WWOOF

Farma uczestnicząca w WWOOF w Australii. Krzaki malin wymagają częstego pielenia

World Wide Opportunities on Organic Farms lub Willing Workers on Organic Farms (WWOOF) – swobodna sieć organizacji narodowych łącząca gospodarstwa organiczne i chętnych do pracy na nich wolontariuszy, powstała w Wielkiej Brytanii w 1971 z inicjatywy Sue Coppard. Ok. 6000 gospodarstw w 100 krajach świata należy do WWOOF[1], ale nie ma jednej strony internetowej przedstawiającej je wszystkie. Nie ma też międzynarodowego członkostwa w WWOOF[2], chociaż organizacje w poszczególnych krajach starają się współpracować ze sobą i zachować podobne standardy. W 2009 było zarejestrowanych ok. 50.000 wolontariuszy na całym świecie[3].

Od nazwy organizacji utworzono rzeczownik WWOOFing („WWOOFowanie”), oznaczający udział w organizacji jako wolontariusz na pracujący w gospodarstwie ekologicznym[3]. Słowa WWOOF używa się też jako czasownika to WWOOF („WWOOFować”)[4]. Słowa te są nieoficjalnie używane w językach wielu krajów[5].

Działalność

WWOOFowanie w Rishpon w Izraelu

„WWOOFowanie” ma na celu wsparcie ekologicznych metod hodowli, zapoznanie wolontariuszy z życiem wiejskim we własnym lub obcym kraju i umożliwienie im zdobycia doświadczenia w ekologicznych metodach upraw i hodowli zwierząt. Wolontariusze (WWOOFers) nie otrzymują pieniędzy za swoją pracę[6]. Gospodarz zapewnia wyżywienie, nocleg i możliwość nauki w zamian za pomoc w uprawach i hodowli[3].

Wolontariusz może pracować w danym gospodarstwie przez okres od kilku dni do roku lub wyjątkowo do kilku lat, chociaż przeważnie jest to 7–10 dni[4]. Dzień pracy wynosi zwykle 5–6 godzin i umożliwia kontakt z wolontariuszami z innych krajów również pracującymi w tym samym gospodarstwie[7].

Przykładowe prace na farmach WWOOF to pielenie, sadzenie roślin, zbieranie plonów, roznoszenie kompostu, karmienie zwierząt gospodarskich (kury, kozy), dojenie krów, czyszczenie koni; ale także prace gospodarskie, takie jak malowanie domu czy szycie ubrań[4]. Zakres prac różni się w zależności od regionu, np. w Australii w regionie winiarskim Clare Valley może to być to zbiór winogron Syrah dla Knappstein Vineyard, a w północnej Tajlandii – zbiór ziaren kawy arabskiej[7].

Gospodarstwa biorące udział w „WWOOFowaniu” to zarówno działki, małe ogrody, jak i małe gospodarstwa rolne i farmy komercyjne, a także centra edukacyjne czy kawiarnie[6]. Gospodarstwa ekologiczne chcące wziąć udział w WWOOF wpisują się na stronie internetowej WWOOF swojego kraju, zaś w krajach gdzie nie ma oddziału WWOOF – mogą ogłosić się na stronie WWOOF Independent. Nie jest wymagany certyfikat gospodarstwa organicznego[8], a tylko podpisanie deklaracji wobec WWOOF, że stosuje się metody stabilne ekologiczne (ecologically sound methods)[6][9]. W Anglii koszt ogłoszenia farmy to £30, a otrzymania dostępu do listy gospodarstw dla wolontariusza – £20[3]. Poprzez stronę internetową organizacja informuje potencjalnych wolontariuszy i gospodarzy o pojawiających się ofertach wolontariatu, ale także czasem pracy czy kursów[5]. WWOOF nie pośredniczy (poza podaniem informacji na stronie internetowej) w polecaniu wolontariuszy gospodarstwom[6], ani nie pomaga przy załatwianiu wiz[10][11]. Nie ma górnej granicy wieku dla wolontariuszy (poza zdolnością do pracy fizycznej; niektórzy zaczynają swoją przygodę z WWOOF w wieku przedemerytalnym[3]), zaś dolna granica to 18 lat[12][8].

Historia

Skrót WWOOF pierwotnie oznaczał Working Weekends on Organic Farms i określał ruch powstały w Anglii w 1971[1]. Sekretarka z Londynu Sue Coppard, która w dzieciństwie spędzała wakacje na wsi[8], pragnęła przybliżyć mieszkańcom miast życie wiejskie, a zarazem wesprzeć ruch rolnictwa ekologicznego. Zaczęła od próbnych weekendów roboczych dla 4 osób na biodynamicznej farmie Caplehurst Farm[8] (obecnie Emerson College)[3] w hrabstwie Sussex.

Wkrótce okres wolontariatu wydłużył się, toteż nazwę idei zmieniono na Willing Workers on Organic Farms, ale wówczas słowo "work" (praca) zaczęło kolidować z prawem pracy w niektórych krajach oraz tworzyło problemy z władzami imigracyjnymi, które myliły wolontariuszy WWOOF z migrant workers (wyjeżdżającymi do pracy)[1]. Np. w Nowej Zelandii wolontariusze uważani są za pracowników, ponieważ otrzymują w zamian gościnę; nie daje to jednak podstaw do ubiegania się o wizę pracowniczą[13]. Dla wyeliminowania problemu, a także w celu uznania światowego zasięgu działalności, w 2000 nazwę zmieniono na World Wide Opportunities on Organic Farms. Mimo to niektóre organizacje WWOOF pozostały przy dawnych nazwach.

W Stanach Zjednoczonych liczba wolontariuszy WWOOF wzrosła z 1600 (2005) do 9000 (2010)[9].

W 2000 zorganizowano pierwszą międzynarodową konferencję WWOOF z delegacjami z 15 krajów, na której ustalono znaczenie zwrotów WWOOFer (wolontariusz WWOOF), WWOOF host (gospodarz) oraz to go WWOOFing (WWOOFować), postanowiono też wspierać powstające organizacje WWOOF w krajach rozwijająych się[5].

Gospodarstwa

Dokładne adresy gospodarstw są udostępniane tylko członkom WWOOF[6][14], a bez rejestracji dostępne są opisy gospodarstw, ich rodzaj (np. miejskie, wiejskie, leśne, zorientowane na ogrodnictwo czy budownictwo, itp.) i ilość gospodarstw w danym regionie[15].

Na rok 2010, 50 krajów miało własne organizacje WWOOF[16]. WWOOF Independents to strona internetowa z listą 40 krajów nieposiadających własnej organizacji, zrzeszająca 340 gospodarstw; przy czym 16 z tych krajów zarejestrowało tylko po jednej placówce[17].

W Anglii WWOOF UK jest organizacją charytatywną (nr rej. 1126220)[6], w której uczestniczy ponad 550 gospodarstw[1] (553 aktywnych), i 5524 aktywnych wolontariuszy[18]. W 2010 do organizacji należało 400 (z ogółem 5000) gospodarstw organicznych w Anglii, a pracowało na nich ponad 3000 wolontariuszy po 30 godzin tygodniowo[9].

Wśród gospodarstw posiłkujących się pracą wolontariuszy WWOOF znalazła się najstarsza w Anglii organiczna winnica biodynamiczna Sedlescombe Organic Vineyard w hrabstwie Sussex, przyjmująca WWOOFers od początku swojej działalności w 1980, obecnie na poziomie 30–40 osób rocznie[9].

Strona WWOOF Poland jest prowadzona w języku angielskim i liczy obecnie (styczeń 2013) 38 gospodarstw[19].

Problemy

Organizacja nie zapewnia wolontariuszom miejsc w gospodarstwach – wolontariusze muszą sami kontaktować się z gospodarzami i starać się o przyjęcie[20]. Ponieważ gospodarstw jest mało, a stosunkowo dużo chętnych do pracy, wolontariusze bywają wybierani przez gospodarzy na podstawie posiadanych umiejętności[4], pomimo początkowego założenia organizacji, że wolontariusze mieli być pracownikami niewykwalifikowanymi[3].

Problemy wynikają ze zwykłych ludzkich zaniedbań i konfliktów, np. nie odebrania wolontariusza z dworca autobusowego czy nieobecności gospodarza w domu o umówionej godzinie przyjazdu wolontariusza[8]. Problemem bywa też brak poczucia prywatności gospodarza podczas zamieszkiwania wolontariuszy w tym samym domu[8]. Ze względu na potencjalne problemy poleca się obu stronom, aby zapoznały się ze sobą przez telefon czy internet jeszcze przed spotkaniem, a pierwsza wizyta wolontariusza trwała nie dłużej niż tydzień[8]. Należy też zawczasu ustalić ilość godzin pracy, zasady współpracy, noclegu, wyżywienia itd. – a w czasie pobytu trzymać się tych ustaleń[21]. Organizacja nie wydaje też wolontariuszom zaświadczeń o wolontariacie – wolontariusze mogą starać się o uzyskanie takowych bezpośrednio od gospodarzy, którzy jednak nie mają obowiązku ich wydać[22].

  1. a b c d The story of WWOOF (ang.). WWOOF.org.uk. [dostęp 30 stycznia 2013].
  2. FAQ (ang.). WWOOF. [dostęp 30 stycznia 2013].
  3. a b c d e f g Many Hands Make Light Work (ang.). Emerson College, 9 marca 2009. [dostęp 30 stycznia 2013].
  4. a b c d Jacob Madden: WWOOF your way around the world! (ang.). CNN, 16 czerwca 2010. [dostęp 30 stycznia 2013].
  5. a b c History of WWOOF (ang.). WWOOF Greece. [dostęp 30 stycznia 2013].
  6. a b c d e f How It Works (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].
  7. a b Krista Simmons. Work a little, get back a lot. „Los Angeles Times”, s. 8, Brand X, 27 maja 2009 (ang.). 
  8. a b c d e f g Rebecca Smithers: Want to be a wwoofer? (ang.). The Guardian, 23 kwietnia 2011. [dostęp 30 stycznia 2013].
  9. a b c d Rachel Shields. The youth trend that's not for couch potatoes. „The Independent”, 9 maja 2010 (ang.). [dostęp 30 stycznia 2013]. 
  10. Visas and Immigration (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].
  11. FAQ (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].
  12. FAQ (ang.). WWOOF. [dostęp 30 stycznia 2013].
  13. Willing Workers on Organic Farms (WWOOF) in New Zealand (ang.). Immigration New Zealand, 8 października 2012. [dostęp 30 stycznia 2013].
  14. FAQ (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].
  15. Preview hosts (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].
  16. National WWOOF Organisations (ang.). [dostęp 30 stycznia 2013].
  17. WWOOF Independents (ang.). [dostęp 30 stycznia 2013].
  18. WWOOF UK (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].
  19. Hosts Previews (ang.). WWOOF Poland. [dostęp 30 stycznia 2013].
  20. FAQ (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].
  21. Scott Hartbeck: The How-To’s of WWOOF’ing (ang.). BootsnAll. One Stop Indie Travel Guide, 19 lipca 2012. [dostęp 30 stycznia 2013].
  22. FAQ (ang.). WWOOF UK. [dostęp 30 stycznia 2013].

Linki zewnętrzne

Szablon:Link GA