopanem. Ponownie zdobył srebro w MP.

1971/1972

W kolejnej edycji Turnieju Czterech Skoczni był na 27. miejscu[7]. Podczas konkursu finałowego pęknęła jego panewka stawu biodrowego[5]. Na igrzyskach olimpijskich w Japonii, startując z niewyleczoną kontuzją, zajął 32. na średniej i 18. miejsce na dużej skoczni[8]. Wywalczył też brązomy krążek mistrzostw kraju.

1972/1973

Wielka Krokiew, skocznia, której Tadeusz Pawlusiak był rekordzistą

W klasyfikacji generalnej 21. TCS uplasował się na 89. miejscu[9]. Wystartował wówczas tylko w austriackiej części cyklu. 1 kwietnia 1973 Pawlusiak ustanowił rekord Wielkiej Krokwi, wynoszący dotąd 112 m. Zmagania obserwowało kilkadziesiąt tysięcy widzów[5]. Na skoczni panowały trudne warunki. W pierwszej serii jedynie Pawlusiak przekroczył setny metr. W finale podniesiono belkę. Skaczący jako ostatni Pawlusiak po płynnym locie wylądował na 113 m, zostając nowym rekordzistą[5]. W tym samym sezonie ponownie wygrał Zimową Spartakiadę Armii Zaprzyjaźnionych, rozgrywaną w bułgarskim Pamporowie. Zajął piąte miejsce w Szwajcarskim Tygodniu Skoków. Był najlepszy w Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny[3]. Zdobył dwa medale MP – złoty na skoczni normalnej i srebrny na dużej.

1973/1974

W Turnieju Czterech Skoczni uplasował się na 11. pozycji[10], najwyższej w karierze. Najlepiej spisał się w Oberstdorfie, gdzie był 8.[11] Został też wicemistrzem kraju oraz zdobył brązowy medal za trzecie miejsce w konkursach o MP.

Na światowym czempionacie w szwedzkim Falun był 10. na skoczni średniej[3]. Podczas treningu na dużej skoczni ponownie doznał rozerwania mostka[5]. Trenerem kadry był wówczas Janusz Fortecki.

1975/1976

Po wyleczeniu z kontuzji wziął udział w kolejnym TCS. Zajął wówczas 17. pozycję[12]. Najlepiej zaprezentował się w Garmisch-Partenkirchen, gdzie był na 7. miejscu[11].

Na olimpiadzie w austriackim Innsbrucku był 31. i 52.[8] Najlepiej skakali wtedy Austriacy, którzy dominowali dzięki nowym kombinezonom[5]. Zdobył też brąz na MP.

Późniejsze sezony

W sezonie 1977/1978 skakał jeszcze w RFN na Turnieju Czterech Skoczni, w którym zajął 78. lokatę[13]. W 1977 zdobył srebrny i brązowy medal mistrzostw kraju. Rok później był drugi.

Ostatnim sukcesem Pawlusiaka było 4. miejsce na mistrzostwach kraju w 1979 roku. Potem, w wieku 33 lat, zakończył swą sportową karierę. Z uprawiania sportu nie miał żadnych korzyści materialnych[5].

W latach 1979-1989 był trenerem w BBTS Bielsko-Biała[3].

Życie prywatne

Mieszkał w Wilkowicach koło Bielska-Białej; prowadził własną działalność gospodarczą. Absolwent Technikum Ogrodniczego[3]. Był synem Józefa (przed II wojną światową uprawiał on biegi na nartach w klubie Strzelec i startował w biegu patrolowym[2]) i Heleny; miał siostrę Annę Pawlusiak-Dobiję, biegaczkę, olimpijkę z olimpiady 1976 i braci: Piotra Pawlusiaka (trener kombinatorów w Starcie Zakopane, jako szkoleniowiec na igrzyskach w 1994[3]), Stanisława Pawlusiaka, skoczka, olimpijczyka z 1980 oraz Józefa Pawlusiaka, narciarza biegowego, olimpijczyka z igrzysk w 1980.

Skoczek żonaty był z inną narciarką; ich syn Wojciech (ur. 27 lutego 1986[14]) jeździ na nartach w LKS Jastrząb Szczyrk[14].

Tadeusz Pawlusiak zmarł 16 kwietnia 2011 roku[15].

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

1972 Japonia Sapporo 32. miejsce (K-86), 18. miejsce (K-110)
1976 Austria Innsbruck 31. miejsce (K-84), 52. miejsce (K-104)

Starty na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
32. 6 lutego 1972 Japonia Sapporo Miyanomori K-86 indywid. 73,5 m 71,5 m 197,9 pkt. 46,3 pkt. Yukio Kasaya
18. 11 lutego 1972 Japonia Sapporo Ōkurayama K-110 indywid. 87,0 m 90,0 m 183,3 pkt. 36,6 pkt. Wojciech Fortuna
31. 7 lutego 1976 Austria Innsbruck Toni-Seelos-Olympiaschanze K-84 indywid. 74,5 m 74,0 m 210,2 pkt. 41,8 pkt. Hans-Georg Aschenbach
52. 15 lutego 1976 Austria Innsbruck Bergisel K-104 indywid. 75,0 m 67,0 m 130,8 pkt. 104,0 pkt. Karl Schnabl

Mistrzostwa świata

1970 Czechosłowacja Wysokie Tatry 12. miejsce (K-90), 34. miejsce (K-115)
1974 Szwecja Falun 10. miejsce (K-90)

Turniej Czterech Skoczni

18. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
13 63 8 33 24
19. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
- 13 22 5 56
20. Turniej Czterech Skoczni
Innsbruck Garmisch-Partenkirchen Oberstdorf Bischofshofen klas.
23 39 18 41 27
21. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
- - 8 16 89
22. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
8 23 10 30 11
24. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
39 7 19 18 17
26. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
72 54 - - 78

Mistrzostwa Polski

  • dwukrotny mistrz Polski: 1969 (K-90), 1973 (K-70)[16]
  • sześciokrotny wicemistrz Polski: 1970, 1974 (K-70), 1971, 1973, 1977, 1978 (K-90)[16]
  • czterokrotny brązowy medalista MP: 1972, 1977 (K-70), 1974, 1976 (K-90)[16].

Inne

  1. Zmarł Tadeusz Pawlusiak (pol.). pzn.pl, 2011-04-16. [dostęp 2011-04-16].
  2. a b c d e f g Szatkowski 2003 ↓, s. 1
  3. a b c d e f g h i PAWLUSIAK TADEUSZ. pkol.pl. [dostęp 2012-01-29].
  4. Turniej Czterech Skoczni 1969/1970. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  5. a b c d e f g h i j Szatkowski 2003 ↓, s. 2
  6. Turniej Czterech Skoczni 1970/1971. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-28].
  7. Turniej Czterech Skoczni 1971/1972. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  8. a b Tadeusz Pawlusiak. Sports-reference.com. [dostęp 2012-01-28].
  9. Turniej Czterech Skoczni 1972/1973. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  10. Turniej Czterech Skoczni 1973/1974. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  11. a b PAWLUSIAK Tadeusz. fis-ski.com. [dostęp 2012-01-29].
  12. Turniej Czterech Skoczni 1975/1976. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  13. Turniej Czterech Skoczni 1977/1978. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  14. a b Szatkowski 2003 ↓, s. 3
  15. Zmarł Tadeusz Pawlusiak. Skijumping.pl. [dostęp 2012-01-29].
  16. a b c Wyniki Mistrzostw Polski - 1920-2002. Skijumping.l. [dostęp 2011-06-18].

Bibliografia