Woskownica europejska

Woskownica europejska
Ilustracja
Systematyka Reveala
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd woskownicowce
Rodzina woskownicowate
Rodzaj woskownica
Gatunek woskownica europejska
Nazwa systematyczna
Myrica gale L.
Status ochronny
Kategoria zagrożenia w Polsce (CzL)
EX EW E [E] V [V] R

Kategoria: wymierający na izolowanych stanowiskach

Szablon:Cechy taksonu Woskownica europejska (Myrica gale) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny woskownicowatych. Występuje nad morskimi wybrzeżami w Ameryce Północnej, Azji i w Europie, W Polsce jest rośliną bardzo rzadką, występuje jedynie w niewielu miejscach nad Bałtykiem, największe jej skupienia znajdują się nad Zalewem Szczecińskim.

Charakterystyka

Pokrój
Krzew osiągający wysokość do 0,5-1,5 m. Cała roślina wydziela przyjemny aromatyczny zapach, który utrzymuje się dość długo również po jej zasuszeniu.
Pokrój
Kotki męskie
Pędy
Gałązki nagie i gładkie. Całe pędy oraz pączki pokryte licznymi drobnymi gruczołkami wydzielającymi złocistego koloru, bardzo drobne kropelki żywicy. Pączki jajowato zaostrzone i przeważnie pojedynczo wyrastające.
Liście
Ulistnienie skrętoległe. Liście krótkoogonkowe, jajowate lub lancetowate, z klinowatą nasadą, ostro zakończone, w górnej części płytko ząbkowane. Mają do 6 cm długości, są skórzaste, spodem filcowato owłosione i posiadają liczne gruczołki.
Kwiaty
Zebrane w ciemnowiśniowej barwy, siedzące kotki męskie i żeńskie, woskownica jest bowiem rośliną dwupienną. Kotki męskie są dwukrotnie dłuższe od żeńskich i zawierają przeważnie po 4 pręciki w kwiatach. W kwiatach żeńskich słupek złożony jest z 2 owocolistków i posiada 2 nitkowate znamienia. Kwitnie od kwietnia do maja.
Owoc
Pokryty woskiem niewielki pestkowiec.
Biotop, wymagania
Nadmorskie torfowiska i zarośla. Nanofanerofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Cl/O/All. Alnetea glutinosae i Ass. Myrico-Salicetum auritae[1]

Zagrożenia i ochrona

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Występuje tylko na ok. 50 stanowiskach. Największym zagrożeniem dla tego gatunku są zmiany siedlisk, na których występuje, szczególnie osuszanie terenów. Dla jej ochrony utworzono na Pomorzu kilka rezerwatów przyrody i użytków ekologicznych.

Roślina umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006)[2] w grupie gatunków wymierających, silnie zagrożonych wymarciem na izolowanych stanowiskach, poza głównym obszarem występowania (kategoria zagrożenia [E]).

  1. Matuszkiewicz Władysław. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  2. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia

Szablon:Bibliografia start

  1. W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Szablon:Bibliografia stop